
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Πιασμένοι σφιχτά στις ανθρώπινες αλυσίδες, στα σκαλοπότια του Ζαππείου Μεγάρου, σε μια ατμόσφαιρα μεθυστικά πανηγυρική περιμένουμε να εμφανιστεί ο Γιώργος μετά τις πρώτες του δηλώσεις ως πρωθυπουργός... Ο δημοκρατικός λαός ολόγυρα συγκεντρωμένος τον καλεί με συνθήματα! Έχουμε φθάσει ως εδώ πορευόμενοι συντεταγμένα στους δρόμους της Αθήνας, από την πλατεία Κλαυθμώνος, για να τον χειροκροτήσουμε! Ο Πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος προβάλλει... Και χιλιάδες χέρια, όρθιες γροθιές, με συνθήματα Αριστερά και γνήσια πασοκικά, τον αποθεώνουν! Η Δημοκρατία νίκησε! Το κινηματικό, κοινωνικό και Αριστερό ΠΑΣΟΚ νίκησε!
Η μέρα της νίκης...
Το ξημέρωμα της 4ης Οκτωβρίου 2009 βρήκε πολλούς από εμάς στις θέσεις μας, στα εκλογικά τμήματα που κληθήκαμε ως εκλογικοί αντιπρόσωποι, να περιφρουρήσουμε τις ψήφους μας. Το άρωμα της νίκης διάχυτο παντού, σ' αυτή τη φθινοπωρική ηλιόλουστη Κυριακή που έμοιαζε με ημέρα άνοιξης. Και σαν έκλεισαν οι κάλπες και άνοιξαν οι πρώτοι φάκελοι, όλα ήταν πλέον καθαρά! Άφησα το 400 εκλογικό τμήμα της Α΄ Αθηνών, ένα ακόμα κάστρο της δεξιάς που έπεσε και κατέβηκα στο Κέντρο.
Πέρασα ανάμεσα από το συγκεντρωμένο πλήθος στην οδό Ιπποκράτους, έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ, που φώναζε "έβγα έξω αρχηγέ" και κατηφόρισα προς το Εκλογικό Κέντρο του Κινήματος στην πλατεία Κλαυθμώνος. Να σμίξω με τους συντρόφους μου, τους Αριστερούς του ΠΑΣΟΚ, που όλο αυτό τον καιρό -από πέρσι το Σεπτέμβριο- έδιναν αδιάκοπο πολιτικό αγώνα να πέσει η δεξιά! Διότι εμείς, οι δημοκράτες Αριστεροί του ΠΑΣΟΚ, δεν περιμέναμε τον Καραμανλή να προκηρύξει εκλογές για να "τρέξουμε"! Ένα ολόκληρο χρόνο γκρεμίζαμε το "επικοινωνιακό" τίποτα της Ολιγαρχίας, ένα ολόκληρο χρόνο σε διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, χτίζαμε ξανά τις σχέσεις του Κινήματος με την Κοινωνία, σχέσεις που είχαν αποκοπεί κατά το αμαρτωλό εκσυγχρονιστικό παρελθόν!
Στα μεγάφωνα έπαιζε ο ύμνος του ΠΑΣΟΚ: "Ο ήλιος ο πράσινος, ο ήλιος που ανατέλλει μας οδηγεί, εμπρός στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη σοσιαλιστική"... Χρόνια είχα να το ακούσω στα εκλογικά μας κέντρα... Κάποτε και από κάποιους είχε θεωρηθεί "τραγούδι ξεπερασμένο", όπως και άλλα πολλά που μας ταυτοποιούν ως ΠΑΣΟΚ και σοσιαλιστές! Όμως, να που ήρθε η εποχή που τα "ξεπερασμένα" ήταν αυτά που μας έδωσαν τη νίκη!
Και ύστερα το κάλεσμα: "συντρόφισσες και σύντροφοι! σε 15 λεπτά ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα βρεθεί στο Ζάππειο. Ας κινηθούμε όλοι συντεταγμένα προς τα εκεί...".
Με τον γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ β΄ Πειραιά Δημήτρη Γκιώνη και άλλους συντρόφους από τη σπουδάζουσα, μπήκαμε μπροστά στο μπλοκ που δημιουργήθηκε από τους συγκεντρωμένους στην Κλαυθμώνος για να πάμε όλοι μαζί στο Ζάππειο Μέγαρο. Πάνω από 4.000 ήμασταν και μπροστά τα λάβαρά μας. Όλοι πιασμένοι σε αλυσίδες, ακόμα και εκείνοι που δεν είχαν ποτέ ξανά στη ζωή τους συμμετάσχει σε οργανωμένη διαδήλωση. Και 4.000 φωνές ηχούσαν το σύνθημα στην οδό σταδίου: "ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ" (ένα ακόμα "κομένο" από εκείνους τους... διαχειριστές που θέλησαν κάποτε να μας εκσυγχρονίσουν). Αλλά και το άλλο, "ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΕΝΩΜΕΝΟ ΔΥΝΑΤΟ"!
Και έτσι πορευτήκαμε: Σταδίου, Αμερικής, Πανεπιστημίου, Σύνταγμα... Έξω από τη βουλή και μπροστά από τα παρατεταγμένα ΜΑΤ, νεολαίοι, παιδιά, ακόμα και γιαγιάδες (όλες οι ηλικίες) με υψωμένες γροθιές φώναξαν: "ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ"! Αμήχανοι οι "πραίτορες" του Πολύδωρα κοιτούσαν τους νέους κυβερνήτες τους, τον ελληνικό δημοκρατικό λαό!
Φθάσαμε έξω από το Ζάππειο Μέγαρο. Με υποδειγματική τάξη σχηματίστηκε διάδρομος ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και περιφρούρηση από όσους μπορούσαν να κρατήσουν το πέρασμα ανοιχτό για να διαβεί ο ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης και της μεγάλης σοσιαλιστικής αριστεράς. Ένας σύντροφος μου λέει χαμογελώντας: "δεν έχουμε κόκκινο χαλί να περάσει!" Του απαντώ: "Το κάψαμε μαζί με τη δεξιά που ρίξαμε"! Και σαν να είχαμε μια γνώμη φώναξε: "Το κάψαμε μαζί με τις γραβάτες και τα σακάκια τους! Από αύριο ψηλά τα μανίκια". Αυτός είναι ο λαός του ΠΑΣΟΚ, αυτοί είναι οι σύντροφοι αγωνιστές, αυτοί είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι Δημοκράτες Αριστεροί που έκαναν τον Γιώργο Παπανδρέου πρωθυπουργό! Αυτοί είναι που τον υποδέχτηκαν στο Ζάππειο!
Φθάνει ο Γιώργος και ο κόσμος τον αποθεώνει με ενθουσιασμό και τάξη... Υπό τις ιαχές της λαϊκής νίκης μπαίνει στο Μέγαρο για να μιλήσει στο έθνος ως πρωθυπουργός! Τον ακολουθούν δεκάδες μέλη με σημαίες, η όλη στιγμή θυμίζει ειρηνική "κατάληψη ανακτόρων" καθώς τα λάβαρα του σοσιαλισμού ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια και κυματίζουν ανάμεσα στους κίονες.
Όσοι μένουμε έξω οργανώνουμε νέα περιφρούρηση. Ξανά ανθρώπινες αλυσίδες και διάδρομο για να περάσει ο Πρόεδρος κατά την έξοδό του. Οι χιλιάδες σύντροφοι με ένα σύνθημα: "ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΕΝΩΜΕΝΟ ΔΥΝΑΤΟ"! Από δεξιά κρατώ εγώ, από αριστερά την αλυσίδα ο Δημήτρης ο Γκιώνης.
Ξαφνικά και όσο ο Πρόεδρος ακόμα μέσα μιλά, καταφθάνουν καμιά 20αρια γαλονάδες της αστυνομίας για να σχηματίσουν και αυτοί αλυσίδα για να "φυλάξουν" τον Γιώργο. Τους δείχνω στον Γκιώνη και του λέω: "Τι δουλειά έχουν αυτοί εδώ;" Δεν χρειάστηκε άλλο, αφήνει το πόστο του, κατεβαίνει στο προαύλιο και φωνάζει στο πλήθος και στους αστυνομικούς: "Τον Πρόεδρό μας τον φυλάμε εμείς! Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ και η σπουδάζουσα! Δεν σας χρειαζόμαστε κύριοι!". Και φέρνει τους φοιτητές μπροστά από τους γαλονάδες λέγοντας στον ταξίαρχο: "Εσείς πίσω από τους φοιτητές"... Αμήχανοι οι αστυνομικοί μπαίνουν και αυτοί πίσω από τις δικές μας ανθρώπινες αλυσίδες. Ο ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης έχει το λαό να τον αγαπά και να τον προσέχει, δεν χρειάζεται τις στολές του προηγούμενου καθεστώτος!
Και έτσι βγήκε ο Πρόεδρος! Στην αγκαλιά του λαού! Του υπέροχου δημοκρατικού ελληνικού λαού, στους χιλιάδες πατριώτες αγωνιστές του σοσιαλισμού, στα χέρια της Μεγάλης Δημοκρατικής Αριστεράς, που θα σταθεί στο πλευρό του για να ανοικοδομήσουμε τη λεηλατημένη μας πατρίδα και να φτιάξουμε επιτέλους μία κοινωνία της κοινωνικής Δικαιοσύνης και της πολιτικής Αρετής!
Καλό μας αγώνα σύντροφοι...