Ένα... σενάριο (α)δεξιάς αγροτικής πολιτικής

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Η κυβέρνηση γνώριζε από τον Δεκέμβριο ότι η αγροτιά ήταν ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Απέναντι σε μια εξέγερση που δεν μπορούσε ούτε να αναχαιτίσει, ούτε να συγκρατήσει, η ιδέα να τη δημιουργήσει ώστε να την ελέγξει και την κατάλληλη στιγμή να την καταστείλει εκ των έσω φάνηκε καλή.
Σε αυτό το σενάριο οι ήδη προβλεπόμενες αποζημιώσεις 500.000.000 ευρώ των αγροτών θα ονομάζονταν "έκτακτο βοήθημα", ως δήθεν ικανοποίηση ενός μέρους των αιτημάτων τους και έτσι όλοι θα έμεναν ικανοποιημένοι. Το προφίλ της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού θα φαίνονταν -επιτέλους- φιλολαϊκό και οι αγρότες ικανοποιημένοι με τα ψίχουλα και εξουθενωμένοι από τον... αγώνα θα πήγαιναν πίσω στα χωράφια τους. Έτσι, τα "γαλάζια τρακτέρ" έκλεισαν τους δρόμους τη μια μέρα και την άλλη πήγαν να δουν τον υπουργό! Οι ρόλοι ήταν στημένοι, τόσο οι πρωταγωνιστικοί όσο και οι κομπάρσοι!..
Μόνο που η κυβέρνηση την πάτησε! Στην προσπάθειά της να "παίξει" λίγο περισσότερο το επικοινωνιακό της παιχνίδι για αποπροσανατολισμό της Κοινής Γνώμης, να εμφανίσει τους αγρότες αχάριστους και να στρέψει τις άλλες κοινωνικές ομάδες εναντίον τους (διαίρει και βασίλευε μήπως και ανασάνει λίγο στις δημοσκοπήσεις), έχασε πολύτιμο χρόνο και τελικά τον έλεγχο...
Κατέβηκαν και άλλα τρακτέρ στους δρόμους, και άλλοι συνδικαλιστές (άλλων ή καμίας απόχρωσης) που ξεσκέπασαν το πρόβλημα: δεν είναι τα 500.000.000 που θα μας σώσουν, φώναξαν, είναι το πετρέλαιο, είναι ο ΦΠΑ, είναι οι χαμηλές τιμές των προϊόντων, είναι οι μεσάζοντες, είναι τα καρτέλ!
Και όλοι μάθαμε την αλήθεια: ότι για παράδειγμα από το χωράφι στο ράφι του σούπερ μάρκετ το ρύζι είναι 1020% ακριβότερο, το μέλι 357% ακριβότερο, τα πορτοκάλια 200% ακριβότερα, το σιτάρι/αλεύρι 189% ακριβότερο, το γάλα 189% ακριβότερο, οι πατάτες 183% ακριβότερες, το λάδι 93% ακριβότερο... Και ότι μια αγροτική οικογένεια έχει μηνιαίο εισόδημα 250 ευρώ!
Τώρα η κυβέρνηση πιάστηκε στην παγίδα της. Αφού ούτε τις κινητοποιήσεις κατάφερε να καθοδηγήσει -για να τις προλάβει- ούτε να στρέψει τον υπόλοιπο λαό κατά των αγροτών, για να πάρει την οργή των πολιτών μακριά από πάνω της.
Και η κυβέρνηση οφείλει και πρέπει να απολογηθεί: για τα καρτέλ, για τους μεσάζοντες και όλους αυτούς που πίνουν το αίμα τόσο των αγροτών όσο και των καταναλωτών! Που δεν έκανε τίποτα για να προστατέψει το εισόδημά μας και την εθνική οικονομία. Που παρέδωσε τη χώρα στην ολιγαρχία και τα συμφέροντα! Κυβερνάτε κύριοι ή απλά διαχειρίζεστε; Ή να το πω όπως μου βγαίνει; Υπάρχετε;
Για κάντε εκλογές να (σας) τελειώνουμε, επιτέλους!

Είδα τους ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ μισθούς
των... goldenboys της ΕΡΤ εχθές στο ΘΕΜΑ και...
...που να μείνουν μετά χρήματα για το λαό;
ΟΤΑΝ τα "μασουλάνε" τα... φιλαράκια;
Αυτές είναι αποδοχές: Για να πιάνουν ΠΑΤΟ στην AGB!
...να αδειάζουν τα δημόσια ΤΑΜΕΙΑ!
...να προσφέρουν "σκουπίδια" στους φορολογούμενους τηλεθεατές
...και να θεωρούν την Eurovision ως κάτι το σημαντικό!!!

Φάτε, φάτε, φάτε... όσο έχετε καιρό!!!

Γιατί αυτή τη φορά ό,τι φάγατε θα το ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ!!!

Το τέλος της υπομονής...

...ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του, όλη η κυβέρνηση, ζητούν συναίνεση για να βγούμε από την κρίση. Ζητούν, δηλαδή, εθνική συνεννόηση και ομοψυχία, αυτό που λέμε πολιτική συνείδηση!
Τι ωραία λόγια αλήθεια, πόσο ιδεατά εάν ήταν και αληθινά. Διότι τη συναίνεση ξέρουν να τη ζητούν μόνο από το λαό, μόνο από τους μισθωτούς και τους μη προνομιούχους. Οι μεγαλοκαρχαρίες, οι τράπεζες - τοκογλύφοι, τα παπαγαλάκια του χρηματιστηρίου, οι μεσάζοντες, οι εργολάβοι του δημοσίου, τα λαμόγια, οι κουμπάροι, οι παπάδες, όλη δηλαδή η φιλόπλουτη πλουτοκρατία, που είναι εκείνοι που αποκλειστικά λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα και τη δημόσια περιουσία εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, είναι πάντα... υπεράνω συναίνεσης!
Γιατί, λοιπόν, να συναινέσουμε εμείς που δεν έχουμε; Γιατί να πληρώσουμε εμείς πάλι τη νύφη σε ένα γάμο και -κυρίως- στο γλέντι που ακολούθησε και δεν μας κάλεσε κανείς; Να βάλουν το χέρι στην τσέπη εκείνοι που έχουν, διότι όσα κατέχουν είναι χρήματα που έβγαλαν κάνοντας μπίζνες με το δημόσιο και με τα κοινοτικά κονδύλια.
Γιατί να φορολογηθούμε εμείς που δεν έχουμε; Να φορολογηθούν -επιτέλους- οι μεγάλες περιουσίες και να αποδώσουν στα δημόσια ταμεία όσα χρωστούν και όσα κρύβουν!
Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, όμως, δεν δείχνουν ικανοί να αναγκάσουν τους έχοντες φιλόπλουτους πλουτοκράτες να πληρώσουν ό,τι τους αναλογεί! Και επειδή ο λαός έχει αρχίσει και ξεσηκώνεται καταφεύγουν σε εξωφρενικούς δανεισμούς, για να κλείσουν όσα στόματα προλάβουν! Αλλά αυτή η λύση είναι και η χειρότερη! Τα χρήματα αυτά δεν μας τα χαρίζουν, αλλά μας τα αφήνουν χρέος, σε εμάς και στα παιδιά μας. Δηλαδή, δανείζονται στο όνομά μας και όταν φύγουν με το καλό (ή με το κακό) από τη διακυβέρνηση της χώρας θα μας μείνει η υποχρέωση να ξεπληρώσουμε τα δάνεια και τους τόκους!
Οδηγούν, λοιπόν, την πατρίδα και το έθνος στην πτώχευση, στο μαρασμό και την καταστροφή γιατί δεν τολμούν σε πνεύμα δικαιοσύνης και ισονομίας να μοιράσουν αναλογικά τα βάρη και τις ευθύνες! Και αυτό συμβαίνει, επειδή έχουν μάθει να μας βλέπουν ως κολίγους και υποτελείς τους και όχι ως ελεύθερους ανθρώπους και πολίτες.
Δυστυχώς γι' αυτούς και -ίσως- ευτυχώς για εμάς η ιστορία (για όσους την έχουμε μελετήσει) μας προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει... Και απορώ; Αυτό θέλουν; Να παραδώσουν τη χώρα στο χάος και στην εξέγερση; Αυτό επιδιώκουν, φωτιές και οργή παντού; Γιατί, εάν πάνω σε αυτό εργάζονται, μια χαρά τα καταφέρνουν! Αλλά θα μου πεις, τι τους νοιάζει; Θα αφήσουν άλλους για πυροσβέστες στο πόδι τους (κάποιους που παίρνουν 700 ευρώ και φοράνε κράνη), ενώ αυτοί θα γλεντούν στα σαλέ της αλλοδαπής στην υγειά των κορόιδων!

Σχετικά με τις κινητοποιήσεις των αγροτών ο πρωθυπουργός δήλωσε:

Πρέπει να δούμε από κοντά τα προβλήματα και να τα αντιμετωπίσουμε άμεσα

Τόσο καιρό τα προβλήματα δεν υπήρχαν;

Έπρεπε να κατέβουν 8500 τρακτέρ στους δρόμους για να τα... δείτε;

Εκτός από άχρηστοι και... τυφλοί σε αυτή την κυβέρνηση οπερέτα!

Megaλες (και όχι μόνο) απορίες...
Ο απαγωγέας με την κρητική προφορά, είναι όντως Κρητικός ή το... έπαιζε;
...επίσης ελέγχονται οι φήμες εάν είναι Πόντιος, Βλάχος ή Αρβανίτης...

Επίσης, "παίζει" να είναι απευθείας απόγονος του λήσταρχου Νταβέλη (φωτό αριστερά από το 1897), ο οποίος -ως γνωστόν- είχε απαγάγει πολύ κόσμο...

Megalicius ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

Ο Πάνος Σόμπολος "έσπασε" τη σιωπή του και αποκάλυψε τα πάντα σχετικά με την απαγωγή

Παναγόπουλου!

Επιτέλους, ο Πάνος Σόμπολος αποφάσισε να "σπάσει" τη σιωπή του μετά την απελευθέρωση Παναγόπουλου και να μας αποκαλύψει όλα όσα ήξερε, αλλά πριν δεν μπορούσε να πει για να μη θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του απαχθέντος. Το ρεπορτάζ του, όπως ο ίδιος το είπε από την εκπομπή "Κοινωνία ώρα Μega", ...αποκαλυπτικό:

1) Το Μega επιβεβαιώθηκε! Οι απαγωγείς όντως αποδείχθηκαν "φιλάνθρωποι", αφού μπήκαν στον κόπο να αγοράσουν τα φάρμακα του εφοπλιστή για να μην του λείψουν (λες και θα τον άφηναν να πάθει τίποτα και να χάσουν τα 30.000.000 ευρώ).

2) Οι απαγωγείς όμως δεν ήταν... ευγενείς! Μιλούσαν άσχημα στην κυρία Παναγοπούλου, την αποκάλεσαν... "βρομιάρα" (αντί "χρυσή" μου όπως συνηθίζεται).

3) Το Mega, ωστόσο, δικαιώθηκε! Οι απαγωγείς από την πολλή... φιλανθρωπία τους επέτρεπαν στον όμηρό τους να παρακολουθεί τηλεόραση και εκείνος -να η αποκλειστικότητα- έβλεπε μόνο Mega! (...προφανώς, του στέρησαν το τηλεκοντρόλ γιατί και η... φιλανθρωπία έχει τα όριά της).

4) Σαν έφθασε ο απελευθερωθής σπίτι του έφαγε χορτόσουπα. Μία ώρα μετά, όμως, μάθαμε ότι τελικά έφαγε κοτόσουπα! Και ύστερα... κοιμήθηκε! Άγνωστο δε εάν ήπιε καφέ ή τσάι...

Μετά τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Πάνου Σόμπολου αισθάνομαι και εγώ την υποχρέωση να προσθέσω ακόμα μερικά στοιχεία στο ρεπορτάζ: α) Δεν ήπιε ούτε καφέ, ούτε τσάι, αλλά χαμομήλι (για να κοιμηθεί ήρεμος), β) έφαγε ψαρόσουπα (που συνδυάζει τα λαχανικά με την πρωτεΐνη) και γ) αφού φόρεσε καθαρές πιτζάμες κοιμήθηκε από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού του με ένα μόνο μαξιλάρι, αφήνοντας την τηλεόραση στο υπνοδωμάτιο ανοιχτή, πάντα συντονισμένη στο Mega, μάλλον ως ένα είδος εξάρτησης που απέκτησε κατά τις ημέρες της αιχμαλωσίας του...

ΑΠΑΓΩΓΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ:
Ένα ακόμα τηλεσίριαλ
στην υπηρεσία του αποπροσανατολισμού
της Κοινής Γνώμης.
Μία ριάλιτι σαπουνόπερα
με... λύτρα φωσκολικού ύψους
σε ένα λαό που καλείται να επιβιώσει
με 700 ευρώ το μήνα!

Και αυτό κάποιοι το λένε... ενημέρωση!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ:

α) χωρισμός κράτους εκκλησίας

β) θρησκευτική ελευθερία

γ) δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας

...αλλιώς...

η εκκλησία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως παρακρατικός μηχανισμός, δεκανίκι της ολιγαρχίας, κήρυκας της ανοησίας, του παράλογου και της δεισιδαιμονίας!

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

και δώστε τα χρήματα στον λαό!..

Τουρκικό πολεμικό πλοίο στο Σούνιο
είχαμε να δούμε από το... 1821!
... μια ακόμη επιτυχία της Δεξιάς!

Η πάντα επίκαιρη Παλαιά Διαθήκη:

Εδώ και τρεις χιλιετίες το ίδιο έγκλημα στη λωρίδα της Γάζας!

«Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους» («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄).

Εκδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό

Οι οργανώσεις της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Αιγάλεω και της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Δυτικής Αθήνας καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας στη συγκέντρωση – εκδήλωση αλληλεγγύης στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου και ώρα 17.30 στην Πλατεία Εσταυρωμένου στο Αιγάλεω (στάση Μετρό). Όλοι μαζί για να απαιτήσουμε άμεση κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας και ειρηνική συνύπαρξη των λαών! Στο χώρο της εκδήλωσης θα γίνει και συλλογή υπογραφών διαμαρτυρίας.

Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Β3΄
p.anagnostopoulos@pasok.gr

...Όταν οι νόμοι σιωπούν

......................μιλούν οι πέτρες….

(απόσπασμα από το βιβλίο του Α. Στρινμπεργκ "Μαύρες Σημαίες")

Από τους ΠΑΝΤΕΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ και ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Τελικά, σε αυτή τη χώρα για να αντέξουμε θα καταντήσουμε όλοι με ηρεμιστικά… Παρακολουθήσαμε (Δευτέρα, 12/01/09) την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στον ALTER, όπου μεταξύ άλλων παρουσίασε και θέμα για τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα.
Το ρεπορτάζ ακριβέστατο και τα γεγονότα κατά γράμμα.
Θυμηθήκαμε, οργιστήκαμε για τις πρακτικές που εφάρμοσαν τότε ΟΝΝΕΔ και κυβέρνηση Μητσοτάκη, είδαμε τα πρωτόδικα δις ισόβια του Καλαμπόκα να γίνονται 3 χρόνια φυλάκιση, ήρθε και ως κερασάκι στην τούρτα η αμετανόητη δήλωση του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου (τότε υπουργού Παιδείας) σχετικά με την... αναγκαιότητα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισής του ("ηθικού αυτουργού του εγκλήματος" της δολοφονίας του Τεμπονέρα, όπως τον είχε αποκαλέσει τότε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου)…
Αν και ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος αποποιείται της ευθύνης για τις επιθέσεις - ανακαταλήψεις στα σχολεία, λέγοντας ότι ποτέ δεν έδωσε τέτοια εντολή σε κανέναν, από την άλλη δεν δίστασε να υπερασπιστεί την πολιτική του ως υπουργός Παιδείας, δηλώνοντας ότι τη μεταρρύθμισή του η κοινωνία ακόμα και σήμερα τη θεωρεί αναγκαία.
Ε Λ Ε Ο Σ !
Μετά από 18 χρόνια, θρασύτατα θέλει να μας πει ότι 3 μήνες καταλήψεων 2.000 και πλέον σχολείων σε όλη την επικράτεια, 5 νεκροί, καθημερινές (τότε) συγκρούσεις και τελικά η παραίτηση του ίδιου και η αρχή της πτώσης της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, ήταν αποτέλεσμα παρεξήγησης… ότι η επαναφορά της ποδιάς, η παρακολούθηση της συμπεριφοράς των μαθητών μέσα και έξω από τα σχολεία, η κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων και το πόιντ σίστεμ (ως μέθοδος αξιολόγησης των παιδιών), είναι μεταρρύθμιση που "θέλει" σήμερα η Ελληνική Κοινωνία!!!!
Μετά από 18 χρόνια δεν κατάλαβε τίποτα!!!
Αυτός είναι ο κύριος που η κυβέρνηση Σημίτη τον έκανε υφυπουργό προσδοκώντας σε μερικές χιλιάδες ψήφους, δείχνοντας σε όλους μας την παντελή έλλειψη ηθικής στην πολιτική και τη σήψη του συστήματος που τα ξεπουλά όλα στο βωμό της εκλογής.
Ο Σημίτης και η κυβέρνησή του πήραν την απάντηση από τη γενιά μας αλλά και από τον Ελληνικό λαό: ο ίδιος αναγκάστηκε σε παραίτηση από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και είναι πια παρελθόν, ενώ η φιλελεύθερη πολιτική του ακόμα μας στοιχειώνει.
Προς τιμήν του ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, περιθωριοποίησε εντελώς τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, αφού πια δεν μετέχει σε κανένα όργανο του Κινήματος, δικαιώνοντας τα χιλιάδες μέλη του κόμματος που ως μαθητές τότε μετείχαν στις κινητοποιήσεις μέσα από τη μαθητική παράταξη Π.Α.Μ.Κ. ενωμένοι μαζί με χιλιάδες άλλους μαθητές διαφόρων ιδεολογικών κατευθύνσεων.
Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος οφείλει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό, αφού εκείνος δηλώνει "ανεύθυνος" για τις ανακαταλήψεις σχολείων, ποιος εξέδωσε τις εγκυκλίους που στάθηκαν το εφαλτήριο για αυτές από παρακρατικές ομάδες αγανακτισμένων νοικοκυραίων - ΟΝΝΕΔιτών, πράξεις που στην Πάτρα είχαν ως κατάληξη το φόνο του Νίκου Τεμπονέρα!
Αντίθετα με πολλούς άλλους, εμείς δεν ξεχνάμε! Ούτε τι σημαίνει Δεξιά, ούτε τις πρακτικές της! Και η αλήθεια μας είναι ο διαρκής αγώνας για την αναχαίτιση και ανατροπή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, για μία πολιτεία Δικαίου και Αρετής, για μια Δημοκρατική και Ελεύθερη Ελλάδα!

http://www.30plus-gr.blogspot.com/

.......αν οι εκλογές κερδίζονται με... επικοινωνία...
τόσο εύκολα χάνονται κιόλας...
(με ένα ανασχηματισμό της πλάκας να σου "κλείνει" την ψαλίδα)
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ
...με αγώνες στους δρόμους...
...........κοντά στο λαό και στα προβλήματά του...
ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ και ΛΥΣΕΙΣ
...και ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ
που υπηρετούν τους πολίτες και το έθνος!

...δεν κάνει μόνο η Τουρκία
"εξαγωγή" κρίσης με τις... υπερπτήσεις
πάνω από το Αγαθονήσι...
και τους δικούς μας μια χαρά τους βολεύει(!)

Ο εθνάρχης

πατριάρχης

είχε δίκιο:

"Ανήκομεν

εις την

(άγρια)

Δύσιν"

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ:

Ποια είναι η μεγαλύτερη "κατάρα" για τον Κωστάκη;
"Να σου καεί το playstation!"

Γιατί ο Τεό το "παίζει" αθώα περιστέρα;
Γιατί έχει μαζί του το... Άγιο Πνεύμα!

Γιατί ο Σουφλιάς παριστάνει τον κουφό;
Δεν τον παριστάνει, ΕΙΝΑΙ!

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι / τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές / τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι / σου μάθαινε το αύριο και το χτες / μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη / με του καιρού δεμένος τις κλωστές / Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία / που στράγγιξες χαμένα μια γενιά / καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία / και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά / κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία / και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά / Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι / απ' του καιρού την άγρια πληρωμή / στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι / τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή / και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει / και το μαράζι δίχως αφορμή / Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι / τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά / κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει / ένα σκυλί τη νύχτα που διψά / γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη / παραμιλούν στην ακροθαλασσιά / Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια / θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή / πώς έγινε με τούτο τον αιώνα / και γύρισε καπάκι η ζωή / πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια / να μην ακούσεις έναν ποιητή / Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι / ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά / ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη / και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά / μαλαματένια λόγια στο χορτάρι / ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά / Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες / και ξημερώνοντας μέρα κακή / τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες / με πήραν και με βάλαν σε κλουβί / και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες / παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί / Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια / κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής / περνούσα τα δικά σου δικαστήρια / αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις / να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια / και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Πρώτα κυβερνούσε ο Ρουσόπουλος...
................τώρα κυβερνά ο Σουφλιάς...
Κωστάκη εσύ ΠΟΤΕ θα κυβερνήσεις
......................................αγόρι μου;

...οι νέες δημοσκοπήσεις είναι:

α) ανάσα στην κυβέρνηση;
β) φιλί της ζωής στην κυβέρνηση;
γ) ...κάποιος κάνει πλάκα στην κυβέρνηση;

Στους δρόμους και στον αγώνα θα πέσει η κυβέρνηση της Δεξιάς!

Δύο γενιές της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ συναντήθηκαν και συμπορεύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας. Οι... βετεράνοι του 90-91 και οι σημερινοί συνεχιστές της αγωνιστικής παράδοσης του Κινήματός μας. Και έτσι, όλοι μαζί, μια γροθιά θα ανατρέψουμε ξανά τη Δεξιά!

Λεζάντα: Στέφανος Μυτιληναίος, Κώστας Πανταζής (Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ), Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Β.3 Αθήνας).

"...κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Δεν θα το επιτρέψουμε!"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΠΑΣΟΚ ΤΙΜΗΣΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Η μόνη πολιτική νεολαία που το 1990-1991 αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις της δίχως να καπελώσει ή να "καθοδηγήσει" το μαθητικό κίνημα, όταν η ΟΝΝΕΔ έστελνε τους τραμπούκους της να σκοτώσουν, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είχε ταχθεί κατά των καταλήψεων και η ΚΝΕ ήταν ανύπαρκτη μετά τη διαγραφή Γράψα. Η σημερινή Νεολαία ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ -στα τελευταία 15 χρόνια- στις αρχές, στις αξίες και στις παραδόσεις του μεγάλου μας δημοκρατικού, πατριωτικού και εθνικοαπελευθερωτικού Κινήματος και αποτελεί την καλύτερη εγγύηση, ότι θα περιφρουρήσει τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη απέναντι σε όποιον τολμήσει να την... (ξανα)ξεχάσει!

Να διαγραφεί... να πάρει πόδι ΤΩΡΑ!

Ο Κοντογιαννόπουλος από το ΠΑΣΟΚ!!!

Η γενιά του '90-'91 στη σημερινή διαδήλωση μνήμης στον Νίκο Τεμπονέρα

Να που σμίξαμε με τις φωνές των παιδιών, να που περπατήσαμε μαζί τους στους δρόμους της Αθήνας... Που φωνάξαμε τα παλιά μας συνθήματα και σηκώσαμε τις γροθιές μας! Μεγαλώσαμε σύντροφοι, αλλά δεν γεράσαμε... Η ίδια φωτιά μας καλεί στους δρόμους: για την Ελλάδα, για τη Δημοκρατία... Και μέσα από τα χαμόγελά τους πήραμε τη χαρά ότι ακόμα μπορούμε να παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο, για μια δίκαιη κοινωνία. Για μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες!

Καλό μας αγώνα...

Λεζάντα: Παντελής Πασπαλάς, Παντελής Καμάς, Στέφανος Μυτιληναίος

Αφού έκανε

και τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη

υφυπουργό... πάει!!!

του... τέλειωσε ο... πάγκος!

Λεζάντα:

"Αναρωτιέμαι...

Τι είπε ο μπαμπάς να προσέχω... που... βάζω??????"

ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ
1. 151 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ
2. Η παιδεία σε αναταραχή
και...
3. ο Σαμαράς στην κυβέρνηση
σαν να ζούμε το 1993...
η ιστορία επαναλαμβάνεται!

συμπέρασμα:
Κωστάκη την έχεις βάψει!

Στα Εξάρχεια πέφτουν σφαίρες...
...........στην Παλαιστίνη πέφτουν βόμβες
στο Ισραήλ πέφτουν ρουκέτες
Μόνο τα... βλήματα της κυβέρνησης δεν πέφτουν!

«Σύντομα τα φωτισμένα έθνη θα δικάσουν όλους αυτούς που έως τώρα τα κυβερνούσαν. Οι βασιλιάδες θα καταφύγουν στην έρημο, συντροφιά με τα άγρια θηρία που τους μοιάζουν και η Φύση θα ανακτήσει τα δικαιώματά της»

Λουϊ Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ

...ανασχηματισμό...
στα μυαλά και
στις νοοτροπίες
χρειάζεστε...
...και όχι στις θέσεις!..

Ο Ρωμαιοχριστιανός ιστορικός Προκόπιος
αποκαλύπτει τις σφαγές του Ιουστινιανού
εις βάρος Ελλήνων και αιρετικών

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

«…ο Ιουστινιανός δεν ήταν ανθρώπινο πλάσμα αλλά ήταν, όπως αναφέρθηκε, κάποιος δαίμονας ανθρωπόμορφος… (…) Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν έχει σκοτώσει τόσους πολλούς, ώστε κανένας άλλος στον κόσμο, μου φαίνεται, δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να πει τον ακριβή αριθμό τους, παρά μόνο ο θεός»[1].
Η παραπάνω περιγραφή του Ιουστινιανού ως ενός αιμοσταγή τυράννου δεν ανήκει σε κάποιον δηλωμένο αντιφρονούντα ή δηλωμένο εχθρό του, αλλά στον σύγχρονο του και επίσημο ιστορικό συγγραφέα των πράξεων του, Προκόπιο.
Ο Προκόπιος γεννήθηκε στην πόλη Καισάρεια της Παλαιστίνης γύρω στο 500 μ.Χ. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου ή του ρήτορα στη Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη). Το έτος 527 διορίστηκε ιδιαίτερος γραμματέας και νομικός σύμβουλος του στρατηγού Βελισαρίου, τον οποίο συνόδεψε στις πρώτες του εκστρατείες, στην Περσία, στην Αφρική και στην Ιταλία. Από τη θέση αυτή ανέλαβε συχνά σημαντικές αποστολές στην υπηρεσία της Ρώμης. Στην αυτοκρατορική αυλή, γνώρισε μεγάλες τιμές, ίσως να ήταν και ένας από τους ευνοημένους του Ιουστινιανού, εφόσον το έτος 560 μ.Χ. του αποδόθηκε ο τιμητικός τίτλος του «illustris». Δύο χρόνια αργότερα έγινε έπαρχος. Τα παραπάνω στοιχεία μαρτυρούν, ότι ήταν πρόσωπο που γνώριζε καλά τα όσα συνέβαιναν στα ανώτατα κλιμάκια της εκχριστιανισμένης ρωμαϊκής διοίκησης, η οποία έδρευε στην Κωνσταντινούπολη.
Ως ιστορικός συγγραφέας έγραψε τις «Ιστορίαι» του, όπου περιγράφονται στο σύνολο τους οι πολεμικές επιχειρήσεις επί της βασιλείας του Ιουστινιανού και το «Περί κτισμάτων», όπου περιγράφονται τα δημόσια κτήρια, ναοί και άλλα μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα που έγιναν από τον ίδιο αυτοκράτορα. Το δεύτερο βιβλίο του χαρακτηρίζεται από τη στομφώδη γλώσσα και την αδιάκοπη κολακεία προς το αυτοκρατορικό ζεύγος Ιουστινιανού και Θεοδώρας.
Ωστόσο, ο ίδιος επίσημος ιστορικός του αυτοκράτορα, ο άνθρωπος που ανέλαβε να αφήσει αιώνιο και δοξασμένο το όνομα του Ιουστινιανού μέσω των γραπτών του, είναι ο ίδιος, ο οποίος εν αγνοία όλων των συγχρόνων του, κρυφά και μυστικά αποφάσισε -για χάρη των επόμενων γενιών- να γράψει και ένα τρίτο βιβλίο το περιεχόμενου του οποίου είναι ο αληθινός βίος του Ιουστινιανού, της Θεοδώρας και των συνεργατών τους, αυτή τη φορά απαλλαγμένος από την αυτοκρατορική λογοκρισία. Στον πρόλογο των «Ανέκδοτων», όπως ονομάστηκε το εν λόγω έργο, ο Προκόπιος εξηγεί τους σκοπούς που τον ώθησαν στη συγγραφή και μίας άλλης ιστορίας αντίθετα στην επίσημη που είχε συγγραφέα τον ίδιο:
«Εδώ θα καταγραφούν με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα έτυχε να συμβούν σε κάθε σημείο της ρωμαϊκής επικρατείας. Ο λόγος είναι ότι ήταν αδύνατο να καταγραφούν οι πράξεις με τον πρέποντα τρόπο όσο οι αυτουργοί τους ήταν ακόμα στη ζωή, γιατί, αν με ανακάλυπταν, δεν θα μπορούσα να γλιτώσω από τον πιο οικτρό θάνατο και δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος ούτε καν για την ασφάλεια των πιο στενών μου συγγενών. Αλλά και σε πολλές περιπτώσεις αναγκάστηκα να αποκρύψω τις αιτίες των γεγονότων που έχω αναφέρει στα προηγούμενα βιβλία μου. Θα χρειαστεί λοιπόν, στο σημείο αυτό της ιστορίας μου, να αποκαλύψω όχι μόνο όσα έχω προηγουμένως παρασιωπήσει, αλλά και τις αιτίες των γεγονότων που ήδη ανέφερα».
Στη συνέχεια του κειμένου διαβεβαιώνει τον αναγνώστη πως ό,τι γράφει είναι εντελώς αληθινά γεγονότα και διαβεβαιώνει τις επόμενες γενιές για τις προθέσεις του.
Πράγματι, διαβάζοντας κανείς τα «Ανέκδοτα» δεν αργεί να ανακαλύψει έναν Ιουστινιανό παρασάγγες απέχων από εκείνον που μας διδάσκει ακόμα και σήμερα η επίσημη ιστορία. Ο μεγάλος νομοθέτης εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος που παραβίαζε συνεχώς το γράμμα του νόμου, ο μεγάλος στρατηλάτης ως ένας αδίστακτος σφαγέας και αποτυχημένος διπλωμάτης. Δεν λείπουν φυσικά οι κατηγορίες για κακή διαχείριση έως ανεξέλεγκτη σπατάλη των αυτοκρατορικών ταμείων, για σεξουαλικά όργια και διαστροφές με πρωταγωνίστριες την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και τη γυναίκα του Βελισαρίου, Αντωνίνα.
Σημαντικές επίσης οι μαρτυρίες του Προκοπίου γύρω από τους διωγμούς, σφαγές και γενοκτονίες αιρετικών χριστιανών και Ελλήνων (όσων δηλαδή επέμεναν στους πατρώους ελληνικούς τρόπους), από την αιμοσταγή και αλαζονική διακυβέρνηση του Ιουστινιανού.

Οι σφαγές και οι διωγμοί που αποσιωπά η επίσημη ιστορία
Σύμφωνα προς τον Προκόπιο, ο Ιουστινιανός άρχισε τις σφαγές στο όνομα της «μίας και αληθούς πίστης, της Ορθοδοξίας», πρώτα από τις κοινότητες των αιρετικών χριστιανών:
«Σ’ ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπάρχουν πολλές δοξασίες των Χριστιανών που οι ίδιοι συνηθίζουν να τις αποκαλούν αιρέσεις, όπως των Μοντανών και των Σαββατιανών κι όλες οι άλλες που συνήθως παραπλανούν τις γνώμες των ανθρώπων. Όλους αυτούς τους πρόσταξε να απαρνηθούν την προηγούμενη πίστη τους επισείοντας, μεταξύ άλλων πολλών, και την απειλή ότι όποιος δεν συμμορφωνόταν, δεν θα μπορούσε πια να μεταβιβάσει την περιουσία του στα παιδιά του ή στους συγγενείς του. Τα ιερά όμως αυτών των αποκαλούμενων αιρετικών, και ιδιαίτερα εκείνα όπου ασκούσαν τη λατρεία κατά τη δοξασία του Αρείου, είχαν πλούτη αμύθητα. Ούτε ολόκληρο το σώμα των συγκλητικών ούτε άλλη τεράστια ομάδα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν μπορούσε να συγκριθεί, τουλάχιστον στα πλούτη, με τα ιερά αυτά. (…) Πολλοί μάλιστα άνθρωποι, μολονότι στη πίστη τους ήταν ορθόδοξοι, με το πρόσχημα ότι οι δουλειές τους το επέβαλλαν, βιοπορίζονταν πάντα από τα ιερά αυτά. Ο αυτοκράτορας λοιπόν αφαίρεσε ξαφνικά όλα τα χρήματα από τα εν λόγω ιερά, αφού πρώτα δήμευσε τις κτηματικές τους περιουσίες. Έτσι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έμειναν από τότε χωρίς πόρους ζωής.
»Πολλά πρόσωπα εξάλλου άρχισαν ευθύς να περιφέρονται παντού και να αναγκάζουν όποιον αιρετικό συναντούσαν να απαρνηθεί την πατροπαράδοτη πίστη του. Επειδή όμως η πράξη αυτή φάνηκε ανόσια στους αγροτικούς πληθυσμούς, αποφάσισαν όλοι να αντισταθούν σε εκείνους που τους επέβαλλαν να αλλάξουν την πίστη τους. Πολλοί λοιπόν σκοτώνονταν από τους στρατιώτες και πολλοί έδωσαν τέλος στη ζωή τους πιστεύοντας, μέσα στην αφροσύνη τους, ότι κάνουν έργο ύψιστης ευσέβειας. Οι περισσότεροι πάντως από αυτούς, ξεριζωμένοι από την πατρική τους γη, έπαιρναν το δρόμο της εξορίας. Οι Μοντανοί που κατοικούσαν στη Φρυγία κλείστηκαν από μόνοι τους μέσα στα ιερά τους και, βάζοντας φωτιά στους ναούς, χάθηκαν μαζί τους χωρίς κανένα λόγο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ολόκληρη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν γεμάτη φονικά και εξορίες.
»Αμέσως μετά θεσπίστηκε ένας τέτοιος νόμος και για τους Σαμαρείτες[2] και τότε ξέσπασαν στην Παλαιστίνη ακατάπαυστες ταραχές. Όσοι κατοικούσαν στη δική μου πατρίδα, την Καισάρεια, και στις άλλες πόλεις, πιστεύοντας ότι είναι βλακώδες να υποστούν οποιοδήποτε κακό για χάρη ενός ανόητου δόγματος, άλλαξαν το όνομα που είχαν τότε με το όνομα των Χριστιανών και, με το πρόσχημα αυτό, τα κατάφεραν να γλιτώσουν από τον κίνδυνο που τους απειλούσε εξαιτίας του νόμου. Όσοι από αυτούς είχαν έστω και λίγη λογική και σύνεση δεν δίστασαν καθόλου να ασπαστούν την ορθόδοξη πίστη, οι περισσότεροι όμως, αγανακτισμένοι που αναγκάστηκαν από το νόμο να απαρνηθούν παρά τη θέληση τους το πατροπαράδοτο δόγμα, προσχώρησαν στη στιγμή στους Μανιχαίους και τους αποκαλούμενους Πολύθεους. Οι γεωργοί εξάλλου συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί και αποφάσισαν να σηκώσουν τα όπλα εναντίον του αυτοκράτορα προβάλλοντας ως αυτοκράτορα τους κάποιο ληστή ονόματι Ιουλιανό, γιο του Σαβάρου. Για ένα διάστημα άντεξαν στη σύγκρουση με τους στρατιώτες, έπειτα όμως νικήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι, μαζί με τον αρχηγό τους. Λένε ότι στη μάχη αυτή χάθηκαν εκατό χιλιάδες (100.000) άνθρωποι και η γη εκείνη, που είναι η πιο εύφορη του κόσμου, έμεινε από τότε έρημη από καλλιεργητές. Αλλά και για τους ιδιοκτήτες της γης που ήταν χριστιανοί η υπόθεση αυτή είχε καταστρεπτικές συνέπειες: ενώ η γη δεν τους απέφερε πια τίποτε, ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν στον αυτοκράτορα τον βαρύτατο ετήσιο φόρο στον αιώνα τον άπαντα, επειδή οι αρχές δεν έδειξαν ποτέ οίκτο προκειμένου να εισπράξουν»[3].
Μόλις λοιπόν ο Ιουστινιανός ξεκαθάρισε τις θεολογικές διαφορές της Ορθοδοξίας με τους αιρετικούς Χριστιανούς και με κάποιες τοπικές λατρείες της Μέσης Ανατολής (με τις μεθόδους που μόλις διαβάσαμε), στράφηκε εναντίον των Ελλήνων, δηλαδή όσων διατηρούσαν με σθένος τους πατρώους ελληνικούς τρόπους, την ελληνική κοσμοαντίληψη και την ελληνική φιλοσοφία. Στο απόσπασμα που ακολουθεί είναι επίσης φανερή η πεισματική αντίσταση των Ελλήνων στους εκχριστιανισμούς που επιχειρούσαν εις βάρος τους οι Ρωμαιοιουδαιοχριστιανοί:
«Μετά από τους Σαμαρείτες άρχισε να καταδιώκει τους αποκαλούμενους Έλληνες, υποβάλλοντας τους σε σωματικά βασανιστήρια και αρπάζοντας τα χρήματα τους[4]. Ακόμα και όσοι από αυτούς, στην προσπάθεια τους να γλιτώσουν με τα λόγια από τις επικείμενες συμφορές, αποφάσισαν να ασπασθούν δήθεν τη χριστιανική θρησκεία[5], αυτοί λοιπόν, τις περισσότερες φορές, συλλαμβάνονταν ύστερα από λίγο να κάνουν σπονδές και θυσίες και άλλα ανόσια έργα…[6]».
Ο Προκόπιος αναφέρεται και στην ερήμωση της ελληνικής γης από ανθρώπους εξαιτίας της πολιτικής του Ιουστινιανού:
«Άλλους τους θέρισε ο πόλεμος κι άλλους η αρρώστια και η πείνα, που είναι βέβαια φυσικά επακόλουθα του πολέμου. Όσο για την Ιλλυρία και τη Θράκη ολόκληρη –που σημαίνει όλη την περιοχή από τον Ιόνιο κόλπο[7] ως τα προάστια του Βυζαντίου, μέσα στην οποία βρίσκονται η Ελλάδα και η χώρα των Χερρονησιωτών[8]-, Ούννοι και Σκλαβήνοι και Άντες, κάνοντας επιδρομές εναντίον τους σχεδόν κάθε χρόνο αφότου ο Ιουστινιανός παρέλαβε την εξουσία, προξένησαν αγιάτρευτα κακά στους κατοίκους της. Πάνω από διακόσιες χιλιάδες ήταν, νομίζω, οι Ρωμαίοι που σκοτώνονταν ή γίνονταν σκλάβοι σε κάθε επιδρομή, ώστε η λεγόμενη «σκυθική ερημία» επικράτησε στ’ αλήθεια παντού σ’ αυτή τη χώρα»[9].
Ότι ο Ιουστινιανός ήταν ένας αδίστακτος σφαγέας των ίδιων των υπηκόων του και κυρίως των μη ορθόδοξων, το μαρτυρεί ο ίδιος ο Προκόπιος, ο οποίος αδυνατεί να θεωρήσει έναν τέτοιο τύραννο ανθρώπινο ον και τον θεωρεί «ενσαρκωμένο δαίμονα»[10]:
«Ότι ο Ιουστινιανός δεν ήταν ανθρώπινο πλάσμα αλλά ήταν, όπως αναφέρθηκε, κάποιος δαίμονας ανθρωπόμορφος, θα μπορούσε κανείς να το αποδείξει σταθμίζοντας το μέγεθος των κακών που έκανε στους ανθρώπους, γιατί η δύναμη του ανθρώπου που δρα φανερώνεται στο υπέρμετρο μέγεθος των πράξεών του. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν έχει σκοτώσει τόσους πολλούς, ώστε κανένας στον κόσμο, μου φαίνεται, δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να πει τον ακριβή αριθμό τους, παρά μόνο ο θεός. Πιο γρήγορα, νομίζω, θα μετρούσε κανείς τους κόκκους της άμμου όλου του κόσμου παρά όσους σκότωσε ο αυτοκράτωρ αυτός. Υπολογίζοντας όμως κατά προσέγγιση τις περιοχές που κατάντησαν τελικά ακατοίκητες, λέω ότι χάθηκαν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι»[11].
Αναφέρει ακόμα ο Προκόπιος ότι συχνά οι αξιωματούχοι που αποκαλούνταν λογοθέτες[12] υπεξαιρούσαν τους μισθούς των στρατιωτών για λογαριασμό τους και έτσι το στράτευμα έμενε απλήρωτο. Αν κανείς στρατιώτης τολμούσε να διαμαρτυρηθεί τον κατηγορούσαν ως Έλληνα, που εκείνη την εποχή εκτός όλων των άλλων[13] σήμαινε και δειλός όπως προκύπτει από το απόσπασμα που ακολουθεί:
«Οι λογοθέτες ωστόσο, σ΄ όλο αυτό το διάστημα, μοιράζονταν με τον Ιουστινιανό τα χρήματα που προορίζονταν για τους στρατιώτες.
»Αλλά και με άλλες πολλές και διάφορες ζημιές καταπονούσαν τους στρατιώτες, σαν ένα είδος συνεχιστές των πολεμικών κινδύνων: Άλλους κατηγορούσαν ότι ήταν Γραικοί σαν να ήταν αδύνατο να αναδειχθεί γενναίος ένας άνθρωπος που κατάγεται από την Ελλάδα»[14].
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δηλαδή, σφαγές, βίαιοι και πολύνεκροι εκχριστιανισμοί, διωγμοί, επιδρομές βαρβάρων που ερήμωναν την ελληνική γη και οδηγούσαν χιλιάδες Έλληνες στη σκλαβιά, προσβολές και ατιμωτικές πράξεις, ο Ιουστινιανός έστειλε το λογοθέτη Αλέξανδρο Ψαλίδιο στην Ελλάδα, να αρπάξει για λογαριασμό του αυτοκράτορα όλα τα χρήματα των ελληνικών πόλεων, δίνοντας έτσι στους Έλληνες το τελειωτικό χτύπημα:
«Στη διάρκεια του ίδιου αυτού ταξιδιού, ο Αλέξανδρος έβλαψε και τους Έλληνες με τον εξής τρόπο:
»Από τον παλιό καιρό, οι αγρότες που είχαν τα χτήματα τους στην περιοχή των Θερμοπυλών είχαν τη φροντίδα του εκεί οχυρού και φρουρούσαν εκ περιτροπής το τείχος κάθε φορά που αναμενόταν να επιτεθούν κάποιοι βάρβαροι κατευθυνόμενοι προς την Πελοπόννησο. Τότε όμως ο εν λόγω Αλέξανδρος επισκέφτηκε την περιοχή και, με την πρόφαση ότι προνοεί για την ασφάλεια των Πελοποννησίων, αρνήθηκε να αναθέσει στους αγρότες τη φρούρηση του οχυρού. Εγκατέστησε λοιπόν εκεί δύο χιλιάδες περίπου στρατιώτες και όρισε οι μισθοί να μη χορηγούνται από το δημόσιο. αντίθετα, με το πρόσχημα αυτό, μετέφερε στο δημόσιο όλα τα χρήματα από όλες τις πόλεις της Ελλάδας, τα προοριζόμενα είτε για δημοτικές ανάγκες είτε για δημόσια θεάματα, για να συντηρούνται τάχα στο εξής από τους πόρους αυτούς οι στρατιώτες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε όλη την Ελλάδα, ακόμα και στην ίδια την Αθήνα, κανένα δημόσιο κτίριο δεν επισκευάστηκε ούτε κανένα άλλο χρήσιμο έργο ήταν δυνατό να γίνει. Ο Ιουστινιανός ωστόσο, χωρίς καμιά χρονοτριβή, επικύρωσε τα μέτρα αυτά του Ψαλιδίου»[15].
Ο αυτοκράτωρ-σύμβολο της Ορθοδοξίας, εκείνος που οικοδόμησε την Αγία Σοφία «το μέγα μοναστήρι», ο «μέγας» Ιουστινιανός, αποκαλύφθηκε μέσα από τα «Ανέκδοτα» κείμενα του επίσημου ιστορικού του, Προκοπίου, ως ένας αιμοβόρος τύραννος, ο οποίος βύθισε ολόκληρους πληθυσμούς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στο αίμα και τη σφαγή. Ενώ σε ό,τι αφορά εμάς τους Έλληνες αποδείχθηκε μεγάλος διώκτης του Ελληνισμού: σφαγέας των Ελλήνων (που αρνούνταν τον χριστιανισμό εμμένοντας στις ελληνικές παραδόσεις), ανίκανος κυβερνήτης που άφησε την Ελλάδα απροστάτευτη στις βαρβαρικές επιδρομές, ληστής του δημοσίου χρήματος των ελληνικών πόλεων τις οποίες καταδίκασε σε οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό.
Και ας μην λησμονούμε ότι ο Ιουστινιανός ήταν εκείνος που έκλεισε την πλατωνική Ακαδημία Αθηνών, μετά από συνεχή λειτουργία 900 περίπου ετών. Ο ίδιος ανάγκασε τους φιλοσόφους και τις επιστήμες σε εξορία μακριά από την Ελλάδα και όλη την αυτοκρατορία και έτσι οδήγησε την ανθρωπότητα στον πιο βαθύ μεσαίωνα. Σε ένα σκοτάδι που κράτησε χίλια περίπου χρόνια.

[1] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», Κεφάλαιο Πέμπτο, 18. 1-5, μετάφραση Αλόη Σιδέρη, εκδόσεις «ΑΓΡΑ».
[2] Ο Προκόπιος εδώ εξηγεί και το πώς χάθηκε από προσώπου γης, το έθνος των Σαμαρειτών (φορείς συγγενών θρησκευτικών δοξασιών με εκείνες των Ιουδαίων), από τους οποίους -σήμερα- διασώζουν την πατροπαράδοτη και αρχαία θρησκεία τους μόνο μερικές εκατοντάδες σε όλη την Παλαιστίνη οργανωμένοι σε κλειστές κοινωνίες.
[3] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», 11. 11-35.
[4] Με αυτές τις θεάρεστες μεθόδους εκχριστιανίζονταν οι Έλληνες…
[5] Η «δήθεν» αποδοχή του Χριστιανισμού από τους Έλληνες και η κεκαλυμμένη διαιώνιση των πατρώων τρόπων και αντιλήψεων είναι μία ακόμη απόδειξη για τη θέση που αρνείται την καθολική και θεληματική προσχώρηση των Ελλήνων στη χριστιανική θρησκεία, όπως δηλαδή μας διδάσκουν στα σχολεία μέχρι και σήμερα οι επινοητές του Ελληνοχριστιανικού παραμυθιού.
[6] Στο σημείο αυτό του κειμένου έχει διαπιστωθεί χάσμα.
[7] Σήμερα Αδριατική θάλασσα.
[8] Περίπου η σημερινή χερσόνησος του Αίμου (Βαλκανική).
[9] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», 18. 19-21.
[10] Η λέξη δαίμων απέκτησε αρνητική σημασία από τους Χριστιανούς. Για τους Έλληνες σημαίνει θείες οντότητες που τοποθετούνται μεταξύ θεών και ανθρώπων, οι οποίες συνήθως επιτελούν θετικά έργα. Εξ ου και η λέξη «ευδαιμονία» (υπέρτατη ευτυχία) και το επίθετο «δαιμόνιος» συνώνυμο του πανέξυπνου και χαρισματικού ανθρώπου.
[11] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», 18. 1-6.
[12] Στρατιωτικό Αξίωμα θεσπισμένο από τον Ιουστινιανό.
[13] Οι Ρωμαιοχριστιανοί όταν κατηγορούσαν κάποιον ως Έλληνα, στην ουσία τον αποκαλούσαν αιρετικό, αλλόθρησκο, προδότη, κ.α. Τόσο εξελληνισμένη ήταν η λεγόμενη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία», η οποία φυσικά ουδέποτε υπήρξε με τέτοια επωνυμία, διότι απ’ ό,τι φαίνεται και από το κείμενο το κράτος ήταν αυστηρά ρωμαϊκό και η αυτοκρατορία Ρωμαϊκή.
[14] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», 24. 5-8.
[15] Προκόπιος, «Ανέκδοτα», 26. 26-39.

ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ:
Πράξη εθνοκτονίας στρεφόμενη κατά των Ελλήνων!
(και άλλες ανθελληνικές δοξασίες της Ορθοδοξίας)


Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Ο νηπιοβαπτισμός θεωρείται ως το πλέον σημαντικό χριστιανικό μυστήριο και αποσκοπεί, σύμφωνα πάντα με την Εκκλησία, στην έγκαιρη απαλλαγή των νηπίων από το περιβόητο προπατορικό αμάρτημα. Πολλές φορές μάλιστα λέγεται, ότι είναι θανάσιμο λάθος ένα βρέφος ή νήπιο να φύγει από αυτή τη ζωή αβάπτιστο διότι έτσι η ψυχή του δεν θα ησυχάσει ποτέ! Αυτά γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας και συνήθως τα αποδεχόμαστε δίχως δεύτερη σκέψη.
Ωστόσο, τα αληθή αίτια του νηπιοβαπτισμού, τουλάχιστον όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τους κανόνες της Εκκλησίας και τη Ρωμανική (Βυζαντινή) νομοθεσία, φαίνεται να είναι και άλλα εκτός από το όποιο ενδιαφέρον περί σωτηρίας των ψυχών. Όπως θα δείξουμε στις αμέσως παρακάτω αράδες, ο νηπιοβαπτισμός υιοθετήθηκε από την Ορθοδοξία και έγινε θεσμός και νόμος του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους αποσκοπώντας αποκλειστικά και μόνο στην εθνοκτονία των ελληνικών πληθυσμών, ενταγμένος στο γενικότερο σχέδιο βίαιων προσηλυτισμών των Ελλήνων στον Χριστιανισμό. Μπορεί μάλιστα να θεωρηθεί και ως μίας μορφής παιδομάζωμα. Ας τα πάρουμε όμως τα στοιχεία με τη σειρά. Η Εκκλησία, σύμφωνα με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου της, θεωρεί ότι όσοι έχουν βαπτισθεί παύουν να είναι πλέον Έλληνες, δηλαδή το βάπτισμα σημαίνει απόρριψη του πολιτισμικού και εθνικού όρου Έλλην:
«τούτους, λέγω, πάντας, ως Έλληνας δεχόμεθα, ήτοι ως πάντη αβαπτίστους. (διότι αυτοί, ή τελείως δεν εβαπτίσθησαν, ή εβαπτίσθησαν μεν, όχι όμως ορθώς, και καθώς βαπτίζονται οι ορθόδοξοι…)» (Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, Κανών Ζ΄, στην ερμηνεία του Κανόνα υπό Αγαπίου ιερομόναχου και Νικόδημου μοναχού).
Επειδή όμως οι Έλληνες αρνούνταν να γίνουν Χριστιανοί εμμένοντας στις παραδόσεις τους και υπερασπιζόμενοι τον πατριωτισμό τους, ή βαπτίζονταν φαινομενικά για να γλιτώσουν από το θάνατο και την εξορία, ενώ στην ουσία διατηρούσαν κρυφά τις πατροπαράδοτες λατρείες και πατρώες πεποιθήσεις περί του Θείου, το ρωμαϊκό κράτος θέσπισε τον υποχρεωτικό νηπιοβαπτισμό ως την πλέον αποτελεσματική λύση στο «ελληνικό πρόβλημα». Ακολουθεί ένα λίαν αποκαλυπτικό εδάφιο από τη νομοθεσία του Ιουστινιανού:
«Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, όπως και όσοι είναι μεγαλύτεροι στην ηλικία θα πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες και να διδάσκονται τις θείες γραφές και τους θείους κανόνες. Έτσι, αφού εννοήσουν καλά την αληθινή πίστη και αποβάλουν την παλιά πλάνη, θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δεχθούν και θα προφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων χριστιανών και δεν θα αλλάξουν πάλι την πίστη τους προς την παλιά πλάνη» («Ιουστινιάνειος Κώδικας» 1.11.10).
Ο νηπιοβαπτισμός λοιπόν, όπως αποδεικνύεται, είναι μέσο βίαιου και υποχρεωτικού προσηλυτισμού των Ελλήνων στον Χριστιανισμό και αποσκοπούσε στην εξόντωση της εθνικής μας συνείδησης και στην αλλοτρίωση των Ελλήνων.

Γιατί απαγορεύεται να ορκίζεται κανείς επικαλούμενος το Θείο.
Συχνά έχουμε ακούσει φωνές διαμαρτυρίας που ζητούν να απαλειφθεί στον όρκο που δίδεται σε δικαστήρια, στράτευμα, δημόσιες υπηρεσίες, στο Κοινοβούλιο και αλλού, η επίκληση του Θείου. Οι Χριστιανοί υποστηρίζουν, ότι όρκος στο όνομα του Θεού ή και επίκληση του ως μάρτυρα για την αλήθεια του όρκου είναι αμαρτία που προσβάλλει το Θείο. Και σε αυτή την περίπτωση ακούμε τα επιχειρήματα δίχως όμως να γνωρίζουμε την αληθή αιτία αυτής της εμμονής. Συνήθως θεωρούμε ότι πρόκειται περί θεολογικού ζητήματος, διότι όντως η Παλαιά Διαθήκη αλλά και η Καινή το απαγορεύουν. Είναι όμως μόνο θεολογικό το ζήτημα;
Στην ουσία του είναι ακόμα μία θέση που έχει να κάνει με τη μεθοδευμένη εξαφάνιση των πατρώων ελληνικών παραδόσεων. Οι Έλληνες συνήθιζαν όταν ορκίζονταν να επικαλούνται ως μάρτυρα τους κάποιον θεό ή τον Ήλιο. Η επίκληση μάλιστα του Ήλιου ή του Δία είναι ακόμα ζωντανή σε πολλά μέρη της πατρίδας μας, ιδίως δε στα Ανώγεια της Κρήτης («μα τον Ζα») και στη Μεσσηνία («Διόσχωρέστον»). Οι Ορθόδοξοι Ιεράρχες λοιπόν, θεώρησαν ότι στο γενικότερο σχέδιο αφελληνισμού που εφάρμοζαν έπρεπε να αποκόψουν τους Έλληνες και από αυτή τους τη συνήθεια. Ακολουθεί απόφαση Οικουμενικής Συνόδου:
«Τους ομνύοντας όρκους ελληνικούς ο Κανών επιτιμίοις καθυποβάλλει. και ημείς τούτοις αφορισμόν ορίζομεν» (ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, Κανών yΔ΄).
Πλέον αποκαλυπτική στον παραπάνω κανόνα είναι η ερμηνεία που δίνουν ο Αγάπιος ιερομόναχος και ο Νικόδημος μοναχός. Εξηγούν, ότι οι Ελληνικές συνήθειες (όπως ο όρκος) πρέπει να μισούνται από τους Χριστιανούς και μάλιστα απαγορεύουν κάθε αντίστοιχη ορκωμοσία ακόμα και αν απευθύνεται στον θεό των Χριστιανών, διότι είναι μίμηση πράξης ελληνικής! Το κείμενο έχει ως εξής:
«Η των Ελλήνων συνήθειαις πρέπει να μισούνται από τους Χριστιανούς, δια τούτο ο παρών Κανών αφορίζει εκείνους τους Χριστιανούς οπού κατά τη συνήθεια των Ελλήνων ομνύουν, ή εις τους ψευδωνύμους θεούς εκείνων, λέγοντες μα Δία, ή εις τα στοιχεία, οίον μα τον Ήλιον, μα τον Ουρανόν, και άλλα παρόμοια, καθώς και ο πά. Του Βασιλείου Κανών, εις επιτίμια υποβάλλει αυτούς. Πλην ο μεν Βασίλειος ένδεκα χρόνους κανονίζει εκείνους όπου χωρίς μεγάλην ανάγκην βασάνων, αρνηθούν την πίστην, και φάγουν ειδωλόθυτα[1], και ομόσουν όρκους των Ελλήνων, καθώς αυτοί δηλαδή τους πιστεύουσιν. Ο δε παρών Κανών της Συνόδου αφορίζει, ως λέγει ο Βαλσαμών, όχι μόνον τούτους, αλλά και τους μη αρνηθέντας την πίστην χριστιανούς, ομνύοντας δε όρκους κατά τη συνήθειαν των Ελλήνων».
Γίνεται φανερό πλέον ότι πίσω από κάθε θεολογική δοξασία της Ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού βρίσκεται κεκαλυμμένη μία βαθύτερη και ουσιαστική ανθελληνική αιτία.

Οι φωτιές του Αϊ Γιάννη και η Πρωτομαγιά είναι αφορισμένες διότι θεωρούνται ελληνικά έθιμα.
Η επιχείρηση αφελληνισμού που επιχειρήθηκε από την ηγεσία του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους με τη συνεργασία και υποκίνηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν περιορίστηκε μόνο στις σφαγές, τους εκτοπισμούς, τις εξορίες, τη δήμευση περιουσιών και άλλα «θεάρεστα έργα» αλλά ακολούθησε και μία συστηματική εθνοκτονία (δολοφονία εθνικών συνειδήσεων), η οποία ξεκινούσε όπως είδαμε με τη γέννηση ενός Έλληνα και τον υποχρεωτικό νηπιοβαπτισμό, και από εκεί και πέρα ακολουθούσε η δια νόμου και δια ροπάλου απαγόρευση όλων των ελληνικών ηθών, εθίμων και συνηθειών. Άξιο προσοχής όμως είναι ότι οι ελληνικές συνήθειες επιβίωσαν των διωγμών τόσο στα πλαίσια των παραδόσεων όσο και των πολιτικών ηθών, όπως είδαμε για παράδειγμα με τον όρκο. Η Εκκλησία στην προσπάθεια να εξαφανίσει κάθε ανάμνηση της ελληνικής συνείδησης ώστε να την αντικαταστήσει με τη ρωμαϊκή – ρωμαιοχριστιανική (ρωμιοί, ρωμαίικο) αφόρισε και όσες εκδηλώσεις λατρείας θύμιζαν το ελληνικό παρελθόν, ακόμα και αν απευθύνονταν σε Χριστιανούς Αγίους. Έτσι, χαρακτηριστικά αναφέρουμε, το έθιμο του να πηδάμε φωτιές τη μέρα του Αϊ Γιαννιού αφορίσθηκε ως ελληνικό. Παρ’ όλα αυτά επιβίωσε μέχρι και τις μέρες μας:
«Επειδή και κατά μίμησιν των Ελλήνων και εθνικών, μερικοί Χριστιανοί άναπταν έμπροσθεν εις τα εργαστήρια και οικίας των πυρκαϊάς, τας οποίας επήδων και διαπέρνουν επάνωθεν× η Σύνοδος αύτη τους μεν κληρικούς, οπού πράξουν τοιούτον εις το εξής, καθαιρεί, τους δε λαϊκούς αφορίζει. Θέλουσα δε να δείξει, ότι αν τα τοιαύτα Ελληνικά έθη γινόμενα παρά των ατελών Ιουδαίων, εκίνουν τον Θεόν εις αγανάκτησιν και οργήν, πόσω μάλλον αυτόν παροργίζουν, όταν γίνωνται από ημάς τους Χριστιανούς τους τελείους, και του Ευαγγελίου μαθητάς…» (Ερμηνεία στον Κανόνα ΞΕ΄, της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, πηγή: «Πηδάλιο»).
Επίσης ένα άλλο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, εκείνο της Πρωτομαγιάς, όπου οι Έλληνες εκδράμουν στην εξοχή και πλάθουν στεφάνια από λουλούδια, τα οποία φορούν και στη συνέχεια με αυτά στολίζουν τις εισόδους των σπιτιών τους, επίσης αφορίσθηκε ως ελληνικό:
«Γίνονται δε οι Κλήδονες ούτοι κατά το γενέσιον του Προδρόμου, καθώς και οι πυρκαϊαί έμπροσθεν εις τας θύρας της κάθε οικίας, τα οποία πρέπει να εμποδισθούν με επιτίμια αφορισμών από τους Αρχιερείς και τους Πνευματικούς, ομοίως και οι Μάϊοι, ήτοι τα διάφορα άνθη και λουλούδια οπού βάνουσι τινές εις τας θύρας των την α΄ Μαΐου, επειδή και αυτή είναι συνήθεια Ελληνική και εθνική, και αλλότρια από τους Χριστιανούς, καθώς και ο αοίδιμος εκείνος Πατριάρχης Μιχαήλ, ο των φιλοσόφων ύπατος, έλαβε μεγάλην επιμέλειαν, και κατήργησε πάντα τα τοιαύτα σατανικά και Ελληνικά επιτηδεύματα» (Υποσημείωση 1, στην ερμηνεία του Κανόνα ΞΕ΄, της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, πηγή: «Πηδάλιο»).
Συμπέρασμα: Το να φτιάχνει κανείς στεφάνια από λουλούδια την Πρωτομαγιά και μετά να τα στολίζει στις εισόδους των σπιτιών είναι πράξη σατανική επειδή αποτελεί ελληνική συνήθεια!

Η Εκκλησία δολοφόνησε την εθνική μας συνείδηση.
Ανατρέχοντας στο «Πηδάλιο», το βιβλίο που εμπεριέχει όλους τους εκκλησιαστικούς κανόνες (θεωρείται και ως το «Σύνταγμα της Εκκλησίας»), ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στο μίσος που τρέφει η Ορθοδοξία απέναντι σε ό,τι ελληνικό. Τα ενδεικτικά αποσπάσματα που παραθέσαμε αποτελούν μόνο ένα μικρό κομμάτι των συνεχών απαγορεύσεων που έχει θεσπίσει η Εκκλησία «μας» ώστε να μας αφελληνίσει. Και είναι απορίας άξιον πως ισχυρίζονται, ιστορικοί και κληρικοί, ότι ο κλήρος διέσωσε τους Έλληνες κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας όταν στο «Πηδάλιο», το οποίο γράφτηκε ακριβώς την περίοδο του Οθωμανικού ζυγού, βλέπουμε να παροτρύνονται συνεχώς ιεράρχες και απλοί κληρικοί να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να εξαλειφθεί η ελληνική συνείδηση του πληθυσμού.
Αν υπάρχει ελληνική συνείδηση οφείλεται στους Έλληνες διαφωτιστές, πατριώτες και επαναστάτες του 18ου και 19ου αιώνα, και όχι στο ρωμαίικο χριστιανικό κατεστημένο που ευθαρσώς κηρύττει ακόμα και σήμερα στους πιστούς: «Η των Ελλήνων συνήθειαις πρέπει να μισούνται από τους Χριστιανούς (…)επειδή και αυτή είναι συνήθεια Ελληνική και εθνική, και αλλότρια από τους Χριστιανούς (…)και κατήργησε πάντα τα τοιαύτα σατανικά και Ελληνικά επιτηδεύματα».

[1] Ειδωλόθυτα: Έτσι ονόμαζαν οι Χριστιανοί το κρέας των θυσιασμένων ζώων το οποίο μετά το τέλος της τελετής μοιραζόταν στους απόρους για να τραφούν. Οι θυσίες στην πατρώα ελληνική λατρεία ήταν στην πραγματικότητα κοινά συσσίτια, στα οποία προηγούνταν η πατροπαράδοτη τελετουργία ακολουθούσε η προσφορά στους θεούς εκείνων των μελών (κόκαλα, δέρμα) που οι άνθρωποι δεν έτρωγαν και στο τέλος οι συμμετέχοντες μοιράζονταν το κρέας που ήταν κατάλληλο για τροφή. Η Εκκλησία είχε απαγορέψει στους Χριστιανούς να τρώνε από το κρέας ζώου που είχε θυσιαστεί στους θεούς.

"Οι αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού παραμένουν άφθαστα πρότυπα"

Karl Marx

Λίγα λόγια για

μια δημοκρατική

επανάσταση

Από τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο

«Η δική μας Επανάσταση είναι η πρώτη στην Ιστορία που θεμελιώθηκε επάνω στην θεωρία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και επάνω στο ιδανικό της Δικαιοσύνης. Οι προγενέστερες επαναστάσεις δεν απέβλεπαν κατά κανόνα σε τίποτε περισσότερο από την ανθρώπινη φιλοδοξία. Η δική μας όμως εισάγει την Αρετή. Η άγνοια και η φιλαρχία αφομοίωσαν τις άλλες σε έναν νέο δεσποτισμό. Η δική μας, επειδή αναδύεται από την Δικαιοσύνη, ξεχωρίζει. Η Δημοκρατία μας, οδηγημένη ακούσια από την δύναμη των συνθηκών, αλλά και θεληματικά από τον συνεχή αγώνα των εραστών της Ελευθερίας ενάντια σε διαρκώς αναδυόμενες συνωμοσίες, έχει συρθεί, για να το πώ έτσι, μέσα από τις πιο απίθανες παραταξιακές συγκρούσεις… και έχει κυνηγηθεί αμείλικτα από την πρώτη στιγμή που αυτή γεννήθηκε, όπως έχουν άλλωστε κυνηγηθεί και οι άνδρες της καλής πίστης που πολέμησαν υπέρ αυτής»

«Η ολοκλήρωση της Επανάστασης ταυτίζεται με τον θρίαμβο της αθωότητας»

«Η θεμελιώδης αξία σε μια δημοκρατική ή λαϊκή κυβέρνηση είναι η Αρετή. Και αναφέρομαι στην δημόσια Αρετή, εκείνη που παρήγαγε τόσα εξαιρετικά έργα στην Ελλάδα και την Ρώμη και η οποία, προς έκπληξή μας, μπορεί να παράγει περισσότερα στην δημοκρατική Γαλλία. Αναφέρομαι σ’ αυτήν την δημόσια Αρετή, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από την αγάπη για την πατρίδα και για τους νόμους της»

Η καταστροφή της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης από τους χριστιανούς (391 μ.Χ.)

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Τα πρώτα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της αρχαιότητας που δέχτηκαν την επίθεση των χριστιανών, ήταν η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και το Μουσείο της πόλης, το 391 μ.Χ. Τα δραματικά γεγονότα έχουν ως εξής: Το έτος 385 πατριάρχης Αλεξάνδρειας έγινε ο Θεόφιλος. Ακολουθώντας πιστά την πολιτική του αυτοκράτορα Θεοδοσίου που στρεφόταν κατά του Ελληνικού Πολιτισμού και αποφασίζοντας να εφαρμόσει τα διατάγματα του 390, άρχισε να καταδιώκει τους Έλληνες.
Στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα ξέσπασαν ταραχές, εξαιτίας της οικειοποίησης και κατάληψης από την Εκκλησία ελληνικών (εθνικών) Ιερών. Η αναταραχή που προκλήθηκε στάθηκε και η καλύτερη αφορμή για τον Πατριάρχη ώστε να καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στο Σαράπειο, το οποίο πέρα από θρησκευτικό κέντρο Ελλήνων (Ιερό του ελληνοαιγυπτιακού θεού Σάραπη) στην πραγματικότητα λειτουργούσε ως η δεύτερη, «η Μικρή ή Θυγατρική» όπως την αποκαλούσαν, Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη. Εκεί φυλάσσονταν κυρίως αντίγραφα των έργων της κυρίου Βιβλιοθήκης, ενώ ως δημόσια βιβλιοθήκη ήταν ανοιχτή όλο το εικοσιτετράωρο για τους φιλομαθείς πολίτες. Ο Θεόφιλος, τον Ιούνιο του 391, επικαλούμενος το διάταγμα του Θεοδοσίου, το οποίο απαγόρευε μεταξύ άλλων και την όποια απόδοση τιμών στους θεούς των Ελλήνων, αποφάσισε να καταλύσει τη θεραπεία του Σάραπη και παράλληλα να καταστρέψει τη Βιβλιοθήκη. Ωστόσο, μόλις οι Έλληνες της πόλης πληροφορήθηκαν τις προθέσεις του αντέδρασαν δυναμικά.
Μία αποφασισμένη ομάδα φιλοσόφων, δασκάλων, φοιτητών και άλλων διανοούμενων οχυρώθηκαν μέσα στο Ιερό-βιβλιοθήκη για να την υπερασπιστούν ενώ παράλληλα έκαναν αιφνιδιαστικές εφόδους κατά των πολιορκητών τους, χριστιανών μοναχών της ερήμου κυρίως, σκοτώνοντας πολλούς. Αρχηγός των υπερασπιστών της «Θυγατρικής Βιβλιοθήκης» και του Ιερού τεμένους ήταν ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ολύμπιος ενώ στο πλευρό του πολεμούσαν οι διδάσκαλοι της Ελληνικής γλώσσας Αμμώνιος και Ελλάδιος καθώς και οι ποιητές Παλλαδάς και Κλαυδιανός. Οι ιστορικοί της Εκκλησίας[1] αναφέρουν ότι, ντυμένος ο Ολύμπιος με τον φιλοσοφικό χιτώνα, τέθηκε επικεφαλής των αμυνομένων. Ενίσχυσε την αίσθηση του αγώνα των Ελλήνων τόσο πολύ, ώστε κανένας δεν έφερε αντίρρηση στα λόγια που «έρεαν από το άγιο στόμα του» καθώς ζητούσε απόλυτο πνεύμα θυσίας για την άμυνα των Ιερών. Ο Ολύμπιος βεβαίως δεν ήταν τυχαίος φιλόσοφος. Παράλληλα ήταν και ιερέας του Σάραπη και υπό αυτή του την ιδιότητα και βιβλιοθηκάριος της Θυγατρικής Βιβλιοθήκης. Αλλά και οι δύο διδάσκαλοι της Ελληνικής, Αμμώνιος και Ελλάδιος ήταν επίσης ιερείς. Ο Αμμώνιος ήταν ιερέας του Ερμή (Τοθ) και ο Ελλάδιος του Διός (Άμμωνα). Έδωσαν σθεναρές μάχες υπερασπιζόμενοι το Ιερό της Γνώσης, ο δε Ελλάδιος περηφανευόταν πως είχε σκοτώσει εννέα χριστιανούς στις οδομαχίες γύρω από τη Βιβλιοθήκη. Οι μάχες έλαβαν τέλος μετά από επέμβαση του ίδιου του Θεοδοσίου, ο οποίος διέταξε τους Έλληνες να εγκαταλείψουν το ναό, παρέχοντάς τους εγγυήσεις για την ασφαλή τους αποχώρηση, οι πεσόντες χριστιανοί ανακηρύχτηκαν μάρτυρες της Πίστης και το Σαράπειο παραδόθηκε στην Εκκλησία. Οι λόγοι που οι Έλληνες υπερασπιστές του Ιερού δέχθηκαν να αποχωρήσουν συνοψίζονται στο γεγονός, ότι η αποτελεσματική μέχρι τότε αντίστασή τους στους πολιορκητές μοναχούς και οπλοφόρους υπάλληλους της Εκκλησίας δεν θα είχε καμία τύχη απέναντι στο ρωμαϊκό στρατό, ο οποίος μετά το αυτοκρατορικό διάταγμα θα επενέβαινε δυναμικά υπέρ των χριστιανών. Έτσι, μετά από ηρωική αντίσταση το Σαράπειο παραδόθηκε στην Εκκλησία. Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας, Θεόφιλος, επικεφαλής όχλου, μοναχών και στρατού εισέβαλλε με καταστροφική μανία και παρέδωσε στη φωτιά χιλιάδες επιστημονικά και φιλοσοφικά συγγράμματα, σύντριψε αγάλματα και άλλα έργα τέχνης, ενώ δολοφόνησε όσους επιχείρησαν την έσχατη στιγμή να υπερασπιστούν τους εν λόγω ναούς της Γνώσης, διότι «προθύμως υπερμάχοντο των ναών οι ελληνισταί»[2]. Ο Ευνάπιος (346-414 μ.Χ.) περιγράφει την καταστροφή της Θυγατρικής Βιβλιοθήκης, η οποία ανυπεράσπιστη πλέον έπεσε στα χέρια των χριστιανών:
«…η θεραπεία[3] στην Αλεξάνδρεια και το ιερό του Σάραπη χάθηκαν. Όχι μόνο οι υπηρεσίες προς τους θεούς αλλά και τα οικοδομήματα και όλα έγιναν όπως ακριβώς στους μύθους των ποιητών, τότε που επικράτησαν οι Γίγαντες. Τα ιερά στην Κάνωβο είχαν την ίδια τύχη. Βασιλιάς ήταν τότε ο Θεοδόσιος και αρχηγός των ανόσιων ο Θεόφιλος, άνθρωπος που έμοιαζε με τον Ευρυμέδοντα, "που βασίλευε κάποτε στους περήφανους Γίγαντες"[4], ο Ευάγριος ήταν ο έπαρχος της πόλης, ενώ στον Ρωμανό είχαν ανατεθεί οι στρατιωτικές λεγεώνες της Αιγύπτου. Αυτοί οι άνθρωποι, οχυρωμένοι πίσω από την οργή τους εναντίον των ιερών πέτρινων αγαλμάτων και ξόανων, ξέσπασαν πάνω σε αυτά τον θυμό τους, χωρίς καν να μιλήσουν για πόλεμο, κατέστρεψαν το Σαραπείο και πολέμησαν τα αναθήματα, κερδίζοντας μία νίκη χωρίς αντιπάλους και αντιμαχίες. Πολέμησαν πραγματικά τόσο γενναία εναντίον των αγαλμάτων και αναθημάτων, ώστε όχι μόνο τα νίκησαν αλλά και τα έκλεψαν, και η πολεμική τους τακτική ήταν να κρύβουν τα κλοπιμαία. Μόνο το πάτωμα του Σαραπείου δεν έκλεψαν εξαιτίας του βάρους των λίθων, που δεν μετακινούνταν εύκολα. Οι πολεμοχαρείς και γενναίοι αυτοί άνθρωποι, δείχνοντας τα χέρια τους αλέρωτα από αίμα, όχι όμως και από χρήματα, έλεγαν ότι είχαν νικήσει τους θεούς και λογάριαζαν την ιεροσυλία και την ασέβειά τους για έπαινο.
»Έπειτα εισήγαγαν στους ιερούς τόπους τους λεγόμενους μοναχούς, ανθρώπους στην εμφάνιση, που ζούσαν όμως σαν γουρούνια… (…) Οποιοσδήποτε φορούσε τότε μαύρο ένδυμα και του άρεσε να φέρεται άπρεπα δημοσίως είχε τυραννική εξουσία. Σε τέτοιο σημείο αρετής έφθασε η ανθρωπότητα»[5].
Και ο Σωκράτης στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» (σελ. 363-365) συμπληρώνει με τη σειρά του την περιγραφή της καταστροφής από τον χριστιανικό όχλο που υπάκουγε στις προτροπές του πατριάρχη Θεόφιλου:
«Ταύτης της εξουσίας δραξάμενος ο Θεόφιλος, παντοίος εγένετο καθυβρίσαι τα των Ελλήνων μυστήρια και ανακαθαίρει μεν το Μιθρείον καταστρέφει δε το Σαράπειον… τα δε του Σαράπιδος (μυστήρια) και των άλλων γέλωτος εδείκνυ μεστά, τους φαλλούς φέρεσθαι κελεύσας δια μέσης αγοράς… τα μεν ουν ιερά κατεστρέφετο, τα δε αγάλματα των θεών κατεχωνεύετο εις λεβήτια»[6].
Μάλιστα και την καταστροφή της Θυγατρικής Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης είχε υπονομεύσει με εμπρηστικά κηρύγματά του ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος (Θυγατρική Βιβλιοθήκη) δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!… αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον… μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνιων… και παρ’ αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι… κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί»[7]. Δαίμονες ήταν λοιπόν, κατά τον «σοφό» ιεράρχη, τα βιβλία και δαιμονικά ψυχοθυσιαστήρια οι βιβλιοθήκες των Ελλήνων. Τι απέγιναν όμως εκείνοι που υπερασπίστηκαν Σαράπειο; Ο Αμμώνιος και ο Ελλάδιος εγκατέλειψαν την πόλη και βρήκαν καταφύγιο στην Κωνσταντινούπολη. Αναπολούσαν και οι δύο με θλίψη τα γεγονότα της Αλεξάνδρειας και θρηνούσαν για την ήττα του Ελληνισμού. Ο επικεφαλής των αμυνομένων, φιλόσοφος Ολύμπιος, αμέσως μετά την ανακοίνωση του διατάγματος του Θεοδοσίου για καταστροφή του Ιερού, δραπέτευσε στην Ιταλία και δεν ξανακούστηκε πλέον τίποτα γι’ αυτόν. Ο Κλαυδιανός εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου αφοσιώθηκε σε δημιουργικές πολιτικές δραστηριότητες. Ο Παλλαδάς έμεινε στην Αλεξάνδρεια αλλά έπαψε να αμείβεται από την πόλη για τη διδασκαλία της ελληνικής λογοτεχνίας. Θρήνησε και αυτός, με τον τρόπο του, την καταστροφή της Ελληνικής Παιδείας μέσα από τα επιγράμματά του.

[1] Ρουφίνος, Σωζόμενος και Δαμάσκιος στο έργο του «Ισιδώρου Βίος» (Βλ. Rufinus, ΗΕ XI. 22-30. Σωζόμενος, ΗΕ VII.15. Dam. frags. Σελίδες 69-75-91-97 (Zintzen), Dam. Epit. Phot. 48 (σελίδα 70, Zintzen = frag. 92, σελίδες 69-71), πηγή: Maria Dzielska, «Υπατία η Αλεξανδρινή», σελίδα 153, εκδόσεις «Ενάλιος», Αθήνα 1997.
[2] Σωζόμενος, «Εκκλησιαστική Ιστορία», VII, 15, 11-12.
[3] Θεραπεία, Ιων. –ηίη, η, (θεραπεύω) υπηρεσία, περιποίησις× εντεύθεν κατά ποικίλας σχέσεις, I. Επί προς., θ. θεών, υπηρεσία προς τους θεούς, θεία λατρεία. (Liddell & Scott, «Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης», Αθήνα 1902, ανατύπωση από τις εκδόσεις «Γ. Γεωργακά»).
[4] Όμηρος, «Οδύσσεια», η΄, 59.
[5] Ευνάπιος, «Βίοι Φιλόσοφων και Σοφιστών», VI.11. 1-7, εκδόσεις «Κάκτος», Αθήνα 2000.
[6] Πηγή: Κυριάκος Σιμόπουλος, «Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», σελίδες 212-213, υποσημείωση 12, εκδόσεις «Στάχυ», 9η έκδοση, Αθήνα 1999.
[7] Ιωάννης Χρυσόστομος, «Λόγοι Κατά Ιουδαίων», 48.851.38 έως 852.35.

Η ευχή του Οδυσσέα

Αν υπήρξε μια στιγμή,
που ήλιος μου τύφλωσε τα μάτια,
άνεμος μου πήρε την ανάσα,
κύμα με πλημμύρισε,
ήταν το μηδέν στο χρόνο που σε φίλησα.

Και ακόμα και αν
η περιστροφή του πλανήτη
γυρίσει ανάποδα,
θα πορευτώ κόντρα
στους νέους νόμους της φύσης,
για να γύρω στο πλευρό σου.

Ποτέ η Ιθάκη δεν ήταν τόπος,
ήταν η αγκαλιά της Πηνελόπης…
Και να ’μαι τώρα,
δίχως πλήρωμα και συντρόφους,
κατακτητής και ηττημένος,
γονυπετής στην αυλή σου.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ
Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, καταδικάζει τη νέα δολοφονική επίθεση, αυτή την φορά με θύμα τον 21χρόνο αστυνομικό, Διαμαντή Μαντζούνη.
Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας στον άτυχο νεαρό αστυνομικό των 700 ευρώ και την οικογένεια του.
Τεράστια η ευθύνη της ηγεσίας της ΕΛΑΣ που αδυνατεί να σταματήσει τις "γνωστές - άγνωστες" σφαίρες, καθώς και η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ, που έχει παραδώσει την χώρα στην ανασφάλεια.
Η ενέργεια αυτή και το κλίμα τρομοκρατίας δεν θα κάμψει την συνέχιση των ειρηνικών και μαζικών αγώνων της νεολαίας και του Ελληνικού λαού.

Αυτό το "παιχνίδι" με τις σφαίρες, δεν είναι... playstation!

Είναι να απορεί κανείς... γιατί εάν δεν απορήσουμε τότε με βεβαιότητα λέμε: προβοκάτσια! Και θα συμφωνήσω με το ΚΚΕ που μιλάει για μέρος γενικότερου αντιλαϊκού σχεδίου και καταγγέλλει τη δράση μηχανισμών και κέντρων, εντός και εκτός Ελλάδας και στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία Γρηγορόπουλου.
Η κυβέρνηση ή έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο, ή...

Σε κάθε περίπτωση οι πολίτες δεν πρέπει να φοβηθούν! Δεν πρέπει να κάνουν πίσω. Η ανατροπή της Δεξιάς πολιτικής είναι υποχρέωση όλων των Ελλήνων δημοκρατικών. Δεν θα μας "κλείσουν" στα σπίτια μας οι παρακρατικοί τρομοκράτες, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Εμείς θα περιφρουρήσουμε τη δημοκρατία μας, εμείς θα την κάνουμε καλύτερη: απαιτούμε ένα κράτος δικαίου, μια Πολιτεία ισονομίας, απαιτούμε και διεκδικούμε το δικαίωμά μας στη ζωή! Η Δεξιά πρέπει να φύγει τώρα...

sibilla-gr-sibilla.blogspot.com

Πλάι, πλάι… η ιστορία με το μέλλον του ΠΑΣΟΚ… για την Γάζα (ενθαρρυντικό μήνυμα…)

Είδα τον γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Κώστα Πανταζή στους δρόμους να διαδηλώνει κατά της ισραηλινής εισβολής στη Γάζα και θυμήθηκα ένα παλιό σύνθημα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ:

"Ελλάδα, Κύπρος, Παλαιστίνη

Αμερικάνος δεν θα μείνει!..."

Δεν είναι αργά να ξαναβρεί το Κίνημα τον εαυτό του! Γιατί ο ελληνικός λαός θέλει το πραγματικό ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας! Και ο Κώστας Πανταζής είναι -ευτυχώς- ένας από τους γνήσιους εκφραστές των αρχών και των αξιών της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη!

Και η wikipedia συμφωνεί για τη συγγένεια Ελλήνων και Φιλισταίων (αρχαίων Παλαιστινίων)

The Philistines (Hebrew פלשתים, plishtim) (see "other uses" below) were a people who occupied the southern coast of Canaan, their territory being named Philistia in later contexts. Their origin has been debated among scholars. The Philistine language has been identified as a Semitic language but modern archaeology has also suggested early cultural links with the Mycenean world in mainland Greece.[1] Though the Philistines adopted local Canaanite culture and language before leaving any written texts, an Indo-European origin has been suggested for a handful of known Philistine words (see Philistine language).

http://en.wikipedia.org/wiki/Philistia

Η κρητική καταγωγή των Φιλισταίων (αρχαίων Παλαιστινίων)


«Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…»
Γιασέρ Αραφάτ, Αθήνα 15 Δεκεμβρίου 1981[1]

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Το ζήτημα της καταγωγής του σύγχρονου παλαιστινιακού έθνους έχει απασχολήσει κατά καιρούς πλήθος ερευνητών. Σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των ειδικών επιστημόνων συμφωνούν, ότι τουλάχιστον οι αρχαίοι Παλαιστίνιοι, οι Φιλισταίοι, ήταν κρητικής καταγωγής Πελασγοί, οι οποίοι σε πανάρχαια εποχή αποίκισαν τις ακτές της Μέσης Ανατολής. Αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν η ελληνική παρουσία στην περιοχή ενισχύθηκε σημαντικά ιδίως κατά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν ο ελληνικός πληθυσμός της Παλαιστίνης έφθασε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής. Αυτοί οι πληθυσμοί, πελασγικοί και ελληνικοί, άρχισαν να φθίνουν τα πρώτα χρόνια του μεσαίωνα εξαιτίας των βίαιων εκχριστιανισμών τους από το ρωμαιοχριστιανικό κράτος. Η ελληνική γλώσσα έπαψε να μιλιέται ιδίως μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την εθελούσια προσχώρηση των λαών αυτών στη νέα θρησκεία σε μία απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούν από τη ρωμαιοχριστιανική καταπίεση.

Οι Φιλισταίοι άποικοι των Κρητικών
Ξεκινώντας από τις ίδιες τις εβραϊκές πηγές εισπράττουμε τη διαβεβαίωση, ότι οι Φιλισταίοι είναι κρητικής καταγωγής. Οι προφήτες της «Παλαιάς Διαθήκης» αναφέρουν:
«Δια τούτο τάδε λέγει Κύριος: ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους την παραλίαν. και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας, και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος εν τω δούναι την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς» [μετ.: «Ο Κύριος δια τούτο λέγει αυτά. Κοίταξε εγώ εκτείνω (απλώνω) την τιμωρό χείρα μου κατά των αλλοφύλων και θα καταστρέψω τους Κρήτες και όλους τους κατοίκους των παράλιων. Θα τιμωρήσω αυτούς σκληρά και έτσι θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν επιφέρω την εκδίκηση μου κατ’ αυτών»] («Προφήτης Ιεζεκιήλ», κε΄. ιστ΄-ιζ΄).
«Διότι Γάζα διηρπασμένη έσται, και Ασκαλών εις αφανισμόν, και Άζωτος και Ακκαρών εκριζωθήσεται. Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών. λόγος Κυρίου εφ’ υμάς, Χαναάν γη αλλοφύλων, και απολώ υμάς εκ κατοικίας. Και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων. Και έσται το σχοίνισμα της θαλάσσης τοις καταλοίποις οίκου Ιούδα. επ’ αυτούς νεμήσονται εν τοις οίκοις Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν από προσώπου υιών Ιούδα, ότι επέσκεπται αυτούς Κύριος ο Θεός αυτών, και αποτρέψει την αιχμαλωσίαν αυτών» [μετ.: «Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους»] («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄).
Εκτός από την εβραϊκή μαρτυρία, ότι οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι Κρητών, ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στη μακάβρια επικαιρότητα των βιβλικών απειλών και εξαγγελιών.
Στις παραπάνω αναφορές της «Βίβλου» και η αρχαία ελληνική γραμματεία συμφωνεί, ότι δηλαδή οι Κρήτες είχαν αποικίσει σε πανάρχαια εποχή την Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα ο Σαρπηδών, αδελφός του Μίνωα, συγκρούστηκε μαζί του για το θρόνο της Κρήτης. Ηττήθηκε και ακολουθούμενος από τους οπαδούς του απέπλευσε προς τη Μέση Ανατολή. Φθάνοντας εκεί έγινε βασιλιάς των Σολύμων (μετέπειτα Ιεροσολύμων):
«Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδόνας και ο Μίνωας μάλωσαν για τη βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδόνας έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λεγόταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι. Βασιλιάς ήταν ο Σαρπηδόνας...» (Ηρόδοτος, Κλειώ, Βιβλίο Α΄, 173).
Τον Ηρόδοτο επιβεβαιώνει και ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος:
«Επειδή, επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος την αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία «Ιερό» οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με τη στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους) από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ...» (Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Ζ, 3. 10-25).
Μάλιστα ο Ιώσηπος θεωρώντας τα Σόλυμα πόλη Χαναναίων, δηλαδή Φιλισταίων, δίνει σε συνδυασμό με τον Ηρόδοτο μία ακόμη απόδειξη ότι οι Φιλισταίοι ήταν κρητικής καταγωγής.

Η επιστήμη επιβεβαιώνει την κρητική καταγωγή των Φιλισταίων
Εκτός όμως από τα αρχαία κείμενα και η επιστημονική έρευνα έρχεται με τη σειρά της να επιβεβαιώσει την κρητική καταγωγή των Φιλισταίων. Ο Ι. Α. Παπαποστόλου (Έφορος Αρχαιοτήτων) αναφέρει κρητική διείσδυση στη Μέση Ανατολή μέχρι και τη Συρία:
«Η εγκατάσταση στην Ουγκαρίτ[2] (Ugarit) της Συρίας θεωρείται επίσης μινωική»[3].
Ο Γεώργιος Τσορμπάτζης[4] αναφερόμενος στα ευρήματα που προέκυψαν από τις ανασκαφές στη γη της Παλαιστίνης στις αρχές του 20ου αιώνα, σημειώνει ότι από αυτά προκύπτει πως οι Φιλισταίοι κατάγονται από την Κρήτη:
«Οι Φιλισταίοι ήσαν Έλληνες, Κρήτες ιδία, αποικήσαντες εις Παλαιστίνην κατά το 1500 ή 1800 π.Χ., ήτοι επί της εποχής του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Παρά την Βηθλεέμ ευρέθη μία των κυριωτέρων πόλεων ή η Μητρόπολις ίσως των Φιλισταίων εκτισμένη επί ερειπίων ετέρας πόλεως των αρχαίων ιθαγενών Χαναναίων ηττηθέντων προφανώς υπ’ εκείνων. Τα εν τοις τάφοις Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά ή αργυρά κοσμήματα και πήλινα αγγεία προδίδουν αριδήλως την Μυκηναϊκήν τέχνην των, αντιθέτως προς τα εν τοις συγχρόνοις εβραϊκοίς τάφοις ευρήματα πάντα ευτελούς και πρωτογόνου σχεδόν νεολιθικής εποχής, ενώ και τα οστά των τάφων Φιλισταίων καταδεικνύουν ομοίως την ανθρωπολογικήν διαφοράν της φυλής. (…) Περί των ανωτέρω ιστορικών αληθειών φαίνονται ομοφωνούντες πάντες οι εν Παλαιστίνη ειδικώς ασχολούμενοι αρχαιοδίφαι, εν οις και οι σοφοί Γάλλοι Μοναχοί του τάγματος των Δομινικανών…».
Ο αρχαιολόγος Δημήτριος Γαρουφαλής[5] σε άρθρο του με τίτλο «Γολιάθ ο Φιλισταίος – Ένας Αιγαίος Πολεμιστής στην Παλαιστίνη του 1000 π.Χ.»[6], σημειώνει:«Γύρω στο 1175 π.Χ. οι Φιλισταίοι (Φιλιστιείμ της Παλαιάς Διαθήκης), οι «Puleseta» [p-l-s-t-] των αιγυπτιακών πηγών, πιθανότατα αιγαιακής (μινωικής;) καταγωγής, οπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα μέσα και ικανότατοι πολεμιστές αλλά και γνώστες της πυροτεχνολογίας και της μεταλλοτεχνίας, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που ονομάστηκε από αυτούς Παλαιστίνη. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση, οι Φιλισταίοι οργανώθηκαν σε μια χαλαρή ομοσπονδία που αποτελείτο από πέντε πόλεις: τη Γάζα, την Ασκαλών(α), την Άζωτο, τη Γαθ και την Εκρών. (…) «…ο Γολιάθ χαρακτηρίζεται ως ²απερίτμητος² (χωρίς περιτομή), άρα δεν ήταν σημιτικής καταγωγής. Αυτή η μορφή[7] μοιάζει εκπληκτικά σαν να έχει ξεπηδήσει μέσα από την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Ο Γολιάθ μπορεί θαυμάσια να είχε πολεμήσει στις τάξεις των Αχαιών Ελλήνων ή των Τρώων έξω από τα τείχη της θρυλικής πόλης. (…) «Αρκεί ωστόσο να ενθυμηθεί κανείς την αρχική πατρίδα των «Λαών της Θάλασσας» (την Ελλάδα και το Αιγαίο), μερικοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στη Φιλισταία, για να λυθεί κάθε μυστήριο σχετικά με την παρουσία ενός τέτοιου στρατιώτη στην Παλαιστίνη».

[1] Απόσπασμα από το λόγο του Παλαιστίνιου προέδρου Γιασέρ Αραφάτ, στις 15 Δεκεμβρίου του έτους 1981, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» της Αθήνας κατά την τελετή ανακήρυξης του σε επίτιμο δημότη των Αθηνών από τον τότε δήμαρχο της πρωτεύουσας Δημήτρη Μπέη και το δημοτικό συμβούλιο της πόλης. (βλέπε και Ιωάννη Φουράκη «Η πρώτη Σύγκρουση Ελλήνων Εβραίων», τόμος β΄, σελίδα 246.
[2] Ο Αριστείδης Κόλλιας έχει υποστηρίξει, ότι το όνομα Ουγκαρίτ προέρχεται από το ελληνικό «Ευαγορίτις», δηλαδή «πόλη των Ευαγοριδών» (ένθετο τεύχος στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι», Απρίλιος 2001).
[3] Ι. Α. Παπαποστόλου (Εφόρου Αρχαιοτήτων), «Κρήτη», σελίδα 22, εκδόσεις «Κλειώ», Αθήνα 1981.
[4] Γεώργιος Α. Τσορμπάτζης, «ΗΩΣ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ», Αθήνα 1925.
[5] Ο Δημήτριος Γαρουφαλής είναι αρχαιολόγος και διευθυντής σύνταξης του περιοδικού αρχαιολογικής έρευνας «CORPUS».
[6] Περιοδικό «CORPUS», τεύχος 22, Δεκέμβριος 2000, σελίδα 98.
[7] Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην περιγραφή του Γολιάθ όπως αυτή υπάρχει στο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης (Βασιλειών Α΄, 4-7).