Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ
Από δεξιά μας ηττοπάθεια, από αριστερά μας μιζέρια! Και ανάμεσά τους στεκόμαστε εμείς, υπερήφανοι και αποφασισμένοι να δώσουμε τον υπέροχο αγώνα για να σταθεί όρθιος ο λαός και όπως κάποτε έτσι και τώρα, γένη ηρώων, ποιητών και φιλοσόφων ο τόπος μας να αναστήσει!
Από δεξιά μας οι ολίγοι από αριστερά μας ακόμα λιγότεροι! Και ανάμεσά τους στεκόμαστε εμείς, οι πολλοί, με την υπέροχη θέληση να αγκαλιάσουμε τον ήλιο δίχως να καούμε... ηλιοπότες και "ομοαίματοι αδελφοί" του, σαν θυμάμαι τον Σικελιανό.
Από δεξιά μας οι προσκυνημένοι, από αριστερά μας οι αναίτιοι! Και ανάμεσά τους εμείς, του Ορθού Λόγου οι εραστές και του αυτονόητου οι φίλοι.
Από δεξιά μας όσοι είπαν "ναι", από αριστερά μας όσοι λένε μόνο "όχι". Και ανάμεσά τους εμείς, που συζητάμε, αμφισβητούμε, συλλογιζόμαστε στην οδό της λύσης!
Από δεξιά μας οι "νοικοκυραίοι", από αριστερά μας οι... ανοικοκύρευτοι. Και ανάμεσά τους εμείς που οι αγώνες μας είναι για Νόμο, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Πολιτική Αρετή. Για μια Ελλάδα σπουδαία, φωτοδότρα, υπερήφανη, ΕΛΕΥΘΕΡΗ...
Στον τόπο που γεννηθήκαμε σμίγουν θάλασσες και βουνά, ο ήλιος αγκαλιάζει τη γη και ολόγυρα καταγάλανος ουρανός. Στον τόπο που γεννηθήκαμε τα στοιχεία της φύσης συναντούν τον άνθρωπο και επιτρέπουν στο μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό να φυτρώσει, να καρπίσει και τον κόσμο όλο να αναγεννήσει! Δεν μας ανήκει η γη που πατάμε, περαστικοί είμαστε, αλλά για όσο καιρό μας παραχωρήθη οφείλουμε να την έχουμε αμόλυντη μήτρα για τις γενιές των ανθρώπων που θα έρθουν.
Στο όραμα της νέας αυγής της Ελλάδας, στο πάθος μας για την Ελλάδα προσφερόμαστε! Και ως νικητές κοιτούμε μπροστά, ούτε πίσω δεξιά, ούτε τέρμα αριστερά. Οι λοξές ματιές από το στόχο θα μας αποσπάσουν.
Και μια υποχρέωση έχουμε από τους αιώνες: μεγαλύτερη πατρίδα να αφήσουμε στους απογόνους μας... Ας το θυμόμαστε καλά αυτό, αυτές τις δύσκολες ημέρες που ο τόπος μας κραυγάζει σαν σηκώνεται μέσα από το πιο βαθύ σκοτάδι στο πρώτο φως του νέου ήλιου...
Ποιητική διακήρυξη ελευθερίας, πολιτικού στοχασμού και ρεαλισμού.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάει καιρός από τότε που μου είπες «πέταξε τις κόκκινες μπογιές που κρατάς για να βάφεις τους ανθρώπους, εμείς οι πρεσβευτές του ορθού λόγου, και της άμεσης δημοκρατίας πορευόμαστε μόνο με το χρώμα της συμφιλίωσης, της δικαιοσύνης και της ελπίδας, μιας ελπίδας που θα οδηγήσει στη Νέα Αυγή του έθνους μας, βασισμένη στα νάματα των φιλοσόφων και των διαφωτιστών μας».
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τότε κύλισαν πάνω από 3 χρόνια, εγώ σαν διαταγή στρατηγού στον στρατιώτη, σαν συμβουλή δασκάλου στον μαθητή κράτησα τα λόγια σου και τα έκανα σημαία και με αυτά πορεύτηκα και δίδαξα και άλλους να πορευτούν σ’ αυτό το μονοπάτι.
Εσύ όμως δεν γνωρίζω γιατί ξαναπήρες τον κουβά με τη μπογιά και άρχισες να βάφεις, να βάφεις, να βάφεις….
Πάει καιρός, πια που δεν μπορούσα να παρακολουθήσω την κοπιώδη αυτή εργασία σου….. Αποσβολωμένη και προβληματισμένη δεν είχα διάθεση όχι μόνο να σχολιάσω αλλά ούτε ένα «μ’ αρέσει» στο face δεν μπορούσα να κάνω.
Το άρθρο σου αυτό μου θυμίζει έναν Στέφανο δίκαιο και ώριμο, έναν Έλληνα Στέφανο. Καλώς ήλθες στην «αμόλυντη μήτρα», καλώς ήρθες στη «βιόσφαιρα των Ελλήνων», καλώς ήλθες στους «ομόαιμους αδελφούς σου», είθε οι Θεοί να σταθούν αρωγοί στον αγώνα μας!
Ελένη Ζυγουράκη
...χωρίς θεούς Ελένη, μόνο με ανθρώπους! οι "θεοί" δεν εμπλέκονται στις ανθρώπινες υποθέσεις, και όπως επισημαίνει ο Αριστοτέλης "μάλλον καλύτερα..."!
ΑπάντησηΔιαγραφή