Η παραχάραξη της ιστορίας από τον Ηρόδοτο
Ένα από τα χονδροειδέστερα ατοπήματα του Ηροδότου είναι ο ισχυρισμός του, ότι οι λεγόμενοι Γεφυραίοι δεν ήταν Έλληνες αλλά Φοίνικες. Εξ αιτίας αυτής της αναφοράς, πολλοί ερευνητές και επιστήμονες (Έλληνες και αλλοδαποί) υποστήριξαν, ότι υπήρχε εβραϊκή - φοινικική κοινότητα στην Αθήνα από πανάρχαια εποχή. Ακόμα και ο εκδότης Ιωάννης Πασσάς πείσθηκε γι’ αυτό και απέδωσε την δολοφονία του υιού του Πεισίστρατου, Ιππάρχου, σε «εβραϊκό δάκτυλο». Την διαπίστωση του Πασσά «αναμάσησαν» κι άλλοι συγγραφείς, με αποτέλεσμα αφενός μεν οι σύγχρονοι να αναλωνόμαστε σε αυθαίρετα συνωμοσιολογικά σενάρια και αφετέρου, άθελα μας, να παραδεχόμαστε ιστορική παρουσία και ανάμειξη των Εβραίων στην εξέλιξη της ελληνικής συνθήκης. Έτσι, από την μία οι Ελληνιστές κυνηγούν παρά-ιστορικά φαντάσματα, από την άλλη οι Εβραίοι ισχυρίζονται ότι έχουν δικαιώματα επί της ελληνικής γης. Η πλήρης σχιζοφρένεια!...
«Οι Γεφυραίοι, δηλαδή η οικογένεια από όπου και κατάγονται οι δολοφόνοι του Ιππάρχου, σύμφωνα με όσα λένε οι ίδιοι, είναι από την Ερέτρια. Μετά από δικές μου έρευνες, όμως, έμαθα ότι ήταν Φοίνικες και μάλιστα από εκείνους που ήρθαν με τον Κάδμο στη γη, που σήμερα ονομάζουμε Βοιωτία. Εκεί τους δόθηκε η περιοχή της Τανάγρας, στην οποία και εγκαταστάθηκαν. Από τη γη της Βοιωτίας, οι Αργείοι έδιωξαν πρώτα τους Καδμείους και μετά τους Γεφυραίους, οι οποίοι και κατέφυγαν στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να γίνουν οι Γεφυραίοι πολίτες, με την απλή προϋπόθεση ότι δεν θα συμμετείχαν σε ορισμένες πολιτικές διαδικασίες, που δεν αξίζει να αναφέρει κανείς» (Ηροδότου, «Ιστορία», Ε 57).
«Στην περίπτωση του Αριστογείτονα δεν χρησιμοποιεί βέβαια τέτοια κυκλική και ταπεινή πορεία, αλλά τον στέλνει απ’ ευθείας μέσα από την πύλη στη Φοινίκη, λέγοντας πως ήταν εκ καταγωγής Γεφυραίος. για τους Γεφυραίους, μάλιστα, λέει όχι ότι είναι Ευβοείς ή Ερετριείς, όπως πιστεύουν μερικοί, αλλά Φοίνικες, όπως είχε πληροφορηθεί ο ίδιος» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί της Ηροδότου κακοηθείας», 860Ε).
Είναι γεγονός ότι ο φιλοφοινικισμός του Ηροδότου είναι υπαίτιος και για τις θεωρίες περί ελεύσεως των ελληνικών γραμμάτων από την Φοινίκη, ενώ σε άλλο σημείο ο Ηρόδοτος δεν διστάζει να «πολιτογραφήσει» και τον Θαλή τον Μιλήσιο Φοίνικα! Βεβαίως, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα του ελληνικού αλφαβήτου προϋπήρχαν ως σύμβολα των ελληνικών γραμμικών γραφών, ενώ η ελληνική παράδοση μαρτυρά ως εφευρέτες των γραμμάτων τους Προμηθέα, Παλαμήδη, Λίνο κ.α. Ποια, όμως, μεγαλύτερη απόδειξη για το ποιόν του Ηροδότου, από την παρακάτω φράση του Πλούταρχου:
«Πολλούς, Αλέξανδρε, έχει εξαπατήσει το ύφος του Ηροδότου (...) Αν, βέβαια, ήθελε κάποιος ν’ αναλύσει τα άλλα ψέματα και τις μυθοπλασίες του, θα χρειαζόταν πολλά βιβλία» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί της Ηροδότου κακοηθείας», 854E-F).
Στέφανος Μυτιληναίος
Η μέθοδος της ερεύνης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕις τοιαύτα λοιπόν κατέληξε συμπεράσματα η έρευνά μου περί των παλαιών, ως προς τα οποία δεν ημπορεί κανείς να δώση πίστιν εις όλας τας υπαρχούσας παραδόσεις. Διότι οι ανθρώποι αποδέχονται εξ ίσου αβασανίστως όσα εξ ακοής μανθάνουν περί των παρελθόντων πραγμάτων, και όταν ακόμη αναφέρωνται εις την ιδικήν των χώραν. Ούτω, λόγου χάριν, οι περισσότεροι από τους Αθηναίους νομίζουν ότι ο Ίππαρχος ήτο πράγματι τύραννος, όταν εφονεύθη από τον Αρμόδιον και τον Αριστογείτονα, και αγνοούν ότι ο μεν Ιππίας, ως πρεσβύτερος των υιών του Πεσιστράτου, ήσκει την αρχήν, ενώ ο Ίππαρχος και ο Θεσσαλός ήσαν απλώς αδελφοί του, και ότι ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, υποπτεύσαντες κατ' εκείνην την ημέραν και ακριβώς κατά την στιγμήν που επέκειτο η εκτέλεσις του σχεδίου των, ότι κάποιος από τους συνωμότας είχεν ειδοποιήσει τον Ιππίαν, παρήτησαν μεν αυτόν διά τούτο, θέλοντες όμως πριν συλληφθούν να κατορθώσουν κάτι άξιον λόγου, το οποίον να τους αποζημιώση διά τον κίνδυνον που διέτρεχαν, εφόνευσαν τον Ίππαρχον, τον οποίον συνήντησαν πλησίον του Λεωκορείου, ενώ διηυθέτει την Παναθηναϊκήν πομπήν. Υπάρχουν, άλλωστε, και άλλα πολλά γεγονότα, τα οποία δεν ελησμονήθησαν λόγω πολυκαιρίας, αλλ' είναι σύγχρονα, ως προς τα οποία και οι άλλοι Έλληνες διατελούν εις πλάνην, ως λόγου χάριν, ότι οι βασιλείς της Σπάρτης δίδουν έκαστος όχι μίαν, αλλά δύο ψήφους, και ότι οι Λακεδαιμόνιοι έχουν εις τον στρατόν των τον Πιτανάτην λόχον, ο οποίος ουδέποτε πραγματικώς υπήρξε. Τόσον απρόθυμοι είναι οι περισσότεροι ανθρώποι να υποβάλλονται εις κόπον προς αναζήτησιν της αληθείας και τρέπονται μάλλον προς ό,τι ευρίσκουν έτοιμον.
Θουκυδίδου Ιστορίαι Βιβλίον Α',κεφ.20.Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου.
http://www.mikrosapoplous.gr/thucy/vivlia/vivlio1.htm