...αύριο, σαν έλθει η δική σου σειρά να απολυθείς, να βρεθείς στο δρόμο και να πεινάσεις, να θυμάσαι ανθρωπάκο πως όταν έκαναν οι άλλοι απεργίες, εσύ αντί να είσαι στο πλευρό τους "γκρίνιαζες"... θα έρθει και η δική σου σειρά ανθρωπάκο, να είσαι σίγουρος!...
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟΥΤΟ?
ΑπάντησηΔιαγραφήΘΕΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ...
Τι θέλεις να πεις Στέφανε; Αν εισαι σωστός άνθρωπος, δίκαιος με θετική σκέψη και εργατικός δεν έχεις να φοβηθείς καμιά απόλυση. Ο επόμενος θα είναι αυτός που φοβάται, ο δειλός και ο φοβητσιάρης που σαν πρόβατο κατεβαίνει στις απεργίες και χωρίς να ξέρει το λόγο που απεργεί δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα σε όσους πιστεύουν οτι με αγώνα, δουλειά και σεβασμό θα περάσει η κρίση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαντεπόπτη με συγχωρείς αλλά αυτό ακριβώς είναι η "ιδεολογική" βάση του χώρου των "νυκοκυραίων".
ΑπάντησηΔιαγραφή"Κάτσε στ' αυγά σου και άσε τους άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά".
Πως δηλαδή ο εργατικός άνθρωπος δεν έχει τίποτε να φοβηθεί;
Θέλεις να πεις πως μειώθηκε μόνο των τεμπέληδων και το εισόδημα;
Θέλεις να πεις πως ή απαγόρευση αυξήσεων (σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα) αφορά μόνο στους τεμπέληδες;
Θέλεις να πεις πως η μείωση των συντάξεων αφορά μόνο στους τεμπέληδες;
Θέλεις να πεις πως η ύφεση (-4% και ανεβαίνει) και η ανεργία (επίσημα 15%) επηρεάζει μόνο τους τεμπέληδες;
Θέλεις να πεις πως δειλός και φοβητσιάρης είναι αυτός που κατεβαίνει σε απεργία και σε διαδήλωση (με τις γνωστές συνέπειες από την στοργή και προστασία του υπουργείου ΠροΠο) ενώ ο τολμηρός είναι αυτός που κοιτάει τη δουλίτσα του ελπίζοντας πως δεν θα είναι αυτός που θα την χάσει αλλά ο διπλανός του;
Αν ψάξεις λίγο τις ιστορικές πηγές θα δεις πως (όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού σε όλο τον κόσμο) καμία κοινωνική και πολιτική κατάκτηση δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν υπήρχαν αυτοί οι "τεμπέληδες, δειλοί και φοβητσιάρηδες" που κατακρίνεις.
Στα αυγά τους έλεγαν οι "νυκοκυραίοι" πως έπρεπε να κάτσουν το 1789 οι Αβράκωτοι του Παρισιού, το 1821 οι Έλληνες επαναστάτες, το 1941-1944 οι αγωνιστές της Αντίστασης σε όλη την Ευρώπη, το 1968 οι φοιτητές στο Παρίσι, το 1973 αυτοί που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο (και δεν ήταν μόνο φοιτητές, ήταν και εργάτες και υπάλληλοι κλπ. κλπ.)
Να κοιτάνε τη δουλίτσα τους και σιγά - σιγά θα περάσει το κακό.
Ο André Gide αγαπητέ Παντεπόπτη είχε πει:
"Ο κόσμος δεν θα σωθεί, εάν κατ’ αρχήν δύναται να σωθεί, παρά μόνο από τους ανυπότακτους. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε ούτε πολιτισμός, ούτε τίποτε από όσα αγαπούμε και δικαιώνουν την ύπαρξη μας πάνω στη γη. Αυτοί οι ανυπότακτοι είναι το άλας της γης".
Με τον Στέφανο (παίρνω το θάρρος να τον λέω Στέφανο αν και δεν τον γνωρίζω) έχω αρκετές διαφωνίες σε επιμέρους θέματα, αλλά τα (ίσως και) λίγα που συμφωνούμε είναι αρκετά.
Αν έχουμε μια ελπίδα σαν τόπος, σαν λαός, αυτή είναι να χτίσουμε στον "ελάχιστο κοινό τόπο" και δυστυχώς το 2010 ελάχιστος κοινός τόπος παραμένει η ανάγκη και η δίψα για ελευθερία, ισότητα και αδελφότητα.
Στην περίπτωση νομίζω πως θα ταίριαζε και το
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΝ του Κώστα Βάρναλη (ανυπότακτος κι αυτός, αποσυνάγωγος υπό των "νυκοκυραίων")
Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι
σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη,
αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν,
αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων,
κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις,
κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις,
κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δε σε μισούνε
κι αν πάντα τον πολύξερο και τον καλόνε κάνεις.
Αν περπατάς με την κοιλιά κι ονείρατα δεν κάνεις
κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο,
το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις
το νικητή, μα και τους δυο ξετσίπωτα προδίνεις,
αν ό,τι γράφεις κι ό,τι λες, το ξαναλέν κ' οι άλλοι
γι' αληθινό- να παγιδεύουν τον κουτό κοσμάκη,
αν λόγια κ' έργα σου καπνόν ο δυνατός αέρας
τα διαβολοσκορπά και συ ξαναμολάς καινούριον.
Αν όσα κέρδισες μπορείς να τα πληθαίνεις πάντα
και την πατρίδα σου κορώνα γράμματα να παίζεις,
κι αν να πλερώνεις την πεντάρα που χρωστάς αρνιέσαι
και μόνο να πληρώνεσαι σωστό και δίκιο το ' χεις,
αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν' αποδίδουν,
αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός»! εσύ φωνάζεις «πίσω»!
Αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου
κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυο λυγάς τη μέση
κι αν μήτε φίλους μήτε εχθρούς ποτέ σου λογαριάζεις
και κάνεις πως τους αγαπάς, αλλά ποτέ κανέναν,
αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις
και μόνο, αν κάνεις το κακό, η ψυχή σου γαληνεύει,
δικιά σου θα 'ναι τούτ' η Γης μ' όλα τα κάλλη πού χει
κ' έξοχος θα 'σαι Κύριος, αλλ' Άνθρωπος δε θα 'σαι.