Σκηνοθετώντας στη Φορτέτζα...

...πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα, πριν να γνωρίσω εσένα που πρόσμενα καιρό...

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Το αυγουστιάτικο απόγευμα στο Ρέθυμνο είχε τη ζάλη της ρακή που με είχες κεράσει και το άρωμα του έρωτά σου, που είχες ραντίσει στα σεντόνια... "Θα σε περιμένω στη Φορτέτζα", είπες σαν έκλεισες την πόρτα πίσω σου. Και να 'μαι τώρα, χαμένος στα καλντερίμια ψάχνοντας το δρόμο που θα με ανεβάσει στο κάστρο, γυρεύοντας ένα μικρό θησαυρό να σου φορέσω στον καρπό... Στα αυτιά μου, η μουσική σου "...σε γύρευε η ψυχή μου και οι πόθοι οι κρυφοί μου". Ήμουν ερωτευμένος εκείνο το απόγευμα και εσύ κλεισμένη στο κάστρο σου σκηνοθετούσες κάτι που είχε συμβεί παλιά στη Φλωρεντία.
Με το μικρό θησαυρό στα χέρια, στάθηκα μπροστά στην πύλη του παλιού οχυρού, σε ένα χατζιδακικό σκηνικό -από αυτά που ξέρεις να φτιάχνεις για να πρωταγωνιστείς. Πίσω από τις πολεμίστρες ο προμαχώνας που είχες απλώσει τη θεατρική σκηνή σου. Θυμάμαι εσένα, όμορφη, ορθή να δίνεις τα παραγγέλματα και με την άκρη του ματιού να με μαλώνεις που είχα αργήσει.
"Μα όπου και αν γυρνούσα εσένα κοιτούσα"... Χαμογέλασες. Και το φιλί σου, γλυκό, αμαρτωλό, φευγάτο, θανατηφόρο... Είχες καταφέρει να με κάνεις να ζηλέψω παράφορα ξανά, είχες αλώσει το μυαλό και το κορμί μου σαν με νανούριζες με Ελύτη και σε κοίμιζα με παραμύθια. Και οι δύο εραστές της φαντασίας, της πιο αρρωστημένης που την είπαμε τέχνη για να μην τρελάθουμε... παρορμητικοί και ενθουσιώδεις, τόσο ανυπόφορα ίδιοι. Εσύ και εγώ...
Δεν μας κρατώ κακία που χωρίσαμε σε εκείνη την προβλήτα... Άξιζε που πέρασα μια θάλασσα, ανήμερα δεκαπενταύγουστο, για εκείνο το απόγευμα στη Φορτέτζα... Για ένα πράγμα μόνο λυπάμαι: που πια δεν μου στέλνεις τα ποιήματά σου.
Λυπάμαι ακόμα που δεν σε άφησα να μου δείξεις τη Θεσσαλονίκη, ένα μήνα μετά... Αλλά ξέρω, ότι μου χρωστάς έναν καφέ στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, εσύ θα διαλέξεις... Τώρα πρέπει να κλείσω... μην πάρεις αυτό το μήνυμα στα σοβαρά... Ξέρεις, μου βγήκε ακούγοντας αυτό, θα καταλάβεις...