...χίλιες φορές προτιμότεροι οι "πρασινοφρουροί"
από τους μελανοχίτωνες της "λαϊκής Δεξιάς"!
Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009
Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009
Φίλιππος Μιχαήλ Μπουοναρόττι ή Μπουοναρρότι (Filippo Giuseppe Maria Ludovico Buonarrotti ή Buonarroti, 11 Νοεμβρίου 1761 – 16 Σεπτεμβρίου 1837)
Ιταλός δημοκράτης και Ιακωβίνος, ουτοπιστής σοσιαλιστής, αδιάφθορος, χαρισματικός και ακούραστος επαναστάτης, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ελευθεροτέκτονας και ιδρυτικό, ηγετικό στέλεχος και πνευματικός πατέρας των επαναστατικών οργανώσεων «Λέσχη του Πανθέου», «Ένωση των Δικαίων», «Υψηλό Στερέωμα» και «Φίλοι του Λαού» (ο Μωρίς Ντομανζέ τον θεωρεί «μία από τις πιο ωραίες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης», ο Σαρλ Ντονιέ «αποφασιστικό επαναστάτη, αλλά ταυτοχρόνως σοβαρό, μετριόφρονα και σεμνό» και ο Μιχαήλ Μπακούνιν «τον μεγαλύτερο επαναστάτη της εποχής του»).
Γεννήθηκε το 1761 στην Πίζα, καταγόταν από την ευγενή οικογένεια του Μιχαηλάγγελου και σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, ενώ παράλληλα ασπάσθηκε τις προοδευτικές ιδέες της εποχής και προχώρησε μάλιστα στην έκδοση της «Οικουμενικής Εφημερίδας» («Gazetta Universale»), η οποία δεν χρειάστηκε πολύ για να κριθεί «ανατρεπτική» από την αστυνομία του Μεγάλου Δούκα Πέτρου Λεοπόλδου, με αποτέλεσμα ο 28χρονος ιδεολόγος να αναγκαστεί να καταφύγει το 1789 στην Κορσική. Εκεί γνωρίστηκε με τον νεαρό Ναπολέοντα Βοναπάρτη, μπήκε στις τάξεις των τοπικών Ιακωβίνων και χαιρέτησε με ενθουσιασμό το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, εκδίδοντας μάλιστα την εφημερίδα «Πατριωτική Επιθεώρηση της Κορσικής» («Giornale Patriottico di Corsica»), την πρώτη ιταλική εφημερίδα που ανοικτά εξήρε τις δημοκρατικές – επαναστατικές ιδέες. Ήδη από το 1786, προτού αρχίσουν να τον κυνηγούν για τις ιδέες του, είχε μυηθεί στον Ελευθεροτεκτονισμό.
Τον Ιούνιο του 1791 απελάθηκε από το νησί στην πατρίδα του Τοσκάνη, όπου όμως συνελήφθη αμέσως μετά την άφιξή του και οδηγήθηκε στην φυλακή. Όταν αποφυλακίσθηκε, αποκατέστησε πολύ γρήγορα τις επαφές του με τους επαναστατικούς – δημοκρατικούς κύκλους της Τοσκάνης και το 1793 έφυγε για το υπό την εξουσία των Ιακωβίνων Παρίσι, όπου η Συμβατική Εθνοσυνέλευση, αφού πρώτα τον ανακήρυξε «Γάλλο πολίτη» («citoyen francais») τον Μάϊο 1793 όταν ξεσκέπασε την προδοσία του κορσικανού Πασκουάλε Παολί (Pasquale Paoli, 1725 – 1807), τού ανέθεσε διάφορα αξιώματα. Έγινε εξαρχής μέλος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» και υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ροβεσπιέρου, ο οποίος του ανέθεσε με κέντρο την Νίκαια να οργανώσει τις κοινότητες των πολιτικών προσφύγων Ιταλών επαναστατών. Στάλθηκε το καλοκαίρι του 1793 ως εντεταλμένος αντιπρόσωπος της Συμβατικής στην εχθρική απέναντι στην Επανάσταση Λυών (Lyons), συνελήφθη από τους στασιαστές και φυλακίσθηκε, δεν είχε ωστόσο την φρικτή τύχη του ηγέτη των εκεί Ιακωβίνων Ζοζέφ Σαλιέ (Marie Joseph Chalier, 1747 - 1793) που καρατομήθηκε σε σκουριασμένη και «στομωμένη» λαιμητόμο.
Όταν απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1793 επέστρεψε στο Παρίσι και συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια των «ροβεσπιεριστών» να ολοκληρώσουν με κάθε κόστος το έργο της Επανάστασης. Επισκεπτόταν τακτικότατα το σπίτι του Ροβεσπιέρου στην οδό Saint-Honore και είχε μαζί του μακρές συζητήσεις. Όπως έχει επισημάνει ο ιστορικός Albert Mathiez στο «Annales Revolutionnaires» του Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 1910, ο Ροβεσπιέρος είχε μακρές συναντήσεις μαζί του πριν από όλες τις κρίσιμες μάχες της περιόδου 1793 – 1794 απέναντι στους Γιρονδίνους και στις φράξιες των «Εμπεριστών» («Hebertistes») και «Νταντωνιστών» («Dantonistes»). Με την πτώση του Ροβεσπιέρου τον Ιούλιο του 1794 και την επικράτηση των αντεπαναστατικών στοιχείων στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση, ανακλήθηκε από την διοικητική θέση του στην Oneglia, συνελήφθη από την παρισινή αστυνομία και κλείστηκε στις 29 Απριλίου 1795 στην φυλακή Plessis, όπου γνώρισε τον οικοδεσπότη του Ροβεσπιέρου Ντυπλαί (Maurice Duplay), τον Ζυλιέν (Marc Antoine Julien), αλλά και τον «Γράκχο» Μπαμπέφ (Francois - Noel «Gracchus» Babeuf, 1760 – 1797) στου οποίου τις σοσιαλιστικές ιδέες προσχώρησε. Μετά την αποφυλάκισή τους στις 31 Οκτωβρίου του ιδίου έτους (ή στις 4 Μπρυμαίρ του έτους 4) με την γενική αμνηστεία που έδωσε η Συμβατική, οι Μπουοναρόττι και Μπαμπέφ ίδρυσαν μαζί την ιακωβινική πολιτική οργάνωση «Λέσχη του Πανθέου», που έλαβε το όνομά της από την πλατεία όπου πραγματοποιούσε τις συγκεντρώσεις της και στις αρχές του 1796 αριθμούσε 17.000 μέλη, μερικά από τα οποία ήσαν και μέλη της φρουράς του Παρισιού.
Τον Φεβρουάριο του 1796, όταν ο Ναπολέων διέλυσε κατ’ εντολή του «Διευθυντηρίου» την «Λέσχη του Πανθέου», ο Μπουοναρόττι ίδρυσε μαζί με τους Γράκχο Μπαμπέφ, Ωγκυστέν Νταρτέ (Augustin Alexandre Darthe, 1769 - 1797), Ζαν Μπαπτίστ Λιντέ (Jean - Baptiste Robert Lindet, 1746 – 1825) κ.ά. την «Ένωση των Δικαίων» ή «Εταιρεία των Ίσων» («Societe des Egaux», Φεβρουάριος 1796), την πρώτη μεγάλη σοσιαλιστική επαναστατική οργάνωση της Γαλλίας και συνέταξε την «Ανάλυση της Διδασκαλίας του Μπαμπέφ» («Analyse de la doctrine de Baboeuf») που τοιχοκολλήθηκε σε όλο το Παρίσι στις 9, 10 και 11 Απριλίου 1796 και μέσα από τα 12 άρθρα της κατήγγειλε στο όνομα της Φύσης την ατομική ιδιοκτησία και απαιτούσε αγροτική μεταρρύθμιση και Δημοκρατία.
Η «Ένωση των Δικαίων», την οποία διοικούσε ένα επταμελές «Μυστικό Διευθυντήριο», αποτελούσε ουσιαστικά τον παράνομο βραχίονα της πρώην «Λέσχης του Πανθέου», με σκοπό την προετοιμασία εξέγερσης προς ανατροπή του καθεστωτικού «Διευθυντηρίου», αλλά και προς κατάργηση του αντιδημοκρατικού Συντάγματος του 1795. Σχετικά με το πρόβλημα του ποια πολιτική μορφή θα έπρεπε να πάρει η πολιτική εξουσία μετά την ανατροπή του «Διευθυντηρίου», ο Μπουοναρόττι έγραψε αργότερα τα ακόλουθα, που προϊδέαζαν τις θέσεις του μετέπειτα «μαθητή» του Μπλανκί: «οι εναλλαγές στην τύχη της Συμβατικής κατέδειξαν πως ο λαός, οι αντιλήψεις του οποίου έχουν διαμορφωθεί μέσα στο σύστημα της κοινωνικής αδικίας και του δεσποτισμού, δεν είναι ακόμα ικανός να επιβάλει μέσω των εκλογών ανθρώπους που μπορούν να οδηγήσουν την Επανάσταση μέχρι το τέλος. Αυτό το δύσκολο καθήκον μπορούν να το πραγματοποιήσουν μόνο άνθρωποι θαρραλέοι και με διαμορφωμένη συνείδηση, άνθρωποι έξυπνοι και απόλυτα αφοσιωμένοι στον λαό και την ανθρωπότητα».
Ο Μπουοναρόττι συνελήφθη στις 10 Μαϊου 1796 (21 Φλορεάλ του έτους 4) και μετά από ανακρίσεις ενός περίπου έτους, αρχικά στην παρισινή φυλακή Temple και έπειτα στην φυλακή της επαρχιακής πόλης Βεντόμ (Vendome, όπου είχαν μεταφερθεί από τις 27 Αυγούστου όλοι οι επτά κρατούμενοι ηγέτες της οργάνωσης με διαταγή του «Διευθυντηρίου» από φόβο μήπως ξεσηκωθεί ο λαός του Παρισιού), καταδικάστηκε στις 26 Μαϊου 1797 (ή 7 Πραιριάλ του έτους 5) σε ισόβια φυλάκιση. Όταν οι συγκατηγορούμενοί του Μπαμπέφ και Νταρτέ προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν με αυτοσχέδια στιλέτα την στιγμή που τους αναγγέλθηκε θανατική ποινή, ο Μπουοναρόττι αποπειράθηκε να ξεσηκώσει το ακροατήριο της δίκης, όμως επέβαλαν την τάξη οι προτεταμένες ξιφολόγχες των δεκάδων στρατιωτών που αστυνόμευαν την αίθουσα. Φυλακίστηκε αρχικά στο Σέρμπουργκ και εν συνεχεία στο νησί Ολερόν (Oleron).
Όταν ο παλαιός θαυμαστής του Ναπολέων Βοναπάρτης έγινε ύπατος και πραγματικός κυρίαρχος όλης της Γαλλίας, τού πρόσφερε μία υψηλή θέση την οποία όμως ο Μπουοναρόττι απέρριψε με περιφρόνηση. Απολύθηκε από την φυλακή το 1807 και εγκαταστάθηκε αρχικά στα νοτιοδυτικά σύνορα και μετά στην Γενεύη της Ελβετίας, εξασφαλίζοντας τα προς το ζην με παραδόσεις μαθημάτων μουσικής και ξένων γλωσσών. Συνέστησε το ολιγάριθμο «Υψηλό Στερέωμα» ή «Διευθυντήριο των Παρισίων» με σκοπό την ίδρυση και τον συντονισμό πολυπλόκαμων επαναστατικών – δημοκρατικών οργανώσεων ενάντια στις «τυραννίες» (μοναρχίες) της Ευρώπης και το 1815 προχώρησε με τον αδελφό τού Μαρά στην ίδρυση της τεκτονικής στοάς «Les Amis Sinceres». Όταν αυτή διαλύθηκε μετά από λίγο από τις αρχές, ίδρυσε την στοά «Les Sublimes Maitres Parfaits» και ανέπτυξε στενότατη συνεργασία με διάφορους Ιταλούς επαναστάτες, κυρίως «Καρμπονάρους» («Carbonari»), με τους οποίους ίδρυσε το 1823 την στοά «La Charbonnerie Francaise», παρακλάδι της μυστικής ιακωβινικής οργάνωσης «Γαλάτες Αναμορφωτές» («Reformateurs Gaulois»), που τα μέλη της ορκίζονταν «μίσος για τους τυράννους και αιώνιο πόλεμο κατά της Ιεράς Συμμαχίας». Οι «Γαλάτες Αναμορφωτές», ένας από τους στόχους των οποίων ήταν και η υποστήριξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων κατά των Οθωμανών, ιδρύθηκαν στις 14 Ιουλίου 1823 (επέτειο της πτώσης της Βαστίλης) και πιστεύεται ότι σχετιζόταν μαζί τους, εάν δεν ήταν και κανονικό μέλος τους, ο Έλληνας εθνικός ποιητής Ανδρέας Κάλβος, του οποίου οι «Ωδές», οι πρώτες από τις οποίες εκδόθηκαν στην Γενεύη, είναι γεμάτες από τους συμβολισμούς της «καρμπονερίας» («Εγώ τώρα εξαπλώνω / ισχυράν δεξιάν / και την άτιμον σφίγγω / πλεξίδα των τυράννων / δολιοφρόνων»).
Κυνηγημένος και από την Γενεύη το 1824 όταν διαλύθηκε η «La Charbonnerie Francaise» και συνελήφθη στο Μιλάνο ο συναγωνιστής του Αντριάν (Alexander Philippe Andryane, 1797 - 1863), ο Μπουοναρόττι κατέληξε στις Βρυξέλλες, όπου ίδρυσε την στοά «Le Monde» και το 1828 εξέδωσε το βιβλίο «Η Συνομωσία για την Ισότητα» («Conspiration pour l’ Egalite dite de Baeuf, suivie du process auquel elle donna lieu») με θέμα του την παλαιά του οργάνωση και την πολύκροτη δίκη των ηγετών της, το οποίο ενέπνευσε με το πάθος και την γλαφυρότητά του πάρα πολλούς επαναστάτες της περιόδου 1828 – 1840. Επέστρεψε στο Παρίσι μετά την επανάσταση του 1830 κατά του βασιλιά Κάρολου του 10ου, όπου λατρευόταν σχεδόν ως άγιος από τους διανοούμενους και τους νεαρούς επαναστάτες. Ένας από τους θερμότερους θαυμαστές και μαθητές του υπήρξε ο Αύγουστος Μπλανκί (Louis Auguste Blanqui, 1805 – 1881), ο οποίος για ένα διάστημα συνεργάστηκε με τον Μπουοναρόττι στην οργάνωση «Φίλοι του Λαού» («Amis du Peuple»), που είχε ιδρύσει το 1831 ο τελευταίος μαζί με τους Francois - Vincent Raspail (1794 - 1878) και Sigismond Auguste Armand Barbes (1809 – 1870, τον επονομαζόμενο «Μπαγιάρ της Δημοκρατίας) .
Την παραμονή των δύο ταυτόχρονων εξεγέρσεων του Απριλίου 1834 στο Παρίσι και την Λυών, έστειλε γραπτή παρότρυνση προς την μυστική οργανώτρια της δεύτερης πόλης «Λυωνέζικη Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη» («Comite Lyonnais des Droits de l’ Homme et du Citoyen») την οποία υπέγραφε με το όνομα του Ροβεσπιέρου («Maximilien»). Θεωρώντας τον ηθικό αυτουργό, τουλάχιστον, των αιματοβαμμένων εξεγέρσεων, η αστυνομία του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου προσπάθησε να τον απομακρύνει για μία ακόμα φορά από την Γαλλία, δίχως όμως επιτυχία, λόγω του ότι τού είχε χορηγηθεί παλαιότερα η γαλλική υπηκοότητα από την Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Ο γέρος πια επαναστάτης έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του (πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1837) με το ψευδώνυμο Ραϋμόνδος, παραδίνοντας προς το ζην μαθήματα μουσικής, αλλά μη σταματώντας μέχρι την τελευταία ημέρα του να υπερασπίζεται την μνήμη του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Λίγο πριν πεθάνει άλλωστε, οι παλαιοί του σύντροφοι στις Βρυξέλλες εξέδωσαν το βιβλίο του «Observations sur Maximilien Robespierre».
Ο μύθος του Μπουοναρόττι διατηρήθηκε πολλές δεκαετίες μετά τον θάνατό του: ο σοσιαλιστής πολιτικός και ιστορικός Λουϊ Μπλανκ (Louis Blanc, 1811 - 1882) ήταν πεπεισμένος ότι ο Μπουοναρόττι απετέλεσε την θεωρητική και πρακτική «καρδιά» όλης της επαναστατημένης Ευρώπης του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα και στο έργο του «Histoire de Dix ans» τον χαιρέτισε ως λιτό, υπερήφανο και ενάρετο άνδρα, ισάξιο των αρχαίων Ελλήνων σοφών.
Γεννήθηκε το 1761 στην Πίζα, καταγόταν από την ευγενή οικογένεια του Μιχαηλάγγελου και σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, ενώ παράλληλα ασπάσθηκε τις προοδευτικές ιδέες της εποχής και προχώρησε μάλιστα στην έκδοση της «Οικουμενικής Εφημερίδας» («Gazetta Universale»), η οποία δεν χρειάστηκε πολύ για να κριθεί «ανατρεπτική» από την αστυνομία του Μεγάλου Δούκα Πέτρου Λεοπόλδου, με αποτέλεσμα ο 28χρονος ιδεολόγος να αναγκαστεί να καταφύγει το 1789 στην Κορσική. Εκεί γνωρίστηκε με τον νεαρό Ναπολέοντα Βοναπάρτη, μπήκε στις τάξεις των τοπικών Ιακωβίνων και χαιρέτησε με ενθουσιασμό το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, εκδίδοντας μάλιστα την εφημερίδα «Πατριωτική Επιθεώρηση της Κορσικής» («Giornale Patriottico di Corsica»), την πρώτη ιταλική εφημερίδα που ανοικτά εξήρε τις δημοκρατικές – επαναστατικές ιδέες. Ήδη από το 1786, προτού αρχίσουν να τον κυνηγούν για τις ιδέες του, είχε μυηθεί στον Ελευθεροτεκτονισμό.
Τον Ιούνιο του 1791 απελάθηκε από το νησί στην πατρίδα του Τοσκάνη, όπου όμως συνελήφθη αμέσως μετά την άφιξή του και οδηγήθηκε στην φυλακή. Όταν αποφυλακίσθηκε, αποκατέστησε πολύ γρήγορα τις επαφές του με τους επαναστατικούς – δημοκρατικούς κύκλους της Τοσκάνης και το 1793 έφυγε για το υπό την εξουσία των Ιακωβίνων Παρίσι, όπου η Συμβατική Εθνοσυνέλευση, αφού πρώτα τον ανακήρυξε «Γάλλο πολίτη» («citoyen francais») τον Μάϊο 1793 όταν ξεσκέπασε την προδοσία του κορσικανού Πασκουάλε Παολί (Pasquale Paoli, 1725 – 1807), τού ανέθεσε διάφορα αξιώματα. Έγινε εξαρχής μέλος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» και υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ροβεσπιέρου, ο οποίος του ανέθεσε με κέντρο την Νίκαια να οργανώσει τις κοινότητες των πολιτικών προσφύγων Ιταλών επαναστατών. Στάλθηκε το καλοκαίρι του 1793 ως εντεταλμένος αντιπρόσωπος της Συμβατικής στην εχθρική απέναντι στην Επανάσταση Λυών (Lyons), συνελήφθη από τους στασιαστές και φυλακίσθηκε, δεν είχε ωστόσο την φρικτή τύχη του ηγέτη των εκεί Ιακωβίνων Ζοζέφ Σαλιέ (Marie Joseph Chalier, 1747 - 1793) που καρατομήθηκε σε σκουριασμένη και «στομωμένη» λαιμητόμο.
Όταν απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1793 επέστρεψε στο Παρίσι και συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια των «ροβεσπιεριστών» να ολοκληρώσουν με κάθε κόστος το έργο της Επανάστασης. Επισκεπτόταν τακτικότατα το σπίτι του Ροβεσπιέρου στην οδό Saint-Honore και είχε μαζί του μακρές συζητήσεις. Όπως έχει επισημάνει ο ιστορικός Albert Mathiez στο «Annales Revolutionnaires» του Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 1910, ο Ροβεσπιέρος είχε μακρές συναντήσεις μαζί του πριν από όλες τις κρίσιμες μάχες της περιόδου 1793 – 1794 απέναντι στους Γιρονδίνους και στις φράξιες των «Εμπεριστών» («Hebertistes») και «Νταντωνιστών» («Dantonistes»). Με την πτώση του Ροβεσπιέρου τον Ιούλιο του 1794 και την επικράτηση των αντεπαναστατικών στοιχείων στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση, ανακλήθηκε από την διοικητική θέση του στην Oneglia, συνελήφθη από την παρισινή αστυνομία και κλείστηκε στις 29 Απριλίου 1795 στην φυλακή Plessis, όπου γνώρισε τον οικοδεσπότη του Ροβεσπιέρου Ντυπλαί (Maurice Duplay), τον Ζυλιέν (Marc Antoine Julien), αλλά και τον «Γράκχο» Μπαμπέφ (Francois - Noel «Gracchus» Babeuf, 1760 – 1797) στου οποίου τις σοσιαλιστικές ιδέες προσχώρησε. Μετά την αποφυλάκισή τους στις 31 Οκτωβρίου του ιδίου έτους (ή στις 4 Μπρυμαίρ του έτους 4) με την γενική αμνηστεία που έδωσε η Συμβατική, οι Μπουοναρόττι και Μπαμπέφ ίδρυσαν μαζί την ιακωβινική πολιτική οργάνωση «Λέσχη του Πανθέου», που έλαβε το όνομά της από την πλατεία όπου πραγματοποιούσε τις συγκεντρώσεις της και στις αρχές του 1796 αριθμούσε 17.000 μέλη, μερικά από τα οποία ήσαν και μέλη της φρουράς του Παρισιού.
Τον Φεβρουάριο του 1796, όταν ο Ναπολέων διέλυσε κατ’ εντολή του «Διευθυντηρίου» την «Λέσχη του Πανθέου», ο Μπουοναρόττι ίδρυσε μαζί με τους Γράκχο Μπαμπέφ, Ωγκυστέν Νταρτέ (Augustin Alexandre Darthe, 1769 - 1797), Ζαν Μπαπτίστ Λιντέ (Jean - Baptiste Robert Lindet, 1746 – 1825) κ.ά. την «Ένωση των Δικαίων» ή «Εταιρεία των Ίσων» («Societe des Egaux», Φεβρουάριος 1796), την πρώτη μεγάλη σοσιαλιστική επαναστατική οργάνωση της Γαλλίας και συνέταξε την «Ανάλυση της Διδασκαλίας του Μπαμπέφ» («Analyse de la doctrine de Baboeuf») που τοιχοκολλήθηκε σε όλο το Παρίσι στις 9, 10 και 11 Απριλίου 1796 και μέσα από τα 12 άρθρα της κατήγγειλε στο όνομα της Φύσης την ατομική ιδιοκτησία και απαιτούσε αγροτική μεταρρύθμιση και Δημοκρατία.
Η «Ένωση των Δικαίων», την οποία διοικούσε ένα επταμελές «Μυστικό Διευθυντήριο», αποτελούσε ουσιαστικά τον παράνομο βραχίονα της πρώην «Λέσχης του Πανθέου», με σκοπό την προετοιμασία εξέγερσης προς ανατροπή του καθεστωτικού «Διευθυντηρίου», αλλά και προς κατάργηση του αντιδημοκρατικού Συντάγματος του 1795. Σχετικά με το πρόβλημα του ποια πολιτική μορφή θα έπρεπε να πάρει η πολιτική εξουσία μετά την ανατροπή του «Διευθυντηρίου», ο Μπουοναρόττι έγραψε αργότερα τα ακόλουθα, που προϊδέαζαν τις θέσεις του μετέπειτα «μαθητή» του Μπλανκί: «οι εναλλαγές στην τύχη της Συμβατικής κατέδειξαν πως ο λαός, οι αντιλήψεις του οποίου έχουν διαμορφωθεί μέσα στο σύστημα της κοινωνικής αδικίας και του δεσποτισμού, δεν είναι ακόμα ικανός να επιβάλει μέσω των εκλογών ανθρώπους που μπορούν να οδηγήσουν την Επανάσταση μέχρι το τέλος. Αυτό το δύσκολο καθήκον μπορούν να το πραγματοποιήσουν μόνο άνθρωποι θαρραλέοι και με διαμορφωμένη συνείδηση, άνθρωποι έξυπνοι και απόλυτα αφοσιωμένοι στον λαό και την ανθρωπότητα».
Ο Μπουοναρόττι συνελήφθη στις 10 Μαϊου 1796 (21 Φλορεάλ του έτους 4) και μετά από ανακρίσεις ενός περίπου έτους, αρχικά στην παρισινή φυλακή Temple και έπειτα στην φυλακή της επαρχιακής πόλης Βεντόμ (Vendome, όπου είχαν μεταφερθεί από τις 27 Αυγούστου όλοι οι επτά κρατούμενοι ηγέτες της οργάνωσης με διαταγή του «Διευθυντηρίου» από φόβο μήπως ξεσηκωθεί ο λαός του Παρισιού), καταδικάστηκε στις 26 Μαϊου 1797 (ή 7 Πραιριάλ του έτους 5) σε ισόβια φυλάκιση. Όταν οι συγκατηγορούμενοί του Μπαμπέφ και Νταρτέ προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν με αυτοσχέδια στιλέτα την στιγμή που τους αναγγέλθηκε θανατική ποινή, ο Μπουοναρόττι αποπειράθηκε να ξεσηκώσει το ακροατήριο της δίκης, όμως επέβαλαν την τάξη οι προτεταμένες ξιφολόγχες των δεκάδων στρατιωτών που αστυνόμευαν την αίθουσα. Φυλακίστηκε αρχικά στο Σέρμπουργκ και εν συνεχεία στο νησί Ολερόν (Oleron).
Όταν ο παλαιός θαυμαστής του Ναπολέων Βοναπάρτης έγινε ύπατος και πραγματικός κυρίαρχος όλης της Γαλλίας, τού πρόσφερε μία υψηλή θέση την οποία όμως ο Μπουοναρόττι απέρριψε με περιφρόνηση. Απολύθηκε από την φυλακή το 1807 και εγκαταστάθηκε αρχικά στα νοτιοδυτικά σύνορα και μετά στην Γενεύη της Ελβετίας, εξασφαλίζοντας τα προς το ζην με παραδόσεις μαθημάτων μουσικής και ξένων γλωσσών. Συνέστησε το ολιγάριθμο «Υψηλό Στερέωμα» ή «Διευθυντήριο των Παρισίων» με σκοπό την ίδρυση και τον συντονισμό πολυπλόκαμων επαναστατικών – δημοκρατικών οργανώσεων ενάντια στις «τυραννίες» (μοναρχίες) της Ευρώπης και το 1815 προχώρησε με τον αδελφό τού Μαρά στην ίδρυση της τεκτονικής στοάς «Les Amis Sinceres». Όταν αυτή διαλύθηκε μετά από λίγο από τις αρχές, ίδρυσε την στοά «Les Sublimes Maitres Parfaits» και ανέπτυξε στενότατη συνεργασία με διάφορους Ιταλούς επαναστάτες, κυρίως «Καρμπονάρους» («Carbonari»), με τους οποίους ίδρυσε το 1823 την στοά «La Charbonnerie Francaise», παρακλάδι της μυστικής ιακωβινικής οργάνωσης «Γαλάτες Αναμορφωτές» («Reformateurs Gaulois»), που τα μέλη της ορκίζονταν «μίσος για τους τυράννους και αιώνιο πόλεμο κατά της Ιεράς Συμμαχίας». Οι «Γαλάτες Αναμορφωτές», ένας από τους στόχους των οποίων ήταν και η υποστήριξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων κατά των Οθωμανών, ιδρύθηκαν στις 14 Ιουλίου 1823 (επέτειο της πτώσης της Βαστίλης) και πιστεύεται ότι σχετιζόταν μαζί τους, εάν δεν ήταν και κανονικό μέλος τους, ο Έλληνας εθνικός ποιητής Ανδρέας Κάλβος, του οποίου οι «Ωδές», οι πρώτες από τις οποίες εκδόθηκαν στην Γενεύη, είναι γεμάτες από τους συμβολισμούς της «καρμπονερίας» («Εγώ τώρα εξαπλώνω / ισχυράν δεξιάν / και την άτιμον σφίγγω / πλεξίδα των τυράννων / δολιοφρόνων»).
Κυνηγημένος και από την Γενεύη το 1824 όταν διαλύθηκε η «La Charbonnerie Francaise» και συνελήφθη στο Μιλάνο ο συναγωνιστής του Αντριάν (Alexander Philippe Andryane, 1797 - 1863), ο Μπουοναρόττι κατέληξε στις Βρυξέλλες, όπου ίδρυσε την στοά «Le Monde» και το 1828 εξέδωσε το βιβλίο «Η Συνομωσία για την Ισότητα» («Conspiration pour l’ Egalite dite de Baeuf, suivie du process auquel elle donna lieu») με θέμα του την παλαιά του οργάνωση και την πολύκροτη δίκη των ηγετών της, το οποίο ενέπνευσε με το πάθος και την γλαφυρότητά του πάρα πολλούς επαναστάτες της περιόδου 1828 – 1840. Επέστρεψε στο Παρίσι μετά την επανάσταση του 1830 κατά του βασιλιά Κάρολου του 10ου, όπου λατρευόταν σχεδόν ως άγιος από τους διανοούμενους και τους νεαρούς επαναστάτες. Ένας από τους θερμότερους θαυμαστές και μαθητές του υπήρξε ο Αύγουστος Μπλανκί (Louis Auguste Blanqui, 1805 – 1881), ο οποίος για ένα διάστημα συνεργάστηκε με τον Μπουοναρόττι στην οργάνωση «Φίλοι του Λαού» («Amis du Peuple»), που είχε ιδρύσει το 1831 ο τελευταίος μαζί με τους Francois - Vincent Raspail (1794 - 1878) και Sigismond Auguste Armand Barbes (1809 – 1870, τον επονομαζόμενο «Μπαγιάρ της Δημοκρατίας) .
Την παραμονή των δύο ταυτόχρονων εξεγέρσεων του Απριλίου 1834 στο Παρίσι και την Λυών, έστειλε γραπτή παρότρυνση προς την μυστική οργανώτρια της δεύτερης πόλης «Λυωνέζικη Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη» («Comite Lyonnais des Droits de l’ Homme et du Citoyen») την οποία υπέγραφε με το όνομα του Ροβεσπιέρου («Maximilien»). Θεωρώντας τον ηθικό αυτουργό, τουλάχιστον, των αιματοβαμμένων εξεγέρσεων, η αστυνομία του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου προσπάθησε να τον απομακρύνει για μία ακόμα φορά από την Γαλλία, δίχως όμως επιτυχία, λόγω του ότι τού είχε χορηγηθεί παλαιότερα η γαλλική υπηκοότητα από την Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Ο γέρος πια επαναστάτης έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του (πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1837) με το ψευδώνυμο Ραϋμόνδος, παραδίνοντας προς το ζην μαθήματα μουσικής, αλλά μη σταματώντας μέχρι την τελευταία ημέρα του να υπερασπίζεται την μνήμη του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Λίγο πριν πεθάνει άλλωστε, οι παλαιοί του σύντροφοι στις Βρυξέλλες εξέδωσαν το βιβλίο του «Observations sur Maximilien Robespierre».
Ο μύθος του Μπουοναρόττι διατηρήθηκε πολλές δεκαετίες μετά τον θάνατό του: ο σοσιαλιστής πολιτικός και ιστορικός Λουϊ Μπλανκ (Louis Blanc, 1811 - 1882) ήταν πεπεισμένος ότι ο Μπουοναρόττι απετέλεσε την θεωρητική και πρακτική «καρδιά» όλης της επαναστατημένης Ευρώπης του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα και στο έργο του «Histoire de Dix ans» τον χαιρέτισε ως λιτό, υπερήφανο και ενάρετο άνδρα, ισάξιο των αρχαίων Ελλήνων σοφών.
ΕΡΓΑ ΤΟΥ:
«Histoire des societes secretes de l'armee», Geneve, 1815
«Conspiration pour l' Egalite dite de Babeuf, suivie du proces auquel elle donna lieu», Bruxelles, 1828, επανεκδόθηκε ως
«Gracchus Babeuf et le Conspiration des Egaux», Paris, 1830 και αναδημοσιεύθηκε με τον τίτλο «La conspiration pour l'egalite» από τις εκδόσεις «Editions Sociales», Paris, 1957
«Observations sur Maximilien Robespierre», Bruxelles, 1837
«Histoire des societes secretes de l'armee», Geneve, 1815
«Conspiration pour l' Egalite dite de Babeuf, suivie du proces auquel elle donna lieu», Bruxelles, 1828, επανεκδόθηκε ως
«Gracchus Babeuf et le Conspiration des Egaux», Paris, 1830 και αναδημοσιεύθηκε με τον τίτλο «La conspiration pour l'egalite» από τις εκδόσεις «Editions Sociales», Paris, 1957
«Observations sur Maximilien Robespierre», Bruxelles, 1837
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Andryane Alexander Philippe, «Memoires d' un prisonnier d' etat», τόμοι 2, Bruxelles, 1839
Bax B. Ernest, «The Last Episode of the French Revolution Being a History of Gracchus Babeuf and the Conspiracy of the Equals», εκδόσεις «Grant Richards Ltd», London, 1911
Δαούλας Χρ. Δημήτρης, «Γενική Ιστορία του Σοσιαλισμού και των Κοινωνικών Αγώνων», εκδόσεις «Γραμμή», Αθήνα 1978
Eisenstein L. Elizabeth, «The First Professional Revolutionist: Filippo Michele Buonarroti 1761 - 1837», εκδόσεις «Harvard University Press», Cambridge Mass., 1974
Πορφύρης Κώστας (Κονίδης Πορφύρης), «Ο Κάλβος καρμπονάρος. Η μυστική δίκη των καρμπονάρων της Τοσκάνης», εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα, 1992
Ρασσιάς Γ. Βλάσης, «Λαιμητόμος Αρετή. Ροβεσπιέρος, Σαιν Ζυστ, Κουτόν», εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήνα, 2007
Roes R. B., «Gracchus Bebeuf. The First Revolutionary Communist», εκδόσεις «Stanford University Press», Palo Alto Ca., 1978
Sencier Georges, «Le Babouvisme apres Babeuf», εκδόσεις «Megariotis», Geneve, 1977
Andryane Alexander Philippe, «Memoires d' un prisonnier d' etat», τόμοι 2, Bruxelles, 1839
Bax B. Ernest, «The Last Episode of the French Revolution Being a History of Gracchus Babeuf and the Conspiracy of the Equals», εκδόσεις «Grant Richards Ltd», London, 1911
Δαούλας Χρ. Δημήτρης, «Γενική Ιστορία του Σοσιαλισμού και των Κοινωνικών Αγώνων», εκδόσεις «Γραμμή», Αθήνα 1978
Eisenstein L. Elizabeth, «The First Professional Revolutionist: Filippo Michele Buonarroti 1761 - 1837», εκδόσεις «Harvard University Press», Cambridge Mass., 1974
Πορφύρης Κώστας (Κονίδης Πορφύρης), «Ο Κάλβος καρμπονάρος. Η μυστική δίκη των καρμπονάρων της Τοσκάνης», εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα, 1992
Ρασσιάς Γ. Βλάσης, «Λαιμητόμος Αρετή. Ροβεσπιέρος, Σαιν Ζυστ, Κουτόν», εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήνα, 2007
Roes R. B., «Gracchus Bebeuf. The First Revolutionary Communist», εκδόσεις «Stanford University Press», Palo Alto Ca., 1978
Sencier Georges, «Le Babouvisme apres Babeuf», εκδόσεις «Megariotis», Geneve, 1977
Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009
Διαχρονικά λόγια από τον Ροβεσπιέρο...
«(Λαέ), να θυμάσαι ότι οι εχθροί σου, όχι μόνο δεν θυσιάζουν αυτή τη φούχτα των απατεώνων για την ευτυχία σου, αλλά επιδιώκουν να θυσιάσουν εσένα για τη φούχτα των απατεώνων, που είναι υπεύθυνοι για όλα τα δεινά, όπως είναι και τα μοναδικά εμπόδια για τη δημόσια ευημερία. Nα ξέρεις ότι κάθε άνθρωπος που θα ξεσηκωθεί για να υπερασπιστεί τη δημόσια αρετή και ηθική, θα καταβληθεί από τους εξευτελισμούς και θα προγραφεί από τους απατεώνες. Nα ξέρεις ότι κάθε φίλος της λευτεριάς θα βρίσκεται πάντα ανάμεσα σε ένα καθήκον και σε μια συκοφαντία, να θυμάσαι ότι αυτοί που δεν θα μπορούν να κατηγορηθούν για προδοσία, θα κατηγορηθούν για φιλοδοξία, να θυμάσαι ότι η επίδραση της χρηστότητας και των ηθικών αρχών θα συγκρίνεται με την δύναμη της τυραννίας και τη βιαιότητα των παρατάξεων, να θυμάσαι ότι η εμπιστοσύνη και η εκτίμησή σου θα είναι τίτλοι προγραφής για όλους τους φίλους σου, να θυμάσαι ότι οι κραυγές του καταπιεσμένου πατριωτισμού θα χαρακτηρίζονται κραυγές εξέγερσης και ότι εφόσον δεν θα τολμούν να επιτεθούν σε σένα μαζικά, θα σε προγράφουν λιανικά στο πρόσωπο όλων των καλών πολιτών, μέχρις ότου οι φιλόδοξοι να οργανώσουν την τυραννία τους».
Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009
Η κοινωνία της Δικαιοσύνης και της Αρετής δεν είναι ουτοπία!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Εχθές το βράδυ ήμουν στην προεκλογική συγκέντρωση των υποψηφίων βουλευτών στην Α΄ Αθήνας, Χρήστου Παπουτσή, Χρήστου Καπάταη και Κώστα Παταβούκα, στην πλατεία Αγ. Μελετίου στο 4ο διαμέρισμα Αθηνών. Και έβλεπα το λαό του ΠΑΣΟΚ, τον απλό και τυραννισμένο ελληνικό λαό από τον νεοφιλελευθερισμό, που τους άκουγε και τους χειροκρόταγε, με προσμονή και ανυπομονησία στα μάτια για τη νέα Αλλαγή! Και ήταν κοινή η απαίτηση σε όλους τους συγκεντρωμένους για μια επόμενη Αριστερή Σοσιαλιστική διακυβέρνηση!
Λαός κουρασμένος, λαός πνιγμένος, λαός όμως υπερήφανος που για μια ακόμη φορά ακουμπά πάνω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα τις προσδοκίες του! Και αυτές συνοψίζονται σε δύο αρχές: Κοινωνική Δικαιοσύνη - Πολιτική Αρετή!
Λαός που οι τράπεζες του πίνουν το αίμα, λαός που στέλνει τα παιδιά του ανασφάλιστους δούλους στα stage, λαός που πληρώνει πάντα τα λάθη και τις καταχρήσεις των κυβερνητών του, λαός υποθηκευμένος στο διεθνές κεφάλαιο, λαός έρμαιο στην ολιγαρχία και την πλουτολατρία, λαός που στέλνει μήνυμα: Η υπομονή μας εξαντλήθηκε!
Αυτός ο λαός, ο ελληνικός λαός, απόγονοι ηρώων, φιλοσόφων και ποιητών, αυτός ο υπέροχος λαός που ξέρει να γλεντά τόσο το θάνατο όσο και τη ζωή, αυτός ο ανυπότακτος λαός ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ!
Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να νιώσουν το λαό! Αλλά λίγη ψυχή, λίγη συνείδηση να υπάρχει, ελάχιστος πατριωτισμός (διότι πατρίδα είναι οι άνθρωποι και όχι απαραίτητα η γη), τότε κανείς δεν μπορεί αψήφιστα να τους γυρίσει την πλάτη την επόμενη ημέρα!
Το ΠΑΣΟΚ έχει εμπλακεί στην ωραιότερη περιπέτεια της ύπαρξής του ως πολιτικού Κινήματος... Τώρα είναι η ευκαιρία να εφαρμόσει ό,τι υποσχέθηκε πριν 30 χρόνια, να κάνει πράξεις τις βασικές οικουμενικές αρχές του σοσιαλισμού: Δικαιοσύνη και Αρετή!
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, γιατί η κοινωνική αδικία μας πνίγει, μας τσακίζει και όσο κανείς δεν κάνει τίποτα γι' αυτό, δεν θα αργήσει η ημέρα που ο λαός θα ξεσηκωθεί -όπως διδάσκει η ιστορία!
ΑΡΕΤΗ, γιατί δεν αντέχουμε άλλο να πληρώνουμε τις καταχρήσεις, τις ρεμούλες, τις λαμογιές, την κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου μας, την εκδούλευση και εκπόρνευση της νεολαίας μας για μισθούς πείνας!
Στις 4 Οκτωβρίου ψηφίζουμε αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ και απαιτούμε να βγει η χώρα από το βούρκο και την παρακμή! Απαιτούμε το χτίσιμο μιας κοινωνίας Δίκαιης και Ενάρετης! Απαιτούμε το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια και τη ζωή!
Και ξέρετε ποιο είναι το... ωραίο; Ότι, δεν θα κάνουμε πίσω! Τουλάχιστον αυτό φάνηκε, όταν ο Χρήστος Καπάταης καταχειροκροτούμενος είπε με παρρησία στους συντρόφους: "εάν κάποιοι ράβουν κοστούμια, εμείς θα ράψουμε πανό..."
Εχθές το βράδυ ήμουν στην προεκλογική συγκέντρωση των υποψηφίων βουλευτών στην Α΄ Αθήνας, Χρήστου Παπουτσή, Χρήστου Καπάταη και Κώστα Παταβούκα, στην πλατεία Αγ. Μελετίου στο 4ο διαμέρισμα Αθηνών. Και έβλεπα το λαό του ΠΑΣΟΚ, τον απλό και τυραννισμένο ελληνικό λαό από τον νεοφιλελευθερισμό, που τους άκουγε και τους χειροκρόταγε, με προσμονή και ανυπομονησία στα μάτια για τη νέα Αλλαγή! Και ήταν κοινή η απαίτηση σε όλους τους συγκεντρωμένους για μια επόμενη Αριστερή Σοσιαλιστική διακυβέρνηση!
Λαός κουρασμένος, λαός πνιγμένος, λαός όμως υπερήφανος που για μια ακόμη φορά ακουμπά πάνω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα τις προσδοκίες του! Και αυτές συνοψίζονται σε δύο αρχές: Κοινωνική Δικαιοσύνη - Πολιτική Αρετή!
Λαός που οι τράπεζες του πίνουν το αίμα, λαός που στέλνει τα παιδιά του ανασφάλιστους δούλους στα stage, λαός που πληρώνει πάντα τα λάθη και τις καταχρήσεις των κυβερνητών του, λαός υποθηκευμένος στο διεθνές κεφάλαιο, λαός έρμαιο στην ολιγαρχία και την πλουτολατρία, λαός που στέλνει μήνυμα: Η υπομονή μας εξαντλήθηκε!
Αυτός ο λαός, ο ελληνικός λαός, απόγονοι ηρώων, φιλοσόφων και ποιητών, αυτός ο υπέροχος λαός που ξέρει να γλεντά τόσο το θάνατο όσο και τη ζωή, αυτός ο ανυπότακτος λαός ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ!
Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να νιώσουν το λαό! Αλλά λίγη ψυχή, λίγη συνείδηση να υπάρχει, ελάχιστος πατριωτισμός (διότι πατρίδα είναι οι άνθρωποι και όχι απαραίτητα η γη), τότε κανείς δεν μπορεί αψήφιστα να τους γυρίσει την πλάτη την επόμενη ημέρα!
Το ΠΑΣΟΚ έχει εμπλακεί στην ωραιότερη περιπέτεια της ύπαρξής του ως πολιτικού Κινήματος... Τώρα είναι η ευκαιρία να εφαρμόσει ό,τι υποσχέθηκε πριν 30 χρόνια, να κάνει πράξεις τις βασικές οικουμενικές αρχές του σοσιαλισμού: Δικαιοσύνη και Αρετή!
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, γιατί η κοινωνική αδικία μας πνίγει, μας τσακίζει και όσο κανείς δεν κάνει τίποτα γι' αυτό, δεν θα αργήσει η ημέρα που ο λαός θα ξεσηκωθεί -όπως διδάσκει η ιστορία!
ΑΡΕΤΗ, γιατί δεν αντέχουμε άλλο να πληρώνουμε τις καταχρήσεις, τις ρεμούλες, τις λαμογιές, την κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου μας, την εκδούλευση και εκπόρνευση της νεολαίας μας για μισθούς πείνας!
Στις 4 Οκτωβρίου ψηφίζουμε αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ και απαιτούμε να βγει η χώρα από το βούρκο και την παρακμή! Απαιτούμε το χτίσιμο μιας κοινωνίας Δίκαιης και Ενάρετης! Απαιτούμε το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια και τη ζωή!
Και ξέρετε ποιο είναι το... ωραίο; Ότι, δεν θα κάνουμε πίσω! Τουλάχιστον αυτό φάνηκε, όταν ο Χρήστος Καπάταης καταχειροκροτούμενος είπε με παρρησία στους συντρόφους: "εάν κάποιοι ράβουν κοστούμια, εμείς θα ράψουμε πανό..."
Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009
Η αλήθεια είναι...
...ότι η Δεξιά δεν θέλει
το πάγωμα ή τη διαγραφή των χρεών
προς τις τράπεζες των Ελλήνων πολιτών!
ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ!
το πάγωμα ή τη διαγραφή των χρεών
προς τις τράπεζες των Ελλήνων πολιτών!
ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ!
Όπως κάποιοι "ράβουν κοστούμια", εμείς ξέρουμε να ράβουμε πανό!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Είδα και εγώ, όπως ίσως και πολλοί από εσάς, το 10λεπτο τηλεοπτικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Και κατάφερε τόσο να με εξοργίσει που, ειλικρινά, ένιωσα την ανάγκη να σπάσω την οθόνη της τηλεόρασης! Να μην βλέπω άλλο τη χοντρή καλοθρεμμένη φάτσα του Κωστάκη να μου μιλά για... δύναμη και... λύσεις!
Και καθώς παρακολουθούσα το εμετικό, αλαζονικό και ξεδιάντροπο τηλεοπτικό δημιούργημα του στείρου προπαγανδιστή της Δεξιάς και της Ολιγαρχίας, μία σκέψη μου ήρθε αυτομάτως στο νου: είναι τόσο αμετανόητοι, που ούτε καταλαβαίνουν, ότι ο λαός είναι ένα βήμα πριν να τους λιντσάρει!
Μόλις εχθές, προχθές, μέσα σε ένα 24ωρο, εκατοντάδες άνθρωποι έμειναν στο δρόμο από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές (Ασπίς) που χρεοκόπησαν και από τα τελευταία καράβια του Αγούδημου που κατασχέθηκαν!
Δεκάδες χιλιάδες -κανείς δεν ξέρει πόσοι, 100.000 ή 150.000- οι νέοι άνεργοι του τελευταίου έτους, συνιστούν μια στρατιά απεγνωσμένων πολιτών που αναζητούν λύσεις ή να ξεσπάσουν!
Στα stage η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην εργασία, στο όνομα μίας δήθεν... επιμόρφωσης καταντούν καθαρή δουλεία, αφού η μηνιαία εργασία αμοίβεται με μισθό 480 ευρώ. Ενώ, στο γενικό λογιστήριο του κράτους προσελήφθησαν 100
νέοι "γαλάζιοι" υπάλληλοι για να επανδρώσουν μία ανύπαρκτη υπηρεσία "ειδικών λογαριασμών", τους οποίους κανείς δεν ξέρει τι να τους κάνει, όταν την ίδια στιγμή δεν έχουμε πυροσβέστες, δεν έχουμε νοσηλευτές!
νέοι "γαλάζιοι" υπάλληλοι για να επανδρώσουν μία ανύπαρκτη υπηρεσία "ειδικών λογαριασμών", τους οποίους κανείς δεν ξέρει τι να τους κάνει, όταν την ίδια στιγμή δεν έχουμε πυροσβέστες, δεν έχουμε νοσηλευτές!Δεν είμαι απλώς οργισμένος, είμαι ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ: με τη Δεξιά και την Ολιγαρχία, με τον Σημίτη που προηγήθηκε και τον... εκσυγχρονισμό του, ακόμα και με κάποιους αμετανόητους παραγοντίσκους ανάμεσά μας που "ράβουν κουστούμια" αψηφώντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ...
Με όλους όσους κατήντησαν την πατρίδα, δηλαδή όλους μας, σε αυτά τα χάλια! Και δεν είναι απρόσωποι, έχουν όνομα και επώνυμο, όλοι τους ξέρουμε!
Η Δεξιά έπεσε, η Δεξιά φεύγει, οι κάλπες θα βγάλουν αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ! Έτσι πρέπει να γίνει και έτσι θα γίνει! Και από τις 5 Οκτωβρίου ξεκινά η παλινόρθωση της χώρας με κυβέρνηση σοσιαλιστική και πρόγραμμα φιλολαϊκό...
Θα επαναλάβω όμως ό,τι άκουσα σήμερα από μια συντρόφισσα συνδικαλίστρια: "αν κάποιοι ράβουν κουστούμια για την επόμενη ημέρα, εμείς -αν και ΠΑΣΟΚ- ξέρουμε να ράβουμε και πανό", με ό,τι και αν σημαίνει αυτό!
Δίνω, δίνουμε τον αγώνα, μέσα από το ΠΑΣΟΚ -ως δημοκράτες Αριστεροί που είμαστε- γιατί εμπιστευόμαστε τον Γιώργο! Γιατί ξέρουμε ότι το εννοεί όταν λέει, ότι θα το παλέψει! Σαφώς και δεν του δίνουμε λευκή επιταγή αλλά είμαστε κοντά του! Δεν υπάρχουν πλέον "λευκές επιταγές", δεν υπάρχει υπομονή, δεν πάει άλλο!
Οι λύσεις πρέπει να είναι άμεσες στα όρια βεβαίως του εφικτού! Δεν περιμένει κανείς θαύματα, αλλά έχουμε απαίτηση να δούμε έργο, να δούμε συνέπεια, σεμνότητα, αφοσίωση και υπηρεσία!
Αλλά, αναρωτιέμαι, όλη αυτή η οργή που ένιωσα για το σποτ της Νέας Δημοκρατίας και ύστερα που εξοργίστηκα συλλογιζόμενος και όλα τα άλλα, έτσι θα μου/μας περάσει; Με το "χάπι" μιας εκλογικής νίκης;
Όχι σύντροφοι, όλοι ξέρουμε την απάντηση: ο αγώνας για τη νίκη του λαού ξεκινά την επομένη ημέρα των εκλογών! Και αλίμονο σε εκείνους που θα διανοηθούν να τον ξεπουλήσουν! Ο ελληνικός δημοκρατικός λαός ξέρει να δείχνει (ιστορικά) μεγάλη υπομονή, αλλά σαν εξαντληθεί η υπομονή του, τότε η ιστορία διδάσκει πως στο ξεχείλισμά του τα πνίγει όλα: αρχόντες και "βασιλιάδες", τεχνοκράτες και βουλευτάδες!
Μην παίξετε με την εμπιστοσύνη μας, μην διανοηθείτε να μας εξαπατήσετε! Γιατί όπως κάποιοι ξέρουν να ράβουν κοστούμια, εμείς ξέρουμε να ράβουμε πανό! Και τότε, όπως λέει και ο πρόεδρός μας "θα μας (σας;) πάρουν με τις πέτρες"...
Δεν παρακαλούμε, δεν ελπίζουμε: ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ!
Απλή λογική...
...αν η συντρόφισσα Κατσέλη
θέλει να διαγράψει τα χρέη
των καταχρεωμένων νοικοκυριών,
τότε γιατί να γίνει στόχος... "τρομοκρατών";
θέλει να διαγράψει τα χρέη
των καταχρεωμένων νοικοκυριών,
τότε γιατί να γίνει στόχος... "τρομοκρατών";
Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009
"Νέοι άνθρωποι στην πολιτική" δεν σημαίνει το... "νηπιαγωγείο στην πολιτική"!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ Η επιλογή του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του Γιώργου Παπανδρέου, να φέρει νέα πρόσωπα στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας, ερμηνεύεται από κάποιους ότι το Κίνημα θέλει "νέους στην ηλικία", που σαφώς και δεν σημαίνει αποκλειστικά αυτό!
Νέα πρόσωπα στην πολιτική, σημαίνει πρωτίστως "άλλα πρόσωπα στην πολιτική" και όχι "ας μπάσουμε ένα απολίτικο νηπιαγωγείο στην πολιτική"! Το επισημαίνω αυτό, διότι πάρα πολλοί συμπολίτες μας και ειδικά κάποιοι υποψήφιοι, αντί να προτάσσουν τις πολιτικές τους ικανότητες, αρκούνται στο να μας δείχνουν... ημερομηνίες γέννησης! Ολέθριο λάθος που μόνο την ανανέωση δεν εξυπηρετεί!
Προσωπικώς γνωρίζω πολλούς συντρόφους με παιδεία, πολιτική κρίση, αγωνιστικό παρελθόν και παρόν, ήθος και αρετή, που μπορεί να μη γεννήθηκαν εχθές, αλλά είναι ακριβώς αυτά τα νέα πρόσωπα που έχει ανάγκη ο τόπος για να βγει από την κρίση, ο λαός από τη μιζέρια και χρειάζεται το φιλολαϊκό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για να υλοποιηθεί!
Είναι ευθύνη όλων μας λοιπόν, να επιλέξουμε τους άξιους, τους "Άριστους" όπως είπε ο πρόεδρός μας. Και αυτοί δεν μπορούν να είναι απλώς τεχνοκράτες (διότι η πολιτική μόνο άθροισμα πτυχίων δεν είναι), αλλά κυρίως να είναι αγωνιστές και πολιτικά όντα!
Να προέρχονται μέσα από τα σπλάχνα του δημοκρατικού Αριστερού ΠΑΣΟΚ για να γνωρίζουν την παράδοση, την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του Κινήματός μας και να διατηρούν τη σύνδεσή τους με την κοινωνία, ιδιαίτερα δε με εκείνο το κομμάτι της που συνιστά το εκλογικό σώμα της δημοκρατικής παράταξης!
Να προέρχονται από το λαό για να υπηρετήσουν το λαό!
Να είναι ενάρετοι, σεμνοί και ηγέτες... διότι η δημοκρατία μας έχει ανάγκη από τους ηγέτες της!
Να διακρίνονται από παρρησία και ελευθεροφροσύνη!
Να είναι πατριώτες, διότι δημοκρατία δίχως πατριωτισμό δεν μπορεί να υπάρξει.
Να είναι ανθρωπιστές και όχι φιλάνθρωποι!
Να έχουν εργαστεί στη ζωή τους, γιατί όπως λέει και ο Πλούταρχος, οι άεργοι δεν μπορούν να φιλοσοφούν πόσο μάλλον να πολιτεύονται!
Να είναι οπαδοί της λογικής, να μην υποκλίνονται σε παπάδες και άλλα σκοτεινά - μεταφυσικά κέντρα εξουσίας!
Και να είναι αποφασισμένοι να συγκρουστούν με όλους και με όλα υπερασπιζόμενοι το καλό του λαού!
Να μην χρωστάνε σε κανέναν, με άλλα λόγια!
Σε όλη την Ελλάδα και σε όλα μας τα ψηφοδέλτια υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Ας τους αναζητήσουμε και ας τους ψηφίσουμε...
Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ: Οι κάμερες του Μάκη στην Ιπποκράτους
Την ώρα που η μάχη των πολιτών για την προστασία των προσωπικών τους δεδομένων, εντείνεται με πολλαπλές εκδηλώσεις και προσφυγές…
Την ώρα που το σύνολο του Ελληνικού λαού έχει καταδικάσει στην συνείδηση του την προσπάθεια να μετατραπεί η ζωή μας στην πόλη ως ένα καθημερινό “big brother” με τις κάμερες τις αστυνομίας…
Η, υποτίθεται, “ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ” ακολουθεί μεθόδους και πρακτικές που προκαλούν και προσβάλλουν κάθε ελεύθερο πολίτη!
Αλήθεια τι εξυπηρετεί η κάμερα και η ζωντανή μετάδοση της εισόδου των κεντρικών γραφείων του ΠΑΣΟΚ, καταγράφοντας καθημερινά πρόσωπα συντρόφων, μελών, φίλων του ΠΑΣΟΚ, και εργαζομένων ; Πού θα χρησιμοποιηθούν; Και επιτέλους, πού είναι αυτή η ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ; Η Αστυνομία για να καταγράψει παίρνει άδεια από εισαγγελέα και ο κύριος Τριανταφυλλόπουλος είναι πάνω από όλους αυτούς του θεσμούς;
Καλούμε ΑΜΕΣΑ τον κύριο Τριανταφυλλόπουλο να αποσύρει την κάμερα και την μετάδοση στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και επιφυλασσόμαστε νομικά για ό,τι έχει καταγραφεί.
Κάποια θέματα είναι ζήτημα αρχών. Και ποιότητας της ίδιας της δημοκρατίας μας…
Όσο για τις παρακολουθήσεις σας, σας λέμε μια και καλή πως δεν τις φοβόμαστε. Γιατί απλά…
ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!
ΚΙΝΗΣΗ Πολιτικής Διαβούλευσης μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ
Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009
ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!
...αυτή τη φορά η Δεξιά
αντί για το "χρονοντούλαπο της ιστορίας",
θα βρεθεί στο χρονοντούλαπο της ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ!!!
αντί για το "χρονοντούλαπο της ιστορίας",
θα βρεθεί στο χρονοντούλαπο της ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ!!!
Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009
ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!
...η "εκδίκηση" εκείνου
που κάποιοι λέγατε υποτιμητικά "Γιωργάκη":
η ερχόμενη διάσπαση της Δεξιάς!
...άντε γειααααααα!!!!!!
ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ!
ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!
Για την Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες, όχι στα καρτέλ και τις πολυεθνικές!
Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009
...η αλήθεια είναι:
...λέει ο Κωστάκης,
ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ
είναι "ανεφάρμοστο"!
ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Ό,τι δεν φτάνει η... αλεπού
τα κάνει κρεμαστάρια...
ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ
είναι "ανεφάρμοστο"!
ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Ό,τι δεν φτάνει η... αλεπού
τα κάνει κρεμαστάρια...
Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009
Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009
Ασυμβίβαστοι χτίζουμε τη νέα Ελλάδα!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Όσο πλησιάζει η Κυριακή της 4ης Οκτωβρίου, ημέρα λύτρωσης του ελληνικού λαού από την Ολιγαρχία, τα Καρτέλ και την αβάσταχτη τυραννία της καταθλιπτικής Δεξιάς, τόσο η απόφασή μας άπαντες να γίνουμε οι χτίστες μιας υπερήφανης και αξιοπρεπούς πατρίδας ολοένα και δυναμώνει: να γίνουμε οι οικοδόμοι μιας δίκαιης κοινωνίας, μίας ενάρετης πολιτείας!
Χρόνια είχε ο καταλεηλατημένος τόπος μας και ο απογοητευμένος λαός μας, να ακούσει λόγο τόσο αληθινό σαν του Γιώργου Παπανδρέου, λόγο προπάντων ΛΟΓΙΚΟ και στα αυτονόητα δομημένο! Και δεν είναι απλώς η γέννηση μιας νέας ελπίδας, αλλά η απαρχή μιας τεράστιας ωραίας και άξιας πανεθνικής προσπάθειας όσα εξαγγέλλει ο Πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος!
Αλλά, για να χτίσουμε τη δική μας Ελλάδα, πρέπει όλοι μας να παραμερίσουμε τη μιζέρια, την ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό και να φερθούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι μιας αληθινής δημοκρατίας! Ασυμβίβαστοι να υποστηρίξουμε την υλοποίηση του προγράμματος ανόρθωσης της χώρας και του λαού από την κρίση, ακόμα και ως απλοί πολίτες! Διότι, αυτή είναι μια συλλογική προσπάθεια από την οποία δεν περισσεύει κανείς! Από την 5η Οκτωβρίου είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι! Αυτό είναι και το νόημα της δημοκρατίας.
Με το λαό σε συνεχή επαγρύπνηση και συμμετοχή η νίκη του ΠΑΣΟΚ θα είναι βέβαιη. Και ως νίκη του ΠΑΣΟΚ εδώ δεν εννοώ την εκλογική, αλλά την επιτυχία της εφαρμογής και υλοποίησης του προγράμματός του!
Ας πάρουμε τη χώρα και τις μοίρες μας στα χέρια μας, ας εμπιστευθούμε τον Γιώργο ως κυβερνήτη μας και ας σταθούμε κοντά του! Ο άνθρωπος αυτός, που πράγματι δεν χρωστά σε κανέναν, μόνο με τη δύναμη του λαού, με τη δική μας δύναμη δηλαδή να τον τροφοδοτεί θα τα καταφέρει!
Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα του συνθήματός μας: Το ΠΑΣΟΚ στην ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ο ΛΑΟΣ στην ΕΞΟΥΣΙΑ! Είναι δική μας υπόθεση από σύνθημα να γίνει πράξη!
Ρητορικό το ερώτημα....
...μεταξύ της Ελλάδας - "Δανίας" του Γιώργου
και της Ελλάδας - "Μποτσουάνα" του Καραμανλή,
εσείς ποια επιλέγετε;
και της Ελλάδας - "Μποτσουάνα" του Καραμανλή,
εσείς ποια επιλέγετε;
Κοιτάμε μπροστά, πάμε μπροστά....
Από την ΠΟΠΗ ΜΠΟΓΔΟΥ
Πέντε χρόνια. Τόσα χρειάστηκε μια παρέα «κουμπάρων» για να μετατρέψει, «σεμνά και ταπεινά», τη βουλή των Ελλήνων σε «λημέρι προς διαρπαγή γης, τιμής και περιουσίας του Ελληνικού λαού»* και την Ελλάδα σε Κράτος βίας, αδικίας και ανασφάλειας.
Αλήθεια μάνα για πόσο ακόμα θα επιτρέπεις σε αυτούς τους, απογυμνωμένους από κάθε αξία, πολιτικούς ταγούς να «δηλητηριάζουν και να σαβανώνουν τα παιδιά σου;»*.
Για πόσο ακόμα θα ανέχεσαι να τα βλέπεις φοβισμένα, άβουλα και ανήμπορα να διεκδικήσουν το δικαίωμα τους στο όνειρο και στην ευτυχία;
Αλήθεια δάσκαλε για πόσο ακόμα θα επιτρέπεις σε αυτούς τους «τιποτένιους ανθρώπους, που τρέχουν λαχανιασμένοι για τα συμφέροντα του κόμματος που τους έπλασε, τους νοίκιασε και τους διατηρεί»*, να μετατρέπουν τα σχολεία σε φάμπρικες που παράγουν αμόρφωτα και ακαλλιέργητα ανδρείκελα;
Αλήθεια πατέρα για πόσο ακόμα θα ανέχεσαι αυτοί οι αναίσχυντοι πολιτικάντηδες να σε οδηγούν στην αιχμαλωσία των τραπεζών και των δανείων; Για πόσο ακόμα θα ανέχεσαι στον πρωθυπουργικό θώκο ανήθικους πολιτικούς, που το μόνο τους μέλημα είναι η νομοθετική συγκάλυψη των διεφθαρμένων κολαούζων τους;
Αλήθεια μάνα, πατέρα, δάσκαλε για πόσο ακόμα θα παραμένετε άβουλοι υπήκοοι μιας φαύλης οικονομικής ολιγαρχίας, που αποφασίζει και διατάζει, γρανάζια μιας άθλιας Κοινωνίας, χωρίς ανθρώπινες σχέσεις και αξίες ζωής;
«Εγερθείτε και επαναστατήστε»*. Ανοίξτε τον δρόμο της επιστροφής στα Αρχαιοελληνικά ιδεώδη και αξίες γιατί η μόνη λύση για την αντιμετώπιση της σημερινής Κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και ηθικής παρακμής είναι η άμεση δημοκρατία, η οποία είναι αναπόσπαστα δεμένη με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σε όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν.
«Οργανωθείτε και ξεσηκωθείτε». Προχωρήστε με θάρρος στην θεμελίωση μιας νέας, ανθρώπινης Ελλάδας γιατί «Ελλάδα δεν θα δημιουργηθεί ποτέ με κλέφτες και μεταμφιεσμένους κλέφτες, τριακόσιους ή διακόσιους ή εκατό»* αλλά με την άμεση και ενεργό συμμετοχή όλων μας στην πολιτική ζωή του τόπου.
Μάνα, πατέρα, δάσκαλε, φίλε και αδελφέ, όλοι «εμείς που διψάμε να ξαναδούμε αυτή τη χώρα να προοδεύει», την 4η Οκτωβρίου θα εκλέξουμε μια νέα πολιτική ηγεσία, που μαζί με όλο τον Ελληνικό λαό θα συγκρουστεί «με κάθε κατεστημένο που κρατά τον τόπο πίσω». Την 4η Οκτωβρίου ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ.
Δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης «στο κόμμα της ανοιχτής και συνεχούς διαβούλευσης και της συμμετοχικής δημοκρατίας». Δίνουμε ψήφο αυτοδυναμίας στο κόμμα που «δίνει σε όλους τους Έλληνες γνώσεις, ώστε να κινητοποιούνται και να συμβάλλουν από κοινού στη λύση στα θέματα που τους απασχολούν». Την 4η Οκτωβρίου δίνουμε στα παιδιά μας μια νέα ποιοτική παιδεία που θα συμβάλλει στην διάπλαση ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών, ικανούς να αντιστέκονται στην αυθαιρεσία και την εκμετάλλευση, ικανούς να πουν το «μεγάλο ναι» ή το «μεγάλο όχι» όταν απειλείται η τιμή και η αξιοπρέπεια τους.
Την 4η Οκτωβρίου βάζουμε τον θεμέλιο λίθο της πράσινης ανάπτυξης. «Της νέας Αναπτυξιακής, Κοινωνικής και Περιβαλλοντικής Συμφωνίας του ΠΑΣΟΚ με τους πολίτες», η οποία θα συμβάλλει στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, του φυσικού πλούτου και της βιοποικιλότητας της χώρας μας.
Την 4η Οκτωβρίου συμβάλλουμε στην δημιουργία ενός Κοινωνικού κράτους που διασφαλίζει δικαιώματα και λειτουργεί για τον πολίτη. Αναστυλώνουμε το πνεύμα της Αρχαίας Ελλάδας και ξαναγινόμαστε η πατρίδα του πολιτισμού, της Δημοκρατίας και των ανθρώπινων αξιών. Την 4η Οκτωβρίου αλλάζουμε ..... .......... «Κοιτάμε μπροστά, πάμε μπροστά».......
* παραφράσεις από κείμενα του Περικλή Γιαννόπουλου
Το μήνυμα της Θεσσαλονίκης...
Γιώργο προχώρα
με τη δημοκρατική Αριστερά
στη διακυβέρνηση της χώρας!
Αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση,
ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ο ΛΑΟΣ στην εξουσία!!!
με τη δημοκρατική Αριστερά
στη διακυβέρνηση της χώρας!
Αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση,
ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ο ΛΑΟΣ στην εξουσία!!!
Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ!
...δεν αρκεί να κερδίσουμε
τις ψήφους των συμπολιτών μας,
αλλά τις καρδιές τους!
γι' αυτό, ΑΓΩΝΑΣ - ΑΓΩΝΑΣ - ΑΓΩΝΑΣ!
τις ψήφους των συμπολιτών μας,
αλλά τις καρδιές τους!
γι' αυτό, ΑΓΩΝΑΣ - ΑΓΩΝΑΣ - ΑΓΩΝΑΣ!
Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009
Μέχρι τη νίκη!
...μία είναι
η μεγάλη Αριστερά:
το Πανελλήνιο
Σοσιαλιστικό
Κίνημα!
ΧΡΕΟΣ
κάθε Αριστερού
η ψήφος
στο ΠΑΣΟΚ!
...για την Ελλάδα, για τη δημοκρατία!
...δεν θα επιτρέψουμε η χώρα
να κυλιστεί στην ακυβερνησία
που επιθυμεί η Ολιγαρχία!
ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟ ΠΑΣΟΚ
με πάθος για την Ελλάδα!
Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009
ΤΡΙΚΑΛΑ: Τρέχουν για να διορίσουν και τους τελευταίους «γαλάζιους»…
Από τη ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΛΑΜΠΑΛΙΚΗ
Η προεκλογική αγωνία της Νέας Δημοκρατίας να κρατηθεί στην εξουσία την οδηγεί στην παλαιά και δοκιμασμένη πια συνταγή των πελατειακών σχέσεων και στη ρουσφετολογική προώθηση των «ημετέρων».
Στο νομό Τρικάλων στις 17.02.09 το «ισχυρό» όπως φαίνεται στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας κ. Σωτήρης Χατζηγάκης φρόντισε με "διαδικασίες" προσλήψεων τους γαλάζιους τότε επιμελητές δικαστηρίων, απαξιώνοντας απροκάλυπτα την ιδέα του αντικειμενικού συστήματος προσλήψεων.
Χωρίς ίχνος πολιτικής ευθιξίας ο κ. Χατζηγάκης τότε όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, όχι μόνο δεν ζήτησε συγνώμη από τους Τρικαλινούς πολίτες αλλά αντίθετα, πραγματοποιεί σήμερα ένα νέο κύμα γαλάζιων συμβασιούχων. Ενώ φρόντισε εκατοντάδες ρουσφετολογικές προσλήψεις σε οργανισμούς και υπηρεσίες έρχεται σήμερα να μοιράσει τις τελευταίες θέσεις στο Υπουργείο Γεωργίας. Την πράξη του αυτή βέβαια φαίνεται να υιοθετεί και ο βουλευτής επίσης της Ν. Δημοκρατίας του νομού Τρικάλων κ. Νίκος Λέγκας.
Τρεις λοιπόν Τρικαλινοί συμπολίτες μας αναλαμβάνουν και απολαμβάνουν συνάμα από σήμερα τις νέες θέσεις τους στα παραπάνω Υπουργεία αντίστοιχα, χωρίς μόρια, χωρίς κριτήρια και μάλιστα εκτός διαδικασίας ΑΣΕΠ. Και φυσικά θα πέσει στα χέρια μας μία προκήρυξη εξ ουρανού, που ποτέ δε δημοσιεύτηκε. Τι θα μας πουν αυτή τη φορά οι κύριοι Υπουργοί; Θα μας κατηγορήσουν ξανά για δήθεν λασπολογία, μέχρι να διαψευστούν και πάλι από τον ΑΣΕΠ;
Ο κ. Χατζηγάκης και ο κ. Λέγκας φαίνεται να εξασφαλίζουν τις ψήφους της τελευταίας στιγμής με τον απαράδεκτο και αντεργατικό χαρακτήρα των διαφόρων μορφών μερικής απασχόλησης και των κάθε λογής ελαστικών εργασιακών σχέσεων και ποιος ξέρει ποια διάταξη άρθρου θα επικαλεσθούν οι κύριοι βουλευτές του Νομού μας για να καλύψουν για ακόμη μια φορά το νέο σκάνδαλο.
Η διαφθορά και η ανεξέλεγκτη ρουσφετολογία της Νέας Δημοκρατίας ανακόπτει δυστυχώς το ιερό και απαράγραπτο δικαίωμα του κάθε πολίτη αυτής της χώρας σε σταθερή δουλειά.
Πέρα από την παραβίαση της νομοθεσίας για τις προσλήψεις, πέρα από τον εξευτελισμό κάθε έννοιας αξιοκρατίας και αξιοπρέπειας, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού που δεν εξαγοράζεται με ρουσφέτια, που έχει κατακερματιστεί ηθικά από την αλαζονική συμπεριφορά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και που σήμερα σας ζητάει το λόγο κύριοι..
Στο νομό Τρικάλων στις 17.02.09 το «ισχυρό» όπως φαίνεται στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας κ. Σωτήρης Χατζηγάκης φρόντισε με "διαδικασίες" προσλήψεων τους γαλάζιους τότε επιμελητές δικαστηρίων, απαξιώνοντας απροκάλυπτα την ιδέα του αντικειμενικού συστήματος προσλήψεων.
Χωρίς ίχνος πολιτικής ευθιξίας ο κ. Χατζηγάκης τότε όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, όχι μόνο δεν ζήτησε συγνώμη από τους Τρικαλινούς πολίτες αλλά αντίθετα, πραγματοποιεί σήμερα ένα νέο κύμα γαλάζιων συμβασιούχων. Ενώ φρόντισε εκατοντάδες ρουσφετολογικές προσλήψεις σε οργανισμούς και υπηρεσίες έρχεται σήμερα να μοιράσει τις τελευταίες θέσεις στο Υπουργείο Γεωργίας. Την πράξη του αυτή βέβαια φαίνεται να υιοθετεί και ο βουλευτής επίσης της Ν. Δημοκρατίας του νομού Τρικάλων κ. Νίκος Λέγκας.
Τρεις λοιπόν Τρικαλινοί συμπολίτες μας αναλαμβάνουν και απολαμβάνουν συνάμα από σήμερα τις νέες θέσεις τους στα παραπάνω Υπουργεία αντίστοιχα, χωρίς μόρια, χωρίς κριτήρια και μάλιστα εκτός διαδικασίας ΑΣΕΠ. Και φυσικά θα πέσει στα χέρια μας μία προκήρυξη εξ ουρανού, που ποτέ δε δημοσιεύτηκε. Τι θα μας πουν αυτή τη φορά οι κύριοι Υπουργοί; Θα μας κατηγορήσουν ξανά για δήθεν λασπολογία, μέχρι να διαψευστούν και πάλι από τον ΑΣΕΠ;
Ο κ. Χατζηγάκης και ο κ. Λέγκας φαίνεται να εξασφαλίζουν τις ψήφους της τελευταίας στιγμής με τον απαράδεκτο και αντεργατικό χαρακτήρα των διαφόρων μορφών μερικής απασχόλησης και των κάθε λογής ελαστικών εργασιακών σχέσεων και ποιος ξέρει ποια διάταξη άρθρου θα επικαλεσθούν οι κύριοι βουλευτές του Νομού μας για να καλύψουν για ακόμη μια φορά το νέο σκάνδαλο.
Η διαφθορά και η ανεξέλεγκτη ρουσφετολογία της Νέας Δημοκρατίας ανακόπτει δυστυχώς το ιερό και απαράγραπτο δικαίωμα του κάθε πολίτη αυτής της χώρας σε σταθερή δουλειά.
Πέρα από την παραβίαση της νομοθεσίας για τις προσλήψεις, πέρα από τον εξευτελισμό κάθε έννοιας αξιοκρατίας και αξιοπρέπειας, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού που δεν εξαγοράζεται με ρουσφέτια, που έχει κατακερματιστεί ηθικά από την αλαζονική συμπεριφορά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και που σήμερα σας ζητάει το λόγο κύριοι..
ΓΚΑΦΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΣΤΗ Δ.Ε.Θ.
...ο Καρατζαφέρης
για να "αποδείξει"
ότι δεν είναι ακροδεξιός,
είπε ότι "δεν τρώει κρέας!".
Την πάτησες ΓΙΩΡΓΑΡΕ:
Και ο ΧΙΤΛΕΡ χορτοφάγος ήταν!!!
Στην καταστροφολογία της Δεξιάς, γυρνάμε την πλάτη!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Είναι συνήθης τακτική της Δεξιάς και της Ολιγαρχίας να καταστροφολογούν όταν αισθάνονται ότι χάνουν την εξουσία ή όταν θέλουν απεγνωσμένα να την επιβάλλουν. Από το "φόβο του θεού" (προαιώνιο εύρημα των "πατέρων" αυτής της παράταξης), μέχρι τα συνθήματα της εποχής μας "Καραμανλής ή τανκς" που διασκευάστηκε σε "Καραμανλής ή χάος", η Δεξιά φροντίζει πάντα να βρίσκει τρόπους να φοβίζει τους ανθρώπους!
Και ενώ από τη μία προσπαθεί πάντα να μας φοβίζει, από την άλλη τάζει διάφορες μετέωρες ελπίδες σωτηριολογικού περιεχομένου. Αυτό που ο Νικολό Μακιαβέλι (1469-1527) θα περιγράψει ως καρότο και μαστίγιο στο βιβλίο του ο "Ηγεμών"!
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινήθηκε και ο πρωθυπουργός στη Δ.Ε.Θ. Εξαπέλυσε τον τρόμο της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης για να παραστήσει τον "καταλληλότερο" (με όλα τα "ανθρώπινα" λάθη του) για να τη διαχειριστεί. Και το έκανε μιλώντας για τις μαύρες ημέρες που έρχονται, προσπαθώντας παράλληλα να απαξιώσει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ως ανεφάρμοστο!
Βεβαίως, ενώ η όλη επιχειρηματολογία του δεν έχει καμία απήχηση στον κόσμο της Αριστεράς και ειδικά της Μεγάλης Δημοκρατικής Αριστεράς του ΠΑΣΟΚ, ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι "πιάνει" στους Δεξιούς, στους Μεσαίους και στους "Νοικοκυραίους".
Απεγνωσμένος είναι, καταρρέει, αναμενόμενο να ανασύρει όλα τα ρητορικά και πολιτικά τερτίπια που γνωρίζει μήπως και διασώσει όχι την πατρίδα όπως ισχυρίζεται, αλλά την προσωπική του και κομματική του εξουσιολατρεία! Αλαζονικά εξουσιομανής η Δεξιά και η πατρώνα της Ολιγαρχία, δεν έχουν σκοπό να παραδώσουν την κυβέρνηση σε μια φιλολαϊκή, σοσιαλιστική και αριστερή διακυβέρνηση!
Φοβούνται μη χάσουν τα προκλητικά τους προνόμια, φοβούνται ότι θα φορολογηθούν, θέλουν το λαό υποταγμένο, τον εργαζόμενο προσκυνημένο... Θέλουν τα εμετικά γκόλντεν μπόις τους να συνεχίζουν να ζουν παρασιτικά εις βάρος των πολλών! Είναι πολλά τα λεφτά -τα ανύπαρκτα- αλλά πολλά και τα θέλουν μόνο δικά τους! Ως αποτυχημένοι που είναι, δεν μπορούν να το "παίξουν" ήρωες, φορούν λοιπόν το φωτοστέφανο του σωτήρα!
Εμείς, όμως, συνειδητοποιημένοι πολίτες, ικανοί και για δεύτερη ανάγνωσή της προπαγάνδας τους, απλώς τους γυρνάμε την πλάτη! Τους καταγγέλλουμε, αλλά κοιτάμε μπροστά!
Η πατρίδα, ο λαός, όλο το έθνος έχει τα μάτια του στραμμένα στο ΠΑΣΟΚ και στον Γιώργο Παπανδρέου που αναλαμβάνει την ιστορική και εθνική αποστολή να ανασύρει την Ελλάδα από το βούρκο και να της δώσει τη θέση που της ταιριάζει. Δύσκολο; Όχι, ενότητα και αγώνας χρειάζονται. Απόφαση και εμπιστοσύνη, μα πάνω απ' όλα πάθος για την Ελλάδα!
Ένα πάθος όμορφο, ένα πάθος ιερό, που χαρακτήριζε πάντα τη δική μας παράταξη -τη δημοκρατική- από τη βαθιά αρχαιότητα έως σήμερα (σε αντίθεση με εκείνους που πάντα ξενόδουλοι και προσκυνημένοι ξεπουλούσαν το λαό και την πατρίδα για να αγοράζουν την παραμονή τους στην εξουσία!).
Θα νικήσουμε, λοιπόν, σύντροφοι, θα νικήσει ο λαός! Και όταν ο τόπος βγει από αυτόν τον σκοτεινό λαβύρινθο που μας βύθισαν αυτοί οι αλήτες, όταν η Ελλάδα μας αναδυθεί πάλι στο φως της ημέρας, ας φροντίσουμε να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά άλλη συμμορία να μας κυβερνήσει!
Είναι συνήθης τακτική της Δεξιάς και της Ολιγαρχίας να καταστροφολογούν όταν αισθάνονται ότι χάνουν την εξουσία ή όταν θέλουν απεγνωσμένα να την επιβάλλουν. Από το "φόβο του θεού" (προαιώνιο εύρημα των "πατέρων" αυτής της παράταξης), μέχρι τα συνθήματα της εποχής μας "Καραμανλής ή τανκς" που διασκευάστηκε σε "Καραμανλής ή χάος", η Δεξιά φροντίζει πάντα να βρίσκει τρόπους να φοβίζει τους ανθρώπους!
Και ενώ από τη μία προσπαθεί πάντα να μας φοβίζει, από την άλλη τάζει διάφορες μετέωρες ελπίδες σωτηριολογικού περιεχομένου. Αυτό που ο Νικολό Μακιαβέλι (1469-1527) θα περιγράψει ως καρότο και μαστίγιο στο βιβλίο του ο "Ηγεμών"!
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινήθηκε και ο πρωθυπουργός στη Δ.Ε.Θ. Εξαπέλυσε τον τρόμο της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης για να παραστήσει τον "καταλληλότερο" (με όλα τα "ανθρώπινα" λάθη του) για να τη διαχειριστεί. Και το έκανε μιλώντας για τις μαύρες ημέρες που έρχονται, προσπαθώντας παράλληλα να απαξιώσει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ως ανεφάρμοστο!
Βεβαίως, ενώ η όλη επιχειρηματολογία του δεν έχει καμία απήχηση στον κόσμο της Αριστεράς και ειδικά της Μεγάλης Δημοκρατικής Αριστεράς του ΠΑΣΟΚ, ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι "πιάνει" στους Δεξιούς, στους Μεσαίους και στους "Νοικοκυραίους".
Απεγνωσμένος είναι, καταρρέει, αναμενόμενο να ανασύρει όλα τα ρητορικά και πολιτικά τερτίπια που γνωρίζει μήπως και διασώσει όχι την πατρίδα όπως ισχυρίζεται, αλλά την προσωπική του και κομματική του εξουσιολατρεία! Αλαζονικά εξουσιομανής η Δεξιά και η πατρώνα της Ολιγαρχία, δεν έχουν σκοπό να παραδώσουν την κυβέρνηση σε μια φιλολαϊκή, σοσιαλιστική και αριστερή διακυβέρνηση!
Φοβούνται μη χάσουν τα προκλητικά τους προνόμια, φοβούνται ότι θα φορολογηθούν, θέλουν το λαό υποταγμένο, τον εργαζόμενο προσκυνημένο... Θέλουν τα εμετικά γκόλντεν μπόις τους να συνεχίζουν να ζουν παρασιτικά εις βάρος των πολλών! Είναι πολλά τα λεφτά -τα ανύπαρκτα- αλλά πολλά και τα θέλουν μόνο δικά τους! Ως αποτυχημένοι που είναι, δεν μπορούν να το "παίξουν" ήρωες, φορούν λοιπόν το φωτοστέφανο του σωτήρα!
Εμείς, όμως, συνειδητοποιημένοι πολίτες, ικανοί και για δεύτερη ανάγνωσή της προπαγάνδας τους, απλώς τους γυρνάμε την πλάτη! Τους καταγγέλλουμε, αλλά κοιτάμε μπροστά!
Η πατρίδα, ο λαός, όλο το έθνος έχει τα μάτια του στραμμένα στο ΠΑΣΟΚ και στον Γιώργο Παπανδρέου που αναλαμβάνει την ιστορική και εθνική αποστολή να ανασύρει την Ελλάδα από το βούρκο και να της δώσει τη θέση που της ταιριάζει. Δύσκολο; Όχι, ενότητα και αγώνας χρειάζονται. Απόφαση και εμπιστοσύνη, μα πάνω απ' όλα πάθος για την Ελλάδα!
Ένα πάθος όμορφο, ένα πάθος ιερό, που χαρακτήριζε πάντα τη δική μας παράταξη -τη δημοκρατική- από τη βαθιά αρχαιότητα έως σήμερα (σε αντίθεση με εκείνους που πάντα ξενόδουλοι και προσκυνημένοι ξεπουλούσαν το λαό και την πατρίδα για να αγοράζουν την παραμονή τους στην εξουσία!).
Θα νικήσουμε, λοιπόν, σύντροφοι, θα νικήσει ο λαός! Και όταν ο τόπος βγει από αυτόν τον σκοτεινό λαβύρινθο που μας βύθισαν αυτοί οι αλήτες, όταν η Ελλάδα μας αναδυθεί πάλι στο φως της ημέρας, ας φροντίσουμε να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά άλλη συμμορία να μας κυβερνήσει!
Η καλημέρα μας...
..."ελπίδες" πουλάνε οι δεξιοί και οι παπάδες!
εμείς δίνουμε στο λαό αξιοπρέπεια,
υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση!
καλημέρα, γιατί η κάθε ημέρα μας φέρνει πιο κοντά στη ΝΙΚΗ!
εμείς δίνουμε στο λαό αξιοπρέπεια,
υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση!
καλημέρα, γιατί η κάθε ημέρα μας φέρνει πιο κοντά στη ΝΙΚΗ!
Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009
Τα έλεγαν οι αρχαίοι...
"...για να υπάρξει ισότητα (μεταξύ των πολιτών), πρέπει να επιβληθούν άνισοι φόροι..." (Πλάτων, "Νόμοι", Ε΄ 744b) -αλλά, στη σημερινή Ελλάδα της ανισότητας επιβάλλονται "ίσοι φόροι": πλούσιοι φτωχοί πληρώνουν τα ίδια, ή ...μάλλον οι φτωχοί πολλά, αφού για τους πλούσιους τα ίδια είναι λίγα...
Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009
Το "δύσκολο δρόμο" να τον πάρει η Ολιγαρχία, όχι ο λαός!
Το "δύσκολο δρόμο" Κωστάκη, να τον ακολουθήσουν τα πλουτολατρικά αφεντικά σου και όχι ο λαός! Το "δύσκολο δρόμο" να τον πάρει η Ολιγαρχία και όχι οι πολίτες!
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ την ανικανότητά σου, τις κομπίνες των ξελιγωμένων στελεχών σου, τα σκάνδαλα των "κολλητών" και των παπάδων σου!
Το "δύσκολο δρόμο" να τον πάρουν αυτοί που ευθύνονται για την ΚΡΙΣΗ, δηλαδή ΕΣΥ και τα αφεντικά σου, ΕΣΥ και οι ανίκανοι δεξιοί γιάπηδές σου, ΕΣΥ και όλη η προδοτική ξενόδουλη Δεξιά σου!!!
Ο ΛΑΟΣ δεν ΑΝΤΕΧΕΙ άλλο "δύσκολο δρόμο"!
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ την ανικανότητά σου, τις κομπίνες των ξελιγωμένων στελεχών σου, τα σκάνδαλα των "κολλητών" και των παπάδων σου!
Το "δύσκολο δρόμο" να τον πάρουν αυτοί που ευθύνονται για την ΚΡΙΣΗ, δηλαδή ΕΣΥ και τα αφεντικά σου, ΕΣΥ και οι ανίκανοι δεξιοί γιάπηδές σου, ΕΣΥ και όλη η προδοτική ξενόδουλη Δεξιά σου!!!
Ο ΛΑΟΣ δεν ΑΝΤΕΧΕΙ άλλο "δύσκολο δρόμο"!
Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009
Η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ θα εγγυηθεί τη ΝΙΚΗ του ΛΑΟΥ!
Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Όσο το ΠΑΣΟΚ πλησιάζει την αυτοδυναμία, τόσο η Ολιγαρχία ανησυχεί! Μία ισχυρή κεντροαριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική, θα περιορίσει την ασυδοσία των τραπεζών, θα εγγυηθεί την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του πολίτη, θα αναδιανείμει το δημόσιο πλούτο με δικαιοσύνη και θα ανορθώσει την οικονομία της χώρας προς όφελος των πολλών και όχι των συνήθων ολίγων, είναι το ζητούμενο και η απαίτηση του λαού!
Όμως, η ανεθνική Ολιγαρχία που λυμαίνεται τις ζωές μας δεν το θέλει αυτό! Γιατί ξέρει, ότι θα πρέπει να πληρώσει επιτέλους ό,τι της αναλογεί και δεν είναι διατεθειμένη να χάσει ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη της. Βλέπετε, στην πλουτολατρική αντίληψη αυτών των ολίγων, όλοι εμείς δεν είμαστε τίποτα άλλο από ένα κοπάδι που αρμέγουν και η πατρίδα μας μια αποικία που της απομυζούν τους πόρους!
Γι' αυτό και εργάζονται με πείσμα στο σχέδιο να αναχαιτίσουν την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ! Θέλουν να αναγκάσουν το Κίνημα να συρθεί σε συγκυβέρνηση με τη Δεξιά, ώστε να μην αλλάξει τίποτα. Και όλα αυτά τα "πλασάρουν" στην Κοινή Γνώμη με... σενάρια μιας δήθεν "κυβέρνησης εθνικής ενότητας" που έχει ανάγκη ο τόπος για να βγει από την κρίση! Σενάρια που γίνονται αποδεκτά μόνο στα αυτιά των νοικοκυραίων και των φοβισμένων, αλλά στους συνειδητοποιημένους πολίτες αυτής της χώρας ακούγονται εφιαλτικά!
Ποια συναίνεση, ποια συγκυβέρνηση μπορεί, άραγε, να υπάρξει με αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα και είναι εντελοδόχοι των ολίγων που δημιούργησαν την κρίση; Καμία! Και ποια πολιτική "κοινή" θα μπορούσε να εφαρμοστεί, όταν το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό και φιλολαϊκό, ενώ η πολιτική της Δεξιάς είναι σκληρά νεοφιλελεύθερη και ολιγαρχική;
Το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρός του έχουν δηλώσει κάθετα και σταράτα, ότι δεν έχουν σκοπό να δεχτούν καμία συγκυβέρνηση με αυτούς! Και οι πολίτες πρέπει να κατανοήσουν, ότι η χώρα χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για το καλό των πολλών και όχι των ολίγων!
Μόνος τρόπος για να σηκώσει πάλι η πατρίδα και ο λαός μας κεφάλι είναι η Δεξιά να καταγκρεμιστεί στις εκλογές, εάν είναι δυνατόν να συρρικνωθεί τόσο που παραδειγματικά να τιμωρηθεί για τα δεινά που προκάλεσε σε όλους μας και να στείλουμε στη Βουλή μία κυβέρνηση από το λαό και για το λαό, με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου!
Δεν χρωστάμε σε κανέναν
Από την ΚΙΝΗΣΗ Πολιτικής Διαβούλευσης μελών και φίλων ΠΑΣΟΚ http://www.ekinissi.gr/
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου είναι σαφές.
Ανοίγει ο δρόμος για να φύγει η συντηρητική – δεξιά κυβέρνηση.
Μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε. Να αφήσουμε πίσω τη μιζέρια. Να δώσουμε λύση στο αδιέξοδο της χώρας. Να δώσουμε όραμα στον απογοητευμένο πολίτη. Να δώσουμε διέξοδο στη νέα γενιά, που έχει δικαίωμα να ξαναδεί το μέλλον της με αισιοδοξία.
Τα 5 τελευταία χρόνια της δεξιάς διακυβέρνησης έφεραν πίσω τη ζωή μας. Όλοι μπορούμε να δούμε…
Την καθυστέρηση στην ανάπτυξη, με την οικονομική, την κοινωνική και την πολιτισμική διάστασή της. Μια καθυστέρηση που παρουσιάζεται, σκόπιμα, “ως το αποτέλεσμα μιας διεθνούς κρίσης”. Ένα άλλοθι για την αδυναμία του πολιτικού φορέα που ασκεί την εξουσία. Για την αδυναμία του να την διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει την όποια κρίση. Για την αδυναμία του να σχεδιάσει ή να αξιοποιήσει συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία διαθέτει η χώρα μας.
Την παντελή έλλειψη στρατηγικής -προσανατολισμού και στόχων στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Τόσο με την έννοια της απουσία μιας αξιοπρεπούς έστω διαχείρισης των ανοιχτών εθνικών υποθέσεων, όσο με την έννοια της προσβολής του κύρους της χώρας μας σε ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Με αρνητικές παρενέργειες σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς της καθημερινής ζωής.
Την ελεύθερη πτώση των ηθικών αξιών. Με την καταρράκωση των θεσμών, την αναξιοκρατία. Και ακόμα περισσότερο: Με την επιβράβευση του καταφερτζή και του πονηρού. Με την αποδοχή ότι μπορείς -και μάλλον είναι και καλό-, να είσαι απατεώνας. Είσαι κορόιδο, αν δεν είσαι απατεώνας! Αυτό είναι το μήνυμα που δίνει ο τρόπος λειτουργίας του σημερινού μας συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο, ζητούν από τη ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ τον πρόωρο συμβιβασμό και την ενσωμάτωση, την υποταγή και την ηθική απαξίωση.
Την άδικη, βίαιη και ταχύτατη ανακατανομή του πλούτου.
Μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε. Να αφήσουμε πίσω τη μιζέρια. Να δώσουμε λύση στο αδιέξοδο της χώρας. Να δώσουμε όραμα στον απογοητευμένο πολίτη. Να δώσουμε διέξοδο στη νέα γενιά, που έχει δικαίωμα να ξαναδεί το μέλλον της με αισιοδοξία.
Τα 5 τελευταία χρόνια της δεξιάς διακυβέρνησης έφεραν πίσω τη ζωή μας. Όλοι μπορούμε να δούμε…
Την καθυστέρηση στην ανάπτυξη, με την οικονομική, την κοινωνική και την πολιτισμική διάστασή της. Μια καθυστέρηση που παρουσιάζεται, σκόπιμα, “ως το αποτέλεσμα μιας διεθνούς κρίσης”. Ένα άλλοθι για την αδυναμία του πολιτικού φορέα που ασκεί την εξουσία. Για την αδυναμία του να την διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει την όποια κρίση. Για την αδυναμία του να σχεδιάσει ή να αξιοποιήσει συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία διαθέτει η χώρα μας.
Την παντελή έλλειψη στρατηγικής -προσανατολισμού και στόχων στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Τόσο με την έννοια της απουσία μιας αξιοπρεπούς έστω διαχείρισης των ανοιχτών εθνικών υποθέσεων, όσο με την έννοια της προσβολής του κύρους της χώρας μας σε ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Με αρνητικές παρενέργειες σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς της καθημερινής ζωής.
Την ελεύθερη πτώση των ηθικών αξιών. Με την καταρράκωση των θεσμών, την αναξιοκρατία. Και ακόμα περισσότερο: Με την επιβράβευση του καταφερτζή και του πονηρού. Με την αποδοχή ότι μπορείς -και μάλλον είναι και καλό-, να είσαι απατεώνας. Είσαι κορόιδο, αν δεν είσαι απατεώνας! Αυτό είναι το μήνυμα που δίνει ο τρόπος λειτουργίας του σημερινού μας συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο, ζητούν από τη ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ τον πρόωρο συμβιβασμό και την ενσωμάτωση, την υποταγή και την ηθική απαξίωση.
Την άδικη, βίαιη και ταχύτατη ανακατανομή του πλούτου.
Είναι χαρακτηριστικό αποτέλεσμα -όχι τυχαία βέβαια- της διακυβέρνησης των συντηρητικών κυβερνήσεων. Ενεργοποιήθηκαν σε αυτήν την κατεύθυνση οι βασικοί μηχανισμοί: To φορολογικό σύστημα, το τραπεζικό σύστημα το χρηματιστήριο και η μίζερη διαχείριση των δημόσιων επενδύσεων. Είναι μια πραγματικότητα, ότι το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε με πολλά, χωρίς άλλο, προβλήματα, την Ελλάδα της Ολυμπιάδας και θα παραλάβει την Ελλάδα της χρεοκοπίας. Δεν είναι μόνο το λουκέτο στις επιχειρήσεις. Στα όρια της κατάρρευσης βρίσκονται σήμερα ακόμα και στοιχειώδεις μορφές του Κράτους Πρόνοιας. Η ασφάλιση και η περίθαλψη. Η βασική εκπαίδευση. Οι νέοι δεν μπορούν να παντρευτούν. Οι άνεργοι δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Οι μετανάστες από την μια πλευρά αντιμετωπίζονται ως “πρόβλημα”, και από την άλλη ως φτηνό εργατικό δυναμικό. Οι ασθενέστερες και ειδικές ομάδες πληθυσμού, αντιμετωπίζονται με ανειλικρίνεια και διάθεση εκμετάλλευσης. Ως πελάτες. Ως μηχανισμός. Ως δεξαμενές ψήφων.
Έρχεται καινούρια εποχή. Μια εποχή που η χώρα μας, δεν έχει απλώς ανάγκη από μια νέα διακυβέρνηση.
ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ.
ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΗΣ.
ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ.
Στην απαίτηση αυτή της εποχής μας, στην πρόκληση αυτή για το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα. Ζητήματα που τίθενται “από μέσα” και ”από έξω”:
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα εκφράζει ή δεν εκφράζει μια κοινωνική συμμαχία δυνάμεων της ανάπτυξης, της προόδου, του πολιτισμού και της εργασίας, με σκοπό την ανατροπή αυτής της άδικης ανακατανομής;
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα αποτελείται από τον “κακό μηχανισμό” του που “παραμονεύει” για να ακυρώσει το ρόλο του; Ή ανανεώνεται και αναγεννιέται αναδεικνύοντας σε αυτήν την πορεία ένα νέο, ικανό στελεχιακό δυναμικό; Ένα δυναμικό που λειτουργώντας σε ένα πλαίσιο αρχών και με συλλογικότητα μπορεί να πετύχει τα καλύτερα για τη χώρα;
Στην νέα πορεία του Κινήματος θα επικρατήσει μια μέθοδος συζήτησης και διαβούλευσης για προγράμματα, ιδέες και πολιτικές ή θα εφαρμοστεί μια λογική στενά τεχνοκρατικής συμμετοχής; Ή -ακόμα χειρότερα- η προχειρότητα της διαπραγμάτευσης και της στείρας σύγκρουσης μηχανισμών; Γιατί στα κόμματα είναι γνωστό ότι εκτός από ιδέες, επιδιώξεις και καλές προθέσεις, υπάρχουν μηχανισμοί. Ενίοτε ισχυροί. Κάποτε απαραίτητοι. Τις περισσότερες φορές όμως, άγονοι και καταστροφικοί.
Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι σήμερα χρεωμένος με μια βαριά ευθύνη. Με την ευθύνη να εκφράσει την αδιαπραγμάτευτη βούληση όλων μας για πλήρη απελευθέρωση του πολιτικού μας συστήματος από πάσης μορφής “κακές” εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Θα χρειαστεί να θέσει τους όρους για να αλλάξουμε το φορολογικό σύστημα και να παρέμβουμε στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, να ξαναχτίσουμε το κατεστραμμένο σύστημα υγείας, να φροντίσουμε τους φτωχούς και τους αδύναμους, να διαχειριστούμε με πρόνοια, και εθνική προνοητικότητα τους μετανάστες. Θα χρειαστεί “να σπάσει αυγά”. Άσχετα όπως από την προσωπική θέληση και ικανότητα του όποιου Προέδρου, άσχετα από την εμπιστοσύνη μας, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως η επιτυχής έκβαση των συγκρούσεων αυτών προϋποθέτει συνείδηση και λειτουργία μιας πολιτικής συλλογικότητας.
Που διαρκώς θα συμμετέχει.
Θα καταχτά ωριμότητα.
Και θα δρα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπάρχει σήμερα πραγματική βάση για όλα αυτά. Αν υπάρχει ο τρόπος να κινηθούν αυτά τα ζητήματα σε μια πραγματικά προοδευτική κατεύθυνση.
Αυτό κάνουμε σήμερα.
Δηλώνουμε την παρουσία μας.
Επιδιώκουμε την διαφορετική συμβολή μας.
Δεν θέλουμε να αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους. Και ρωτάμε, απευθυνόμενοι σε όλους όσους παρόμοια σκέφτονται:
ΕΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ;
Εμείς…Πιστέψαμε…Ζήσαμε τις πιο όμορφες μέρες μας, την εποχή της αυτό-οργάνωσης, την εποχή των μαθητικών μας χρόνων.
Αλλά και δώσαμε …τον πιο όμορφο εαυτό μας.
Δεν ΧΡΩΣΤΑΜΕ σε κανέναν και τα νιάτα μας ΕΜΕΙΣ τα προσφέραμε!
Κανείς δεν μας πήρε τίποτα!
Ούτε λοιπόν μας ΧΡΩΣΤΟΥΝ.
Εμείς ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ, ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΜΕ ΧΑΡΙΣΑΜΕ…
Και ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΙ:
Τις πιο όμορφες ημέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Η ΚΙΝΗΣΗ Πολιτικής Διαβούλευσης είναι η απόφαση μας να συμμετέχουμε. Τώρα!
Για να μην χαραμίσουμε για κανέναν τα επόμενά μας χρόνια, που θα είναι και τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ!
Έρχεται καινούρια εποχή. Μια εποχή που η χώρα μας, δεν έχει απλώς ανάγκη από μια νέα διακυβέρνηση.
ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ.
ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΗΣ.
ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ.
Στην απαίτηση αυτή της εποχής μας, στην πρόκληση αυτή για το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα. Ζητήματα που τίθενται “από μέσα” και ”από έξω”:
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα εκφράζει ή δεν εκφράζει μια κοινωνική συμμαχία δυνάμεων της ανάπτυξης, της προόδου, του πολιτισμού και της εργασίας, με σκοπό την ανατροπή αυτής της άδικης ανακατανομής;
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα αποτελείται από τον “κακό μηχανισμό” του που “παραμονεύει” για να ακυρώσει το ρόλο του; Ή ανανεώνεται και αναγεννιέται αναδεικνύοντας σε αυτήν την πορεία ένα νέο, ικανό στελεχιακό δυναμικό; Ένα δυναμικό που λειτουργώντας σε ένα πλαίσιο αρχών και με συλλογικότητα μπορεί να πετύχει τα καλύτερα για τη χώρα;
Στην νέα πορεία του Κινήματος θα επικρατήσει μια μέθοδος συζήτησης και διαβούλευσης για προγράμματα, ιδέες και πολιτικές ή θα εφαρμοστεί μια λογική στενά τεχνοκρατικής συμμετοχής; Ή -ακόμα χειρότερα- η προχειρότητα της διαπραγμάτευσης και της στείρας σύγκρουσης μηχανισμών; Γιατί στα κόμματα είναι γνωστό ότι εκτός από ιδέες, επιδιώξεις και καλές προθέσεις, υπάρχουν μηχανισμοί. Ενίοτε ισχυροί. Κάποτε απαραίτητοι. Τις περισσότερες φορές όμως, άγονοι και καταστροφικοί.
Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι σήμερα χρεωμένος με μια βαριά ευθύνη. Με την ευθύνη να εκφράσει την αδιαπραγμάτευτη βούληση όλων μας για πλήρη απελευθέρωση του πολιτικού μας συστήματος από πάσης μορφής “κακές” εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Θα χρειαστεί να θέσει τους όρους για να αλλάξουμε το φορολογικό σύστημα και να παρέμβουμε στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, να ξαναχτίσουμε το κατεστραμμένο σύστημα υγείας, να φροντίσουμε τους φτωχούς και τους αδύναμους, να διαχειριστούμε με πρόνοια, και εθνική προνοητικότητα τους μετανάστες. Θα χρειαστεί “να σπάσει αυγά”. Άσχετα όπως από την προσωπική θέληση και ικανότητα του όποιου Προέδρου, άσχετα από την εμπιστοσύνη μας, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως η επιτυχής έκβαση των συγκρούσεων αυτών προϋποθέτει συνείδηση και λειτουργία μιας πολιτικής συλλογικότητας.
Που διαρκώς θα συμμετέχει.
Θα καταχτά ωριμότητα.
Και θα δρα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπάρχει σήμερα πραγματική βάση για όλα αυτά. Αν υπάρχει ο τρόπος να κινηθούν αυτά τα ζητήματα σε μια πραγματικά προοδευτική κατεύθυνση.
Αυτό κάνουμε σήμερα.
Δηλώνουμε την παρουσία μας.
Επιδιώκουμε την διαφορετική συμβολή μας.
Δεν θέλουμε να αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους. Και ρωτάμε, απευθυνόμενοι σε όλους όσους παρόμοια σκέφτονται:
ΕΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ;
Εμείς…Πιστέψαμε…Ζήσαμε τις πιο όμορφες μέρες μας, την εποχή της αυτό-οργάνωσης, την εποχή των μαθητικών μας χρόνων.
Αλλά και δώσαμε …τον πιο όμορφο εαυτό μας.
Δεν ΧΡΩΣΤΑΜΕ σε κανέναν και τα νιάτα μας ΕΜΕΙΣ τα προσφέραμε!
Κανείς δεν μας πήρε τίποτα!
Ούτε λοιπόν μας ΧΡΩΣΤΟΥΝ.
Εμείς ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ, ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΜΕ ΧΑΡΙΣΑΜΕ…
Και ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΙ:
Τις πιο όμορφες ημέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Η ΚΙΝΗΣΗ Πολιτικής Διαβούλευσης είναι η απόφαση μας να συμμετέχουμε. Τώρα!
Για να μην χαραμίσουμε για κανέναν τα επόμενά μας χρόνια, που θα είναι και τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)